header
Zo los je problemen gewoon op

Zo los je problemen gewoon op

Ik kan me altijd zo boos maken, als ik overal lees hoe problemen in de maatschappij iedere keer weer níet worden opgelost. Als je het niet oplost, groeit het! Dat weet iedereen nu toch wel een keer? Iedere keer moet ik maar weer horen dat je problemen de rug moet toekeren, want dan sus je ze wel in slaap. Nee, je sust jezélf in slaap en het probleem tiert welig. Waarom weet men dat zelfs in de politiek nog steeds niet? Ook zoiets wat ik totaal niet kan begrijpen. Ik noem als voorbeeld eerst China, want daar ging het vandaag over in de krant. En daarna het onderwijs met als uitsmijter de gezondheidszorg.

Daarnet las ik de nieuwe Chinastrategie van minister Stef Blok van Buitenlandse Zaken. Die wil bedrijven en universiteiten gaan waarschuwen voor de machtspolitiek van China, alsof ze dat nog niet wisten. Hij wil ze dus gaan vertellen dat er bedrijfsspionage is vanuit dat land en hoe er ook wetenschappelijke kennis wordt gestolen, die je later terugvindt in publicaties van Chinese promovendi. Dat staat al járen in de krant en zelfs ik, die jarenlang nooit het nieuws keek of las, weet het. Blok wil dat universiteiten goed weten wat ze doen als ze Chinese studenten aannemen en dat ze actie ondernemen om spionage te voorkomen. Op zich goed hoor en heel terecht, maar zo achterhaald allemaal. Hier kun je het vinden in de NRC.

Het is inderdaad een probleem dat China internationaal gezien zoveel macht krijgt. Dat werd 25 jaar geleden al geroepen, dus als je dat nieuw noemt, loop je een ietsje achter. Minister Blok zegt in dat artikel hierboven dat ‘miljoenen Chinezen de afgelopen jaren uit de armoede zijn getild’. Ja leuk. Weet je nog hoeveel inwoners dat land nog maar had? Ruim een miljard, dus een paar duizendste van al die straatarme mensen zijn nu financieel gezien weer een beetje normaal. De rest werkt zich het lazerus voor een hongerloontje en dat is in heel Azië zo. Dus waar moeten we wat aan doen? Juist: aan de mensenrechten in dat enorme, nog altijd schrikbarend snel groeiende land! Niet als westerse snobs met ons vingertje wijzen, maar naast ze staan en het helpen oplossen.

Mensenrechten zijn de achillespees van China: daar moeten ze aan werken en uiteraard kunnen wij als hele wereld daarbij helpen, door die mensen bijvoorbeeld eens netjes te betalen voor hun producten. En dan van hun regering te vragen dat de werknemers daarvan profiteren, wat ze vast vanzelf al wel zullen doen. Ik wilde vorig jaar een webwinkel openen en wilde mooie flesjes voor mijn crèmes en parfums. Die moet je uit China halen, want elders zijn ze niet te koop of betaal je gerust een tientje per stuk. Die mensen op Alibaba vroegen dus tussen de 1 en 3 CENT per stuk voor prachtig gekleurde en bewerkte flesjes en potjes! Hoe kun je daarvan een veilige fabriek onderhouden en je arbeiders behoorlijk betalen?? Dáár moeten we internationaal gezien wat aan doen, als we China wel als handelspartner willen, maar niet als provincie ingelijfd willen worden.

Niet alleen mensenrechten op het gebied van geld! Wat dacht je van het recht om je mening te uiten? Dat mag in China ook niet echt, kun je wel zeggen. Ik had vroeger in mijn talencentrum een poster van Tibet hangen en daar waren Chinese cursisten vaak heel boos over. Ze weten niet eens dat Tibet geen provincie van hen hoort te zijn, maar dat het een vrij land is met een eigen taal, cultuur en alles. Dat die mensen massaal in de gevangenis zitten, omdat ze hun land volledig terecht terug willen hebben. En wat dacht je van de Oeigoeren? Ze staan bekend als boeren, maar ik heb ze eens opgezocht op YouTube en ze hebben een prachtige cultuur met klassieke muziek, theater, dans etcetera. Zij mogen hun taal nog net spreken en leren op school Chinees. Net als Turkije vindt China namelijk dat culturele uitingen wel mogen, zolang iedereen maar Chinees spreekt en ook zégt dat ‘ie Chinees is. Hoe democratisch is dat?? Zo heb je nog veel meer ondergesneeuwde culturen in China. Prachtige natuurmensen, een beetje sjamanistisch en Siberisch in het westen van het land bijvoorbeeld. Aan déze onderwerpen moet je iets doen, als je op een constructieve en gelijke manier met China handel wilt drijven.

 

Eenvoudig onderwijs!

Klaar met mijn tirade kom ik nu bij nog zo’n paar onopgeloste problemen. Ik tip ze alleen aan, want anders wordt dit een boek en dat is niet de bedoeling. In mijn tijd wás onderwijs iets en leerde je op school wat. Nuttige dingen vooral ook. Ik noem het voorbeeld van Latijn, want toen ik in Griekenland ging studeren, besloot het ministerie van Onderwijs dat ik maar Griekse letteren moest gaan studeren. Dat is niet hetzelfde als Neerlandistiek hier, want je studeert dan klassieke talen, taalkunde, geschiedenis en Nieuw-Grieks tegelijkertijd: een ontzettend moeilijke studie. Ik zweette al voordat ik eraan begon en dacht slim te zijn door met Latijn te beginnen: daarin had ik veel meer jaren les gehad hier in Nederland en ik hoopte dat ik die tentamens kon halen om moed te krijgen voor de rest.

Mooi niet hè? In Griekenland hadden ze maar drie jaar Latijn gehad, maar daar waar ónze leraren hier wat luchtige en interessante teksten kiezen om op school te lezen en vertalen, deden ze in Griekenland echt alles. Al die vréselijke prut over oorlogvoeren in het Latijn en die studenten kenden alle namen van Romeinse harnassen, helmen enzovoort uit hun hoofd. Uiteraard werd ik daar heel onzeker van. De – zeer onvriendelijke – lerares had het lef om tegen me te zeggen dat ik én geen modern Grieks kende én geen Latijn, terwijl ik alleen maar wat interessanter les had gehad hier in Nederland en ik in twee jaar tijd bijna perfect modern Grieks had geleerd. Toen ik stopte met Grieks en het geluk had dat het Ministerie me bij Franse letteren indeelde, waar ik graag wilde zijn, leerde ik bij didactiek dat het onderwijs daar zeker niet slechter of lager is dan hier, maar wel een heel stuk ouderwetser en saaier.

Nú is dat goeie onderwijs van vroeger helemaal platgemaaid. Ik weet dat dat komt, doordat men eerst eens vond dat je minder regeltjes moest leren bij alle vakken en meer praktijk. Ja, er zijn kinderen die zo leren, maar het gros heeft regeltjes nodig om zich de stof eigen te kunnen maken. Toen kreeg je dus een generatie die voor geen meter kon spellen en gewoon onopgeleid rondliep eigenlijk – iets overdreven hoor. Daarna hadden ze de ‘communicatieve aanpak’. Een hartstikke goeie methode, want je leert geen lesjes meer met zinnen die je toch nooit gebruikt, maar je leert praktisch communiceren in de vreemde talen. Die methode is er gelukkig nog steeds. Het probleem is alleen dat een of andere mafketel mensen gek heeft zitten maken dat je wiskunde nodig zou hebben voor letterlijk álles wat je in je leven wilt doen. Enorme onzin, want aan taal en gewoon rekenen heb je veel meer. Aan aardrijkskunde, praktische geschiedenis, economie enzo. Maar ja, wiskunde hè …

En nu, terwijl wij op het vwo in zeven vakken examen deden, hebben leerlingen er nu acht plus nog een paar bijvakken. Ik maak in mijn omgeving mee hoe het is om in deze tijd in de bovenbouw (van het vwo) te zitten en ik kan je zeggen dat het me dagelijks verbaast hoe het toch mogelijk is dat níemand wat aan de uitgebreide chaos op school doet. Dit wat ik vertel, geldt voor havo en vmbo net zo goed. Leerlingen hebben iedere week een paar toetsen, moeten oneindig veel werkstukken maken en netjes ook: met inleiding, bronvermelding en de hele mikmak en o wee als je iets vergeet. Ze worden gewoon beziggehouden met – mijns inziens – een heleboel nonsens, die eigenlijk voorkomt dat ze iets leren. Hele boeken moeten ze uit het hoofd kennen, de hele tijd hebben ze wéér luister- en leestoetsen voor de talen en tussendoor moeten ze ook nog éven een aantal boeken niet alleen lezen, maar ook in een verslag omtoveren. Als je niet sjoemelt, red je dat gewoon allemaal niet. Wij kregen vroeger overhoringen over de boeken die we lazen en ik heb van mijn leerlingen geleerd hoe je een boekverslag moet maken! O en als je de wiskunde ziet, die ze moeten leren! Universitair niveau als je het mij vraagt en zo is het niveau voor alle vakken, terwijl het in feite niet mogelijk is om zo’n hoog niveau te halen voor zóveel vakken. Het ligt ook aan de leraar, ontdekte ik, hoe streng het allemaal is.

Terug naar vroeger kan natuurlijk niet. De tijden zijn anders en er moeten andere dingen geleerd worden. Maar het overzichtelijke, het eenvoudige, ongekunstelde en duidelijke van vroeger zou wat mij betreft wel terug mogen. Kinderen en jongeren redden het gewoon niet meer en dat is logisch als je zó bedolven wordt onder het werk, dat je niets meer leert. Ze krijgen heel veel onderwerpen een jaar eerder dan wij vroeger – bijvoorbeeld zinsontleden in groep 7 tegenover klas 6/groep 8 vroeger – en dat maakt dat ze er harder op moeten werken. Daar krijgen ze ook last van dyslexie door, plus ze onthouden de stof gewoon niet. Ik kan heel moeilijk begrijpen dat het zó moeilijk kan zijn om dat onderwijs weer eens te reduceren tot dat wat echt nodig is en er een billijk en haalbaar geheel van te maken. Dan haal je het niveau een stuk gemakkelijker en heb je ook nog een leven als scholier. En dan kunnen ze ook weer Frans en Duits spreken, wat toch niet meer dan normaal is als je daar jarenlang les in krijgt. Ik oefende altijd spreekvaardigheid in de klas en dat zou de norm moeten zijn.

 

Een vol uitgedijde gezondheidszorg

Natuurlijk waren mensen vroeger ook ziek, maar niet zoveel en ook niet zo langdurig als nu. Overspannen zijn begon in de jaren ’80 ergens, kanker kwam niet zo vaak voor en maagdarmklachten ook niet en ga zo nog maar even door. Precies net als in het onderwijs is het in de hele maatschappij: iedereen moet en zal óveral meedoen. Overal een graantje meepikken. Op zich hartstikke gezellig en leuk en er is ook zoveel keuze om leuke activiteiten te ondernemen, een leuke baan te hebben én minstens drie kinderen, een partner, drukke vakanties en alles. Laten we even vergelijken! Mijn vader had een goede baan en wij zwommen zogezeid in het geld. Maar gingen wij vijf keer per jaar op vakantie? Zat mijn moeder iedere week bij de schoonheidsspecialiste? Gingen wij ieder weekend een stedentrip doen? Nee! Alleen in de zomervakantie ging de sleurhut achter de auto en zaten we drie dagen opeengepakt tussen de hond en de kampeerspullen om naar Frankrijk, Zwitserland of Luxemburg te gaan. Daar bleven we ruim twee weken en dan braken we de boel weer af om terug naar huis te gaan.

Mijn moeder deed vrijwilligerswerk, want ze had eigenlijk in deze tijd jong moeten zijn: ze wilde werken naast het moeder-zijn, maar er was werkeloosheid en we hadden geld zat. Nu had mijn moeder altijd stress omdat ze erg perfectionistisch was, maar de meeste moeders in die tijd hadden een redelijk rustig bestaan. Echtscheidingen waren er veel minder dan nu en er waren zeker mensen die het ontiegelijk zwaar hadden, maar lang niet zoveel als nu. Alle problemen zijn nu een stuk groter en dat komt doordat we met z’n allen álles uit het leven willen hebben. We kunnen en willen niet meer kiezen! Nogmaals: op zich is het geweldig dat er zoveel te doen is tegenwoordig, maar als je een gezin wilt, heb je daar al je tijd voor nodig, ook als je kinderen groter worden. Die rust gunnen ouders zichzelf niet meer, omdat moeders menen dat vaders maar eens thuis moeten blijven en zelf willen werken. In de praktijk werkt dat gewoon niet, want als je vrouw bent, ben je geen man!

Je kúnt als vrouw geen carrière hebben naast een gezin, ook al heb je alles nog zo goed georganiseerd. Je pikt dan van alles een beetje mee, maar doet niets goed en daar zijn je bioritme en je hele lijf inclusief brein niet op ingesteld. Als vrouw heb je moederlijke intuïtie en instinct: die heeft een man ook wel een beetje, maar veel minder! Jíj voelt het wanneer het niet lekker gaat op de dagopvang of op school met je kind. Jíj kunt minder presteren op zo’n moment en vult jezelf dan op met spanningen om alles aan te kunnen. Of je sluit je af van je gevoel en wordt van binnen een man. Heb je je gezondheid er echt voor over om een boel geld te hebben en te kunnen zeggen dat je erbij hoort in de maatschappij? Blijkbaar wel, want bijna alle vrouwen leven tegenwoordig zo. Ze doen net alsof alles van een leien dakje gaat, maar daar kijk je zo doorheen als je een beetje oplet. Vooral jonge meiden denken dat ze zo geëmancipeerd zijn, maar feitelijk vinden ze alles wat voor vrouw-zijn staat, maar minderwaardig! Vind je dat nou echt zo modern en vrij??

Ook mannen hebben het veel zwaarder dan vroeger. Er wordt van hen verwacht dat ze steeds promotie maken, want geld zal er komen! Iedere paar jaar moet er nieuw ameublement zijn, iedere keer moet er een duurder huis komen en nog meer vakanties. Ze moeten boven hun capaciteiten functioneren, een goede vader zijn, helpen in het huishouden én bergen geld verdienen. En o ja: ze moeten ook nog altijd lief zijn voor hun vrouw. Ik zeg weer niet dat we terug moeten naar vroeger, maar laten we de kans krijgen om te zijn wie en wat we zijn: als man ben je man en daar horen bepaalde eigenschappen bij. Als vrouw ben je vrouw en ook daarbij horen bepaalde eigenschappen. Dat mag, nee móét je accepteren als je gelukkig wilt zijn. Het is gewoon belachelijk dat mannen tegenwoordig een men’s cave moeten hebben om alsjeblieft even mán te mogen zijn. En dat ze dan ook nog uitgelachen worden door de vrouwen, die denken dat ze zoveel beter zijn dan een man. Nee, ánders, maar niet beter.

Waar word je nou ziek van? Door stress! Als je jezelf opzweept tot steeds meer presteren en presteren, woon je jezelf uit. O, je moet ook nog verplicht superslank zijn, mooi, gezond, je mag niet roken om de stress een uitlaatklep te geven, je moet er 20 jaar jonger uitzien en ook nog ontspannen óverkomen met die hele vracht aan eisen die ik hierboven beschreef. Hoe denk je dat je niet ziek wordt, als je zóveel eisen stelt aan het leven en aan jezelf? Veganistisch zijn of allerlei andere idiote diëten volgen: nog zoiets waar je jezelf mee uitwoont en jezelf mee ziek maakt. Ik snap best dat je wilt léven! Maar doe het eens met mate? Wees eens redelijk tegen jezelf en stop met zoveel te eisen. Wil je er mooi, jong en slank uitzien, dan moet je in de allereerste plaats ontspannen zijn. En ontspannen ben je als je een kalm leven leidt. Dan heb je rust in je donder, zogezeid. Je hoeft echt niet op de Mokerhei te wonen om ontspannen te zijn, want dat kan ook in een eenvoudige omgeving. Juist veel beter zelfs! Lekker met je krantje en een kop koffie (eventueel mét sigaret) en een pizza op je balkon of je platje zitten levert veel en veel meer rust en dus ook gezondheid op dan een driegangenmenu bij een of ander chic-de-fible restaurant. Eenvoud siert de mens, maar houdt ’em ook gezond!

Ik heb het er maar niet wéér over dat ziektes sowieso gewoon genezen kunnen als je bij mij komt. Ik heb er 10 jaar lang korte metten mee gemaakt, maar mensen willen nu eenmaal aandacht en verzorging en dat moet ook gratis zijn, via de ziektekostenverzekering. Zelf zou ik dan zeggen: zorg dat je geneest en ga dan gewoon eens naar een pedicure of zo’n spa ofzo. Maar ja, de mensen willen nu eenmaal de combinatie ziek-zijn en dan lekker daarover zeiken met een verzorgende persoon. Zich onttrekken aan het gewone leven, want dan voel je je zo lekker valselijk vrij, alsof je aan het spijbelen bent en dat ís ook eigenlijk zo. Het geeft immers een nóg veel beter gevoel als je gewoon doet wat je taken zijn en jezelf dan ook goed verzorgt. Als ik de keuze had om gezond en succesvol te zijn, als er niet zóveel mensen en situaties in de weg stonden in mijn geval, dan wist ik het wel! Gezond zijn, zoveel mogelijk bij mijn jongens zijn, lekker voor het huis zorgen, hen verwennen met lekker eten, door er gewoon in alle rust voor ze te zijn en de man die bij me hoort, naast me op de bank. Helaas heb ik het niet, zoals jij, voor het zeggen en moet ik maar afwachten wanneer al die negatieve malloten eindelijk eens een keer klaar zijn met mij, voordat ík eens iets mag.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu