Wetenschap: veranderingen in DNA en hersenen door verdriet

open boek

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Al een hele tijd ben ik op zoek naar wetenschappelijke ondersteuning in de door mijzelf ontdekte kennis over hoe we ziek worden. De wetenschap weet op zich wel alles wat ik zeg, alleen heeft er vóór mij nog nooit iemand de ontdekkingen bij elkaar gehaald en aan elkaar gemonteerd, zodat er een oplossing uit voortkwam. Dat dat niet is gebeurd, komt omdat alles aan ontdekkingen geheimgehouden wordt en je dus niet vrijelijk kunt zoeken naar de oplossing om ziektes echt uit te bannen. Dat is dus míjn bijdrage aan de wereld.

Zonder enig bewijs het vooroordeel aanhangen dat ik zogenaamd níet wetenschappelijk zou werken, doet men wel. Vanochtend na twee maanden eindelijk antwoord op mijn mail aan het tijdschrift Psychologie: “Dank voor je voorstel! Maar we zien geen mogelijkheden helaas, onze invalshoek is (populair)-wetenschappelijk”. Ten eerste gáát het niet om een invalshoek, maar om de waarheid en ten tweede kan de wetenschap ook nieuwe dingen leren.

Geef mij een kamer met 500 dossiers en ik geef je feilloos dat ene dat je nodig had. Dat is het leuke van medium zijn. En nu had ik weer even de beschikking over een aantal onderzoeken over hoe stress en verdriet je ziek kunnen maken. Wanneer dat verdriet in je kinderjaren heeft plaatsgevonden, is dat nog weer erger zo. Maar wat deze onderzoeker dus heeft gevonden, is dat de stress uit je kinderjaren je je héle lichaam nog ziek kan maken. Zowel psychisch (wisten we al) als fysiek (hadden we nog geen bewijs voor).

Je weet misschien nog uit mijn voorgaande artikelen dat je witte bloedcellen eiwitten aanmaken, die ziektekiemen (parasieten, virussen of bacteriën) aanvallen. Je kunt ziek worden van de oorlogen binnenin je, maar je hebt ook gevallen waarin je lichaam jouzélf gaat aanvallen. Na zoveel gelezen te hebben over dit onderwerp en niets gevonden te hebben over hoe jij dan aangevallen wordt, heb ik voorlopig geconcludeerd dat dat dan misschien niet waar is, maar het is wél zo!

Als je aan ‘toxische stress’ (ernstige en langdurige tegenspoed) wordt blootgesteld, zonder dat je steun krijgt, krijg je een overproductie van cortisol. Dat zou je eigenlijk moeten kalmeren, maar doordat er zóveel cortisol wordt geproduceerd, gaan je witte bloedcellen die eiwitten zelf al aanmaken. Die brengen je schade toe, omdat er geen infectie is om aan te vallen en zo word je ziek. Dat komt doordat je DNA opnieuw wordt ‘verpakt’ en als je DNA wordt aangetast, is dat permanent.

Dat veroorzaakt die hersenschade in het gebied van Wernicke, de frontaalkwab en het limbische systeem, waar ik altijd over vertel. Dit betekent dat er in mijn verhaal een schakel tussen het oplopen van een shock en het oplopen van minieme hersenschade zit: de shock verandert je DNA. Het verhaal staat hier in het Nederlands en in het verhaal zitten de links naar de originele onderzoeken in het Engels. Wat ik ook meermalen in dit verhaal heb gelezen, is dat de wetenschap inderdaad stelt – precies wat ik altijd zeg – dat de meest minieme hersenschade je al heel ziek kan maken. Niet alleen psychisch, maar ook fysiek!

Deze link wil ik je ook nog even apart meegeven en hier nog een verhaal over cortisol. Het verhaal wordt specifiek uitgelegd naar de gevolgen van het uit huis plaatsen van kinderen, maar iedereen die langdurige en / of ernstige, herhaalde tegenspoed meemaakt en daarbij geen steun of liefde krijgt van vertrouwde personen, is vele malen vatbaarder voor een heel scala aan ziektes, die zich vaak pas vele jaren later openbaren. Exact, exact, exact wat ik zeg!

Als ik vertel dat je stukken van jezelf kwijtraakt, dan is dat ongeveer hetzelfde als dat een wetenschapper ontdekt dat bepaalde genen, die normaliter ‘aan’ staan, uitgaan door deze stress. Of andersom. Ik hoop dat ik dit correct zeg, dus verwijs je toch naar bovenstaande websites, mocht je precies willen weten hoe het in elkaar zit.

Wat ik voorlopig nog extra meen te weten (totdat het tegendeel bewezen wordt), is hoe het kan dat de ene persoon lichamelijk ziek wordt van trauma’s en shocks, terwijl de ander er psychisch ziek van wordt. Dat dezelfde biologische reactie in je lichaam zowel psychisch als fysiek kan uitwerken. Dus binnenin langdurige stress – dat kan ook zijn dat er mensen ontzettend hard aan je trekken om bijvoorbeeld drugs te nemen of te stoppen met je relatie of je studie – krijg je ergens een shock. Op dat moment schiet er een gedachte door je hoofd. Afhankelijk daarvan krijg je psychische of juist fysieke schade, terwijl er zogezeid biologisch hetzelfde gebeurt binnenin je. Ik denk dat ik daar ook nog wel meer informatie over zal vinden!

Ondertussen krijg je van mij mooie muziek, die je helpt om de stress weer een stukje verder uit je lijf weg te jagen. Yanni en zijn Prelude and Nostalgia:

 

© Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.