Wat wil je nou echt met je leven?

Wat wil je nou echt met je leven?

Heb je eigenlijk ooit wel eens nagedacht over wat je nou echt, echt, echt zou willen doen met je leven, als je de keuze had? Ik bedoel niet als je 10 miljoen wint waar je dan verder vakantie gaat houden, maar gewoon zoals je nu bent, maar dat je dan helemaal zelf kunt kiezen wat je wilt studeren, leren of uitvoeren. Thuiszitten als huisvrouw en moeder of vader is natuurlijk ook een optie en je krijgt de mogelijkheid om een mooie opleiding te volgen, mocht je dat willen. Wat zou je dan kiezen? Ooit gaf ik les in een taalstudio aan buitenlandse vrouwen. Ze mochten Nederlands leren, maar daarna mochten ze ook een mbo-opleiding volgen op kosten van de gemeente. Het was een project en wij als docenten kregen een training om een taalstudio te leiden. Daar zal ik je verder niet mee vermoeien, maar wel met het andere.

 

Wil je eigenlijk wel iets?

De eerste vraag die we namelijk moesten stellen aan de cursisten, was deze: “Wat is je grootste droom om met je leven te doen?”. Tot mijn stomme, stomme verbazing zeiden alle vrouwen uit mijn groep iets heel eenvoudigs: de één wilde kapster worden, een ander receptioniste, weer een ander lesassistente op een school, een ander verpleegster of verkoopster in een winkel. Zelf had ik toen nog de droom om te promoveren in iets interessants op het gebied van sociologische taalkunde. Iets wat verder niemand snapt weet je wel. En dan misschien hoogleraar worden of een andere leuke nerdbaan op een universiteit. Ik was helemaal verbaasd om te horen dat de dames aan wie ik les ging geven, helemaal niet zulke hoge verwachtingen hadden van het leven. Nu begrijp ik het wel en iedereen heeft iets waar hij of zij heel goed in iets, een talent. Deze vrouwen waren allemaal moeder en wilden in de eerste plaats een baan hebben, die te combineren was met hun gezin. Niet zelf een bedrijf leiden en geen ingewikkelde carrière, maar gewoon wat geld bijverdienen en wat onder de mensen komen. Daar werden ze blij van.

Nou ga ik naar mezelf. Dagelijks vraagt Costas me wel een keer wat ik nou eigenlijk wil, straks als we eindelijk bij elkaar kunnen zijn en weer mogen leven net als iedereen. Eerst zei hij: “Je gaat toch psychologie studeren?” en ik helemaal verbaasd: “Vijf jaar lang op de universiteit? Geen haar op mijn hoofd …”. En hij: “Ja maar ik ga ook studeren hoor! Kom we gaan samen studeren, dat is leuk”. En ik met een zuur gezicht: “Maar wat gaan we dan studeren? Misschien wil ik wel muziek studeren. Ja? Nee da’s veel te theoretisch, dat wil ik niet. Of nou ja, waarom geen psychologie dan? Nee, duurt te lang en dat vind jij ook niks an toch? Promoveren? Dat wou ik al die jaren toch. Neuj, ik ga niet promoveren”. Stilte. Dan: “Je wilt toch graag dat we iets samen doen? Dat lijkt mij ook wel chill. Dan kom ik toch gewoon bij jou op die boot werken? Er is vast wel iets te doen daar en dat vinden de jongens vast ook heel cool. Maar wat dan? Ik heb daar geen diploma’s voor, dat laten ze me vast niet doen allemaal. Die mensen van die rederij”.

 

Makkelijk!

Bij andere mensen zie ik altijd gelijk hun talent. Zovelen heb ik al geholpen om hun passie te vinden en dan vonden ze die ook daadwerkelijk, want echt iedereen heeft een talent. Ja ook slechte mensen! Die moeten alleen leren niet zo lui en negatief te zijn en gewoon te werken voor hun succes. Meestal heb je ook wel meerdere talenten. ‘ns Kijken waar ik zelf goed in ben? Talen ben ik goed in, niets doen kan ik ook goed, lesgeven, schrijven, vertalen, coachen, zingen, een nerd zijn, grappenmaken, leidinggeven, organiseren, een bedrijf leiden, wetenschappelijk onderzoek doen, slapen, lezingen houden, lessen in elkaar draaien, onderhandelen, moeder zijn … Maar of ik dat allemaal ook wíl, is helemaal de vraag.

Tot nu toe heb ik altijd moeten doen wat er voor mij overbleef, nadat alle anderen iets gekozen hadden. Alles wat ik in mijn leven heb gedaan, is altijd iets geweest wat in dienst van de wereld stond en niet iets wat ik zelf wilde. Ik moest het kwaad overwinnen en alles wat ik in mijn leven deed, was daarvoor bedoeld. Ik ben dan misschien de enige die het kwaad aan de kant moest maaien, maar zeker niet de enige, die niet echt de kans heeft gehad om te doen wat ze zou willen. De meeste mensen moeten iets kiezen om te doen waar geld in zit of iets wat een korte opleiding vergt, omdat hun ouders geen geld hebben of omdat ze als kind al moesten helpen op de boerderij of in de zaak van hun ouders. Zo rol je ergens in en dat kan bij je passen, maar dat is lang niet altijd het geval. Weet jij van jezelf wat je grootste talent is of wat je talenten zo ongeveer zijn? Nu ik zelf niet meer hoef te werken aan het kwaad, weet ik alleen maar wat ik níet wil en dat is een héleboel!

 

Wat ik allemaal níet wil!

Weet je wat ik allemaal niet wil? Nou, weer lesgeven. Nee! Dat heb ik al gedaan en dat moest uit mijn tenen komen. Ik was toen blij dat ik geen uien hoefde te pellen, maar leuk is toch anders. Leidinggeven! Neej! Allemaal van die lieden die er totaal geen zin in hebben om te doen wat jij zegt. Asjeblieft zeg, laat een ander dat maar doen. Zangeres en songwriter worden! Ja hm mwah … niet slecht, maar dan moet je altijd in de weekenden, de vakanties en op feestdagen werken. Ik wil dan feestvieren met mijn gezin! En ik vind het nachtleven ook maar niks. Mensen gaan niet om 8 uur ‘s ochtends naar een concert, dus ga ik ook niet doen. Grappenmaker word ik om dezelfde reden dus ook niet. Promoveren? Ja nee nou misschien, eh ja weetikveel … Mijn kennis is nogal weggezakt enzo, dus ik weet niet of dat wel gaat nu. Maar leuk lijkt het me wel. Lekker droog, hou ik van. Toch maar psychologie studeren? Euh tja … vijf jaar is een lange tijd hoor! Ik zal misschien wat vrijstellingen krijgen en dan is het wellicht vier jaar, maar dat is nog érg lang hoor. En dan moet je allemaal dingen leren waar je het niet mee eens bent en moet je verplicht net doen alsof je het er wél mee eens bent, want anders zak je voor je tentamens. Genezen? Ah nee als er íets is wat ik echt nóóit meer ga doen, dan is het dat wel! Het rotwerk en mijn naam door het slijk. Nee dat is nou echt verleden tijd.

Eigenlijk weet ik wel hoe ik mijn passie moet vinden. Tenminste dat denk ik! Ik zeg al jaren tegen Costas dat ik, zodra de ellende over is, één ding gelijk ga doen en héél lang: naar een plek waar níe-mand is en daar relaxen. Op een luchtbed ergens op een meer liggen suffen! Het mag er niet te heet zijn en ook niet koud en ik wil ook niet nat worden of verbranden in de zon. Dus waar dat dan is, is niet echt duidelijk natuurlijk. Ergens in de natuur, maar ik wil geen beestjes. Geen vliegen, geen mieren, geen spinnen of kakkerlakken en al helemáál geen muggen of schorpioenen. Niemand mag me bellen, mailen en niemand mag komen, want ik wil helemaal alleen zijn. Geen vissen in het water. Geen vogels in de lucht. Wel een boekje met sudoku’s en een pen die het doet. Met oordoppen in wil ik op een compleet stille plek helemaal bij mezelf komen, net zolang totdat ik niet meer weet wat mensen nog maar waren. Vooral geen kabbalacentrum in een omtrek van minstens 1000 kilometer. O had je trouwens al gezien dat dat Kabbalah Center in Californië zo corrupt is dat ze bijna geen leden meer over hebben? Ik zei toch dat het een gestoorde sekte was.

Niet wandelen, niet autorijden of fietsen – nee fietsen, dát is pas erg! – niet naar een restaurant of café, geen mensen zien en alleen maar plat liggen om bij te komen. Alleen maar helemaal ontspannen, tot de laatste spier aan toe. Zelfs niet eten, drinken en naar de w.c. Ik denk dat ik dan na een paar maanden wel enig idee heb van wie ik eigenlijk zelf ben en wat ik voor mezelf mogelijk zou willen in het leven. Niet altijd maar klaar staan voor anderen, maar dat doen wat ik zelf wil. Als ik een ander help, dat dat dan vanuit mijn eigen wil is en niet omdat het verplicht moet. Want als ik mijn leven terugkrijg, dan ga ik léven! Niet meer met een zaklamp zoeken naar iets wat niet al te naar is en dan net doen alsof dat leuk is. Nee ik wil dat het echt okee is. Niet omdat ik nu eenmaal zo’n happy type ben, maar omdat ik ook daadwerkelijk een reden heb om blij te zijn. Dat!

 

Wie je echt helemaal van binnen bent, diep in je ziel

Heb jij dat wel eens voor jezelf gedaan? Gewoon alles loslaten, jezelf toestaan om alles stom te vinden, belachelijk en cringe en om helemaal niets te doen? Om er gewoon even niet te zijn voor anderen, om jezelf niet verplicht te voelen tot van alles, maar om jezelf helemaal te vinden? Om lekker ouderwets te balen? Ik ben een aards en nuchter type, ontdek ik nu pas over mezelf. In mijn horoscoop zat altijd allemaal water, dus dacht ik dat dat kennelijk mijn element was. Neuj, ik ben aarde! Ik ben bot, heb sarcastische humor en als ik iets niet wil, doe ik het niet. Als dát geen aarde is? Als ik mezelf kan zijn tenminste en dat ben ik van nu af aan. Bij mezelf blijven, ook af en toe eens weigeren alles voor anderen te doen, het maken van botte grappen omdat het kan. Toen ik voor het eerst zulke gevoelens bij mezelf zag, dacht ik dat ik terug in mijn puberteit was gekomen. Maar nee, als je beter in je vel komt te zitten, omdat je een aantal vervelende mensen aan de kant gedouwd hebt, dan ga je aarden zoals dat heet. Dan ga je jezelf afvragen of je alles wat je aan het doen bent, eigenlijk wel wilt. En als dat niet zo is, dan doe je het lekker niet.

Dat stukje aards-zijn helpt om te vinden wie je eigenlijk echt bent en wat je echt wilt met je leven. Misschien heb je dat allang wel gevonden en ben je dik tevreden met jezelf! Maar misschien ook niet. Dat is helemaal niet raar en het geeft zelfs een keuze: wil ik doorgaan met half mezelf zijn? Kies ik voor een makkelijk leven, maar niet vanuit mijn hart? Of wil ik helemaal zijn wie ik ben en kies ik voor de moeilijke weg om dat helemaal zelf te creëren? Dan moet je wel helemaal door de modder lopen, want niemand heeft het je voorgedaan. Of misschien wil je wel een tussenweg. Dat je bijvoorbeeld een beetje anders gaat leven dan je nu doet, maar niet zo radicaal. Bij mij is het: als ik dan toch ga, dan wil ik ook echt iets wat helemaal diep in me zit! Of dat nou moeder-zijn is, weer studeren, iets samen doen met Costas of heel ander werk: het moet uit mij komen. Uit de krochten van mijn ziel.

 

Voor het geval je ook naar jezelf op zoek bent: misschien is wadlopen nog een optie. Als je Jochem Myjer erover hoort, lijkt het een aardige hobby. Hier is hij even.

 

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.