Wat vertel je je kleinkinderen?

wiel-tedruk

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

De regen waarmee ik vanochtend wakker werd, was niet zozeer van het soort zachtjes tikt de regen op mijn zigeunertent. Het was meer eerder van het genre help, pas ik nog in die boot richting evacuatie? Toch krijg je straks na dit artikel een regenlied van me, want dat zit in mijn hoofd. En wat in mijn hoofd zit, dat zit er niet voor niks. Dat weet je wel na al die jaren dat je mijn columns leest.

Als je wilt weten of je goed bezig bent, denk ik dat er in ieder geval één manier is om dat pijlsnel te weten te komen: stel jezelf maar eens voor als opa of oma. Je zit lekker in je fauteuil met een kleinkind op schoot, dat een verhaaltje van je wil horen over vroegah. Over hoe de Grote Opa en Oma het allemaal zo’n beetje deden in het leven. Het doel van de vraag is dat je kleinkind van je wil leren hoe het later als het groot is, ook kan leven. Heb je het beeld beet? Gaan we!

Opa 1 neemt kleinzoon op schoot en begint te vertellen: “Lieve jongen, toen je opa jong was, was hij stoer! Hij ging helemaal naar een arm land in Zuidoost-Europa om dat opnieuw te helpen opbouwen. Maar voor wat hoort wat, dus als die mensen daar in dat arme land zijn hulp wilden, moesten ze zich eerst bekeren tot zijn kerk. Dat was een beetje bijzóndere kerk: eentje met missieneigingen. (Kleinzoon kijkt opa met grote ogen aan: wat is mizziewattemetat?). Jaaa jongetje, dat betekent dat die kerk graag wil dat iedereen op de hele wereld lid wordt van hen.

Dat was niet zo heel gemakkelijk, want de mensen waren daar meestal van een andere kerk. Daar gingen de mensen niet zomaar uit, want die kerk hielp hen met een heleboel dingen in hun leven. Dus wat deed die slimme opa van jou? Die zette projecten op om daar jongeren te helpen, zodat ze niet op straat gingen rondlopen. De kerk in moesten ze en dat deed je opa door daar een jongerengebouw neer te zetten, waar hij zelf ook een heel klein beetje aan meehielp door een uurtje te schilderen en te zagen. Hij zorgde ervoor dat daar flink veel foto’s van werden genomen, die hij op zijn facebook zette. Dan konden de mensen in Nederland maar goed zien hoe gewéldig je opa die arme mensen daar in dat verre land van hun geloof en hun cultuur afhielp”.

Ik hoop dat als je zoiets aan je kleinkinderen moet vertellen over hoe jij je jonge jaren doorbracht door anderen die het moeilijk hadden, stuk te maken, dat je nageslacht dan slim genoeg is om dat niet als voorbeeld voor hun eigen leven over te nemen. Nu mijn voorbeeld:

Sophia als oma neemt haar kleindochtertje bij zich en vertelt dat ze zieke mensen beter ging maken. Ze had helemaal in haar eentje uitgedokterd hoe dat moest, wat heel moeilijk was omdat niemand het nog wist. Ze ging een heleboel lezen op het internet en in boeken, ze ging praten met mensen en zoeken in de winkels. Ze kon ook praten met de engeltjes in de hemel en die hielpen haar ook een beetje. Zo leerde ze steeds meer en kon ze steeds beter en sneller helpen. Maar de mensen wilden liever ziek blijven dan haar geloven.

Ook als ze liet zien hoe ze werkte en er verhalen over vertelde en schreef, wilden ze niets van haar weten. Ze lachten oma allemaal uit. Ze gingen daar gewoon mee door, toen ze zelf genezen was van een heel erge ziekte, waar alle andere mensen aan doodgingen. En ook toen ze kindertjes genas van stoornissen in hun hoofd, waardoor ze niet goed konden leren op school. Zelfs toen ze aanbood om één dag per week gratis te genezen, kwam er helemaal niemand bij haar. Haar geld was helemaal op en nog steeds wilde niemand van haar weten. Haar kinderen werden afgepakt door een ontzettend gemene mevrouw van de kindertjesnietbescherming, haar laatste familie ging dood en oma bleef verdrietig en arm achter in haar eentje.

De mensen wilden haar ook geen baan geven en ze werd heel bang. Als ze nu dood zou gaan, zouden de mensen heel erg gaan roddelen over haar en waren haar kinderen in één klap voor het leven kapot. Haar kleindochtertje keek haar aan met een traantje in haar oogjes en vroeg: “Maar oma, hoe ben je daar weer uitgekomen dan?”. Oma Sophia pinkte het traantje weg, kuste het meisje op de oogjes en antwoordde met een diepe zucht: “Lieve meid, het vervolg morgen okee? Nu eerst maar slapen”. En ze legde het al half slapende meisje in haar bedje, terwijl ze naast haar bleef zitten totdat ze helemaal sliep.

Jij kunt later in ieder geval aan je kleinkinderen vertellen dat je die mevrouw die zoiets geweldigs kon om de mensen te helpen genezen van hun ziektes en hun ongeluk, ijskoud hebt laten stikken. Dat jij je nek uitstrekte om haar goed te zien hoe die arme mevrouw steeds verder in de stront terechtkwam. Hoe ze ook om hulp vroeg om gewoon heel simpel haar prachtig geschreven en ontzettend steunende en helpende artikelen in de krant en op het internet te (laten) zetten en op de radio en tv te komen: niemand hielp haar. Ze hadden allemaal één keer in de twee maanden bij haar kunnen komen voor hulp. Dan waren zij zelf nu beter geweest en had Sophia de moeilijke tijden overleefd. Maar niets hoor: ze dachten alleen maar aan zichzelf.

Een paar honderd mensen lazen haar artikelen jarenlang gratis om er zelf beter van te worden, want er zat enorm veel kracht in en je genas al een beetje door Sophia’s verhalen te lezen. Hoe blij denk je dat je nageslacht met jou zal zijn? Maak jij er maar weer een mooie dag van voor jezelf en denk vooral nóóit aan die lieve vrouw die zoveel te geven heeft, maar totaal de grond wordt ingetrapt. Deel haar artikelen vooral nergens en kijk hard lachend verder naar haar ondergang. Bedenk daarbij spottend dat zij dat met jóú nooit had laten gebeuren. Neem haar grenzeloze altruïsme zeer zeker niet als voorbeeld voor je eigen leven. En vertel je kleinkinderen maar wat je gedaan hebt. Zijn ze vast héél trots.

 

 

© Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.