Wat Netflix gemeen heeft met Tourette en dwangneuroses

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Nee, begrijp me niet verkeerd: dit is geen reclame voor Netflix! We hebben er alleen al meer dan een jaar een abonnement op en ik heb pas sinds kort ontdekt dat dat eigenlijk best vet is. Ik ben toch maar mooi echt helemaal bijna genezen van die debiele zenuwtics en van nog een paar dingen, gewoon door series te kijken.

Uiteindelijk heeft genezen immers – hoe onlogisch ook – te maken met taal. Woorden, uitdrukkingen, zinnetjes uit een boek, songteksten, gedichten en opmerkingen uit films en series van de televisie. Het klinkt volkomen koekoek, maar zonder dat ik dit zeg, genees je in ieder geval niet. Dus kun je dit net zo goed wél lezen, want wie weet zit de crux van jouw ziekte of klacht net even verstopt in dit artikeltje. Of kan ik je er anderszins mee van dienst zijn.

Wat al die andere series die ik heb zitten bekijken, betekend hebben, weet ik al niet eens meer. Ben een rasoptimist en als ik van een klacht af ben, weet ik al gauw niet eens meer dat ik ‘um heb gehad. Maar de laatste weet ik nog, want dat was echt weird. Mesjogge, getikt, verknipt en raar. Toch heb ik door naar de laatste serie te kijken echt bijna geen last meer van die Tourette-toestand met die eeuwige zenuwtics en het tellen enzo. Ik moet nog wel vechten tegen de tics, maar dat wordt iedere dag minder en vroeger kon ik ze helemáál niet tegenhouden. Nu win ik alle gevechten.

Ach even leuk: ik sprak laatst een mevrouw die ook last heeft van Tourette en die vertelde over last hebben van hinderlijke geluiden. Bijvoorbeeld eetgeluiden van tafelgenoten. Wist je dat dat tegenwoordig ook als stoornis wordt erkend en dat het een naam heeft? Echt, het heet misofonie (het haten van een stem) en er is zelfs een vereniging voor. Ik moest er vreselijk om lachen, maar dat was omdat ik daar al heel lang bijna geen last meer van heb. Vroeger leed ik gruwelijk onder de eetgeluiden van mijn ouders. De tv moest uit tijdens het eten, de radio of muziek ook en van die kleine onzichtbare oortjes zoals nu had je toen nog niet. Dan moest ik een kwartier lang luisteren naar hun gesmak, dat door de Tourette duizendvoudig werd versterkt en waar ze me mee pestten.

Dat stuk van dat onuitstaanbare syndroom van Gilles de la Tourette is bij mij dus genezen en ik had het niet eens opgemerkt. Niet omdat ik negatief ben, maar omdat ik de vrijgekomen energie (het is stikvermoeiend om constant allerlei ergerlijke geluiden te moeten aanhoren) onmiddellijk heb omgezet in vrolijkheid. Kan ik dus genezen? JA. Punt. Anders was het niet over geweest. Eerlijk wezen.

En nog één: het genezen begon, toen ik constateerde dat de basis van Tourette niet alleen een verstoring in je dopaminehuishouding is, maar dat het vooral om ontspanning gaat. Als je niet kunt ontspannen, wat je ook probeert, heb je te weinig cortisol. Of een vervoersprobleem ervan, zodat de cortisol niet op de juiste plekken in je lichaam komt om je te helpen ontspannen. Longen en bijnieren! Dáár zit de allerdiepste wortel van deze stoornis en je kunt pas beginnen die te genezen, als je dat geaccepteerd hebt.

Ondanks dat ik op het hele internet en daarbuiten straal voor paal gezet werd, ging ik gewoon door met mijn pogingen om mezelf dan maar te helpen, aangezien er door de roddelcampagnes geen patiënt meer bij me durfde te komen. Het eerste stukje genezing kwam in oktober 2013 en het duurde nog vier hele jaren totdat ik eindelijk een klein beetje kon ontspannen. Ergens in oktober 2017 was het zover en vanaf toen kon ik de zenuwtics wél een tijdje weg krijgen, door mijn wil eraan op te leggen. IK ben hier de baas en niet de tics, niet? Dat lukt me steeds beter.

Ik praat dus een heel stuk langzamer dan eerder. Dat is verplicht in Nederland en dus is het verboden gespannen te zijn. Dan word je overal gepest en voor gek gezet en mensen maken domme opmerkingen over dat je hyper bent, dat je te snel praat naar hun mening (er moeten nog veel mensen eens naar Griekenland om te zien wat snel praten is!!) en ze nemen je klachten niet in behandeling enzo. Uiterst vermoeiend en je wordt er doodongelukkig van.

Hoe heb ik die zooi dus weggekregen? Nou, ten eerste door te aanvaarden dat er een etherische wereld is, waar geesten rondlopen, die de mensen hier kwaad doen. En door daar opheffingsuitverkoop te houden, door die geesten eens op te ruimen. Miljarden en nog eens miljarden van die krengen trok ik overal weg en allemaal kwamen ze uiteindelijk via een buis in mijn lichaam uit die idiote wereld vandaan. En iedere keer dat ik er weer vele miljarden weg had gehaald, kwam er een klein beetje lucht in de wereld. Soms ook in mij en in anderen om me heen of ver weg zelfs.

Toen de meeste van die onruststokers opgehoepeld waren, begon de echte oorzaak van ziektes, klachten en van de reden waarom de hele maatschappij gewoon helemaal verdraaid is door onrecht enzo, naar buiten te komen. We hebben allemaal tekorten aan voedingsstoffen en daardoor zijn we geen complete mens. Van tekorten krijg je zowel fysieke als mentale klachten en ik weet exact wanneer je wat voor klachten krijgt. Je kunt er dus ook ongelukkig, ontevreden, zeikerig en gemeen door worden!

Denk maar aan de hormonen – of tegenwoordig meestal neurotransmitters genoemd – serotonine, melatonine en dopamine. Of denk aan ijzer of chroom. Als je daar tekorten aan hebt, kun je gewoon een stuk chagrijn worden of kan het zijn dat anderen over je heenlopen en je met de beste wil ter wereld maar geen zelfvertrouwen weet te kweken. Mensen die niet gelukkig zijn, worden in veel gevallen jaloers en kwaadaardig. Die gaan ruzie zoeken of als ze politici zijn: oorlogen beginnen en ze gunnen mensen geen goed leven. Privé ben je dan een naar mens, maar als politicus of ander hooggeplaatst p’soon kun je het hele leven vernietigen voor iedereen. Sociale voorzieningen afbreken, gelden stelen, vriendjespolitiek bedrijven … moet ik nog meer voorbeelden noemen?

Dus laat mij maar kijken wat voor tekorten je hebt, hoe die zijn ontstaan en hoe je ze weer kunt aanvullen. Je moet dan wel naar de oorzaak ervan en dat is meestal iets naars wat je in je jeugd hebt meegemaakt en waar je van geschrokken bent. Dat heeft de tekorten veroorzaakt, doordat een klein stukje van je hersenen het begaf. Verklaar me maar voor gek, maar wees dan ook eerlijk en kijk jaloers toe hoe een paar mensen die me wél vertrouwen, genezen en jij niet! Ik ga er weer van tussen. Koken voor mijn zoon.

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction