Wat betekent een gezin eigenlijk voor jou?

Hobbiton Inn Australia

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Wanneer ik een poging doe om uit te leggen wat een gezin voor mij betekent, is dat een heleboel. De mening van jeugdzorg dat het wel goed genoeg voor een kind is, als het een beetje eten en drinken krijgt en kan slapen, is mij totaal wezensvreemd! Als je niet meer te bieden hebt dan dat, moet je wat mij betreft liever geen ouder worden.

Zoals je misschien weet, ben ik geadopteerd. Dat is dan ook de enige reden waarom jeugdzorg zich constant met ons bemoeit: als jij een ‘jeugdzorg’verleden hebt, dan moeten jouw kinderen en kleinkinderen dat ook krijgen. Je hele familie moet kapot en dat tot in vele generaties aan toe. Stel je namelijk eens voor dat je kinderen een vervuld en gelukkig leven zouden hebben! Dat kan toch niet. Maar het feit dat ik geadopteerd ben, wil niet zeggen dat ik niet weet hoe een gezin wél zou moeten zijn! Hier een paar voorbeelden, zoals ik me ze gesteld heb in mijn leven.

Mijn opa en oma
Mijn opa en oma

Mijn opa en oma van adoptiemoeders zijde waren statige mensen. Opa was advocaat en majoor in het Nederlandse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een man die rechtop liep en zichzelf omringde met mooie spullen. Als er een Action bestaan had tijdens zijn leven, zou hij daar beslist nooit iets gekocht hebben: opa spaarde liever iets langer en kocht dan iets moois van koper, zilver, goud of mooi hout. Niet alleen om zijn status te bevestigen, maar vooral omdat zulke voorwerpen warmte en leven uitstralen.

Dit gunde hij niet alleen zichzelf, maar ook zijn vrouw en 9 kinderen. Wanneer er een erfenis was van een oudtante of wie ook ergens uit hun uitgestrekte familie, kregen al zijn dochters of al zijn zoons daar iets van. Hij kocht er dan iets bij indien nodig, want zijn kinderen moesten er net zo gezellig en warm bij zitten als hij en oma zelf. Mijn moeder en ooms en tantes vertelden altijd dat opa zo’n strenge vader was geweest en dat zal best zo zijn. Ze zeiden het immers allemaal.

Ik kende hem echter als opa en ervoer hem heel anders. Opa was mijn beste vriend en dat was wederzijds. Hij vertelde me verhalen over vroeger, liet me stempelen met zijn advocatenstempels en achter zijn bureau ‘werken’. Hij lachte om mijn grapjes en dat was alles wat hij nog kon in verband met zijn gezondheid. Hij en oma waren moe van hun grote gezin en moeilijke jaren midden in Den Haag tijdens de oorlog. Ze hadden hun kinderen alles gegeven wat ze in zich hadden en die waren allemaal goed terechtgekomen in het leven.

Dan had je onze buren in Groningen. Daar mocht en kon altijd een heleboel. De hele buurt speelde er iedere dag en ik was er kind aan huis, omdat ze wisten dat ik thuis niets mocht en het moeilijk had. We verkleedden ons, luisterden naar oude plaatjes op 45 toeren, bouwden tenten en hutten in hun tuin en daar kwam bijna al mijn vreugde vandaan uit mijn jeugd. Ik geloof dat ze achteraf niet zulke positieve mensen waren, maar ze hebben mijn leven jarenlang draaglijk gemaakt en meermalen gered.

moeder en baby
Een mamá …

Vervolgens heb je verschillende families van vrienden die ik in Griekenland leerde kennen, toen ik er eindelijk achter was gekomen dat ik daarvandaan kwam. Daar waar mijn voorbeelden hier op materieel gebied en qua vrijheid mooi waren, leerde ik daar moederliefde en warmte kennen. Grieken hebben een móéder! Een echte mamá. Die had ik nooit gehad, maar ik besloot dat ik er één wilde zijn voor mijn eigen kinderen later. En ik leerde me suf over hoe je dat allemaal deed: héél veel van je kinderen houden, altijd goed voor ze zorgen, er voor ze zijn, je laatste centen voor ze sparen om hun studie te betalen en ze vooruit te helpen in hun leven.

Bij ons hoor je een dochter een huis mee te geven bij haar trouwen. Dat wil zeggen minimaal een appartementje om mee te beginnen. En een kist vol met prachtige handgeborduurde en -geweven kleden om haar huis gezellig te maken. Een jongen geef je een rijbewijs en auto mee en je zorgt dat ze een goede opleiding krijgen. Op hun bruiloft krijgen ze geld en cadeaus van de gasten, wat veel meer is dan hier. Daarmee kunnen ze hun hele huis inrichten en hebben ze gelijk spaargeld.

Al deze dingen zijn mijn idee over wat een familie is. Een gezin met kinderen. Dan heb ik nog niet eens genoemd dat er ook een partner moet zijn, die serieus is en zich gedraagt. Ik heb genoeg mannen leren kennen, die goed voor hun vrouw en kinderen waren en ik heb jarenlang in de illusie geleefd dat ik ook zo iemand mocht vinden.

Ik heb uiteindelijk mijn kinderen in mijn eentje moeten opvoeden. Een man kwam er niet en geld ook niet, maar ik was er voor mijn jongens. Moest erbij werken, omdat ik alleen was en hun wilde leren dat je niet je handje moet ophouden bij de gemeente. Dat je zelf je eigen geld verdiende en ook maat daarin wist te houden. Als er geen man in huis is, kun je als moeder je niet een breuk werken voor het geld. Dat gaat ten koste van alle andere mooie dingen, waar je kinderen recht op hebben en die je níet met geld kunt kopen: warmte, liefde, moederzorg en steun.

Het gezin is voor mij een geborgen plek waar je jezelf mag zijn, waar iets te beleven is en waar liefde, inhoud en steun zijn. Ondanks de gigantische problemen die ons door gemeente, scholen en jeugdzorg zijn aangedaan, hebben mijn zoons die in ieder geval genoeg gehad. Meer mag ik ze niet geven, dus ik hoop dat het voldoende voor ze is om hun leven op te bouwen. Drie orthodoxe kruisjes tot besluit.

 

© Vassiliou Empowerment

2 Comments

  1. Lieve Sophia,

    Dit is nu het bewijs van jouw liefdevolle moederschap. Opgevoed zonder liefde, dus een ervaringsdeskundige in jeugdzorg termen. Maar met het alleszeggende verschil dat jij een oprecht liefdevol persoon bent en zij niet.

    Veel Liefs Mo

    1. Haha lieve Mo, dank je wel! En ja: het is waar ook nog. De meeste mensen die absoluut nooit liefde hebben ontvangen in hun kindertijd, kunnen die later niet aan hun eigen kinderen geven. Maar zoals je aan mij ziet, zijn er ook genoeg die dat wél kunnen. Ik ken er nog veel meer! Liefs, Sophia

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: