Waarom trauma’s zo moeilijk te verwerken zijn

yeswecan

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Zo vaak wordt er gezegd: ‘mensen kroppen hun zorgen en frustraties op’. Zelf doe ik dat nooit. Hoe boos ik terecht ook vaak ben omdat ik zulk prachtig werk doe, maar ooit één centje waardering krijg – alleen maar gemene aanvallen op mijn ontdekkingen -, ik verwerk alles en blijf een zeer evenwichtige en optimistische mens. Vandaag vertel ik je waarom niet iedereen zo in elkaar zit en nog beter: wat je eraan kunt doen.

Nou,  misschien handig om een klein voorbeeldje te noemen van wat je kunt doen met je frustraties (zorgen, boosheid, irritatie etcetera). Ik ben een Linuxgebruiker en had een paar weken geleden geüpgrade naar de nieuwste versie ervan. Zag er prachtig uit allemaal, maar de prullenbak staat niet meer in de zijlijn. Hij is verplaatst naar het bureaublad en dat vond ik waardeloos. Na een paar weken vond ik het welletjes geweest en ging ik zoeken naar een oplossing om het icoontje toch weer naar de zijlijn te krijgen. Dan hoef je niet al je schermen eerst aan de kant te vegen voordat je ‘m kunt legen – goed voor nette huisvrouwen. Inderdaad bleek ik niet de enige te zijn die het zo wilde hebben en bleek er een toverformule te bestaan om het ding daar te krijgen waar ik het hebben wilde. Nu zit ik innig tevreden te staren naar het prullenbakicoontje op de zijlijn van mijn computerscherm. Frustraties opgelost!

Bij mij persoonlijk gaat het zo met álle frustraties, verdriet, boosheid en zorgen. Ik verwerk ze zo snel, dat ik me soms afvraag of ik een superbrein heb. Zelfs toen mijn jongste zoon werd afgepakt door Jeugdzorg, was ik er binnen een paar dagen aan gewend dat ik geen moeder meer mocht zijn en begon ik dingen voor mezelf te doen, die eerder nooit konden. En dan moet je nagaan dat Veilig Thuis dus had bedacht dat ik zogenaamd met onverwerkt jeugdleed zou zitten. Zonder enige reden, alleen maar omdat ik een heel goeie moeder ben en ze mijn kind al jarenlang niet te pakken konden krijgen: uit opgekropte wraakgevoelens dus! Ik heb welzeker een nare jeugd gehad en ben daar best bij tijden verdrietig om, maar het beïnvloedt mijn gedrag en gevoel van nu nooit. Nee, mijn brein werkt optimaal en dat kan bij iedereen zo worden.

 

Waarom kan niet iedereen emoties snel verwerken

frontaalkwab
De frontaalkwab of frontale cortex

Maar laat ik eerst vertellen hoe het komt dat niet iedereen z’n emoties kan verwerken. Ik heb daar al heel vaak over geschreven op mijn professionele website (van mijn praktijk). De wetenschap weet dit niet en daarom kunnen mensen met écht zware trauma’s nooit geholpen worden, terwijl ík steeds verder kom om dat wél te kunnen. Als je getraumatiseerd of gechoqueerd raakt, gebeurt er iets in je hersenen. Als je een heel sterke linker hersenhelft hebt, blijf je open wát er ook gebeurt en kan je frontale cortex alles heel snel zelf verwerken. Is dat niet zo, lees dan maar verder.

Op het moment van de shock – een harde sneer, een val etcetera – flitst er een gedachte door je heen. Soms zelfs wel meerdere. Dat is iets in de trant van:

  • nu zal ik nooit meer gezond zijn
  • ik wil nóóit meer van iemand houden
  • nu vertrouw ik niemand meer
  • ik wil niet meer leven
  • ik kan nooit meer sporten
  • ik kan die opleiding nooit afmaken
  • ik ben mijn partner niet waard
hersenen-broca-wernicke
Het gebied van Wernicke (en het andere taalgebied van Broca)

Die gedachte die je héél even hebt gehad, kan onbewust zijn geworden. Door de klap of omdat de ervaring zo erg was, bijvoorbeeld. Als dat zo is, heb je een stuk van de shockervaring gedissocieerd, oftewel op slot gezet. Ingeval je iets hebt gedacht wat begon met ‘ik wil nooit meer …’, dán ga je op slot en wil je niet meer geholpen worden. Van alleen al de gedachte om het achter je te laten, word je zo wrevelig en prikkelbaar, dat je hele omgeving het na verloop van tijd opgeeft. Deze gedachte ‘ik wil nooit meer …. (iets) ‘brengt schade aan het gebied van Wernicke: een taalgebied in je hersenen. Wat de wetenschap erover weet, is dat je, als je taalfouten maakt en je bent je er niet bewust van, schade aan dit gebied hebt. Wat ze níet weten, is dat je deze schade niet alleen kunt oplopen door een ongeluk, maar ook door een harde, gemene sneer van iemand. Als iemand je de moed ontneemt om verder te gaan met een relatie, studie, baan of wat ook, dan raakt je gebied van Wernicke beschadigd en dan raak je onbewust: je dissocieert de gebeurtenis en ook de gedachte die daarbij door je hoofd flitste. De wetenschap weet dit niet, omdat zulke mensen nooit om hulp vragen.

Ik ken heel erg veel mensen met wie dit gebeurd is en dat is in de állereerste plaats de vrouw die ooit begonnen is met kwaad doen: Eva uit de religieuze boeken. Daarom was zij onhoudbaar en kon ze de hele wereld verpesten met corruptie, honger, prostitutie, jeugdzorg die gezinnen kapotscheurt, geweld, oorlog, milieuvervuiling, jaloezie, ziektes, haat en armoede. Zover heb ik terug moeten gaan in de geschiedenis om mensen met vastzittende trauma’s, die niet willen toegeven dat ze überhaupt een trauma hebben en niet geholpen willen worden, tóch te helpen. Het grote probleem met hen is namelijk dat ze hun vertrouwen in de mensen zijn kwijtgeraakt. Vooral in de positieve die hen proberen te helpen. Door de shock zijn ze verkeerde mensen gaan vertrouwen en maken ze zelf hun eigen leven kapot. Het is heel triest om dit aan te moeten zien en alleen maar de waarheid voorzichtig te kunnen blijven benadrukken. Zeg je het per ongeluk iets te hard, dan ben je ze helemaal kwijt, namelijk.

 

De oplossing in het gebied van Wernicke

Nu hoeft dat onbewust worden en dissociëren niet altijd zo extreem te zijn, dat zelfs ik er nauwelijks doorheen kom. Meestal is het zo dat je denkt dat je de shock niet meer te boven kunt komen, omdat je opeens iets wat je eerder wél kon, niet meer kunt. Bijvoorbeeld studeren, koken, een goeie moeder of vader zijn, lief voor je partner zijn en vul maar in wat je zelf meemaakt. Ik weet hoe dat voelt, want ik heb zulke dingen ook. Alleen omdat ik zo’n krachtig werkende linker hersenhelft heb, blijf ik er altijd heilig van overtuigd dat er voor ieder probleem een oplossing bestaat en geef ik de moed nooit op. Ik heb eigenlijk nog maar hoogst zelden mensen gezien bij wie het verwerken van emoties ondanks zoveel trauma’s nog altijd intact is. De meeste mensen worden steeds meer onaanspreekbaar met de tijd.

Wat eraan te doen is, dat is dat ik me concentreer op het gebied van Wernicke in de hersenen van de getraumatiseerde persoon. Daar zitten dan allerlei dingen en mensen in, die er niet horen. Er horen cellen in te zitten en verbindingen tussen die cellen. Bloedvaatjes, weefsel en hersenvocht. Maar niet je buurman, die gemene juf van vroeger, een foute partner, moeder, vader, zus of andere persoon die altijd zulke gemene dingen kon zeggen! Of jijzelf gekneveld, geblinddoekt en gevangen. Die moeten er dus uit en dat doe ik vakkundig door deze lieden van de illusie dat ze jou moeten overheersen / beïnvloeden / bezitten / van je pad afhelpen (enzovoort), af te helpen. Dan zijn ze hun macht over je kwijt, gaan ze eruit en kun jij verder met je leven. Dan gaat je frontale cortex onmiddellijk de nare gebeurtenis verwerken namelijk. Dat kon die eerder niet doen, omdat de gebeurtenis onbewust was geworden en dus nooit bij je frontale cortex is aangekomen ter verwerking.

Als dat werk af is, komen je talenten terug. Dan kun je opeens wél weer studeren, jezelf openstellen in een relatie, gezond worden, weer sporten en alles wat je verder kwijtgeraakt was in je leven. Dus niet alleen dat trauma is dan écht verwerkt en niet ergens opgesloten, zoals bij EMDR bijvoorbeeld, maar je wordt weer heel als mens! Er is geen enkele andere manier om trauma’s te verwerken dan deze.

Zo blijkt mijn stelling dat er inderdaad voor ieder probleem een oplossing is, ook deze keer weer wáár te zijn. Als je trauma verwerkt is, dan is dat vreselijk lamleggende gevoel van mijn leven is over en ook al verwerk ik dat trauma, dan nóg is het te laat dat het nog goedkomt, ook verdwenen. Bij welke andere therapie je ook gebruikt tegen trauma’s blijft dat gevoel altijd knagen. En ik kan het weten want ik heb alle methodes geprobeerd, totdat ik de echte oplossing ontdekte. Het is maar waar je voor kiest in het leven. Ik kies voor heel zijn!

 

© Sophia Vassiliou

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.