Waarom trauma’s een plekje geven niet afdoende is

Waarom trauma’s een plekje geven niet afdoende is

Iemand traumatiseren is heel eenvoudig eigenlijk. Je hoeft een ander maar even te laten schrikken en het kan al gebeurd zijn: weer een kras op zijn of haar ziel en daarmee weer een oorzaak erbij voor ziekte. Zo stapelen de oorzaken zich op en wie komt daar nog uit wijs om dat te herstellen? Maar waarom is het zo gemakkelijk om getraumatiseerd te raken? Waarom raken we zo snel geblesseerd en waarom is het zó ingewikkeld om daar weer van te genezen? Nou, schier onmogelijk mag ik wel zeggen. Het enige dat therapeuten lukt met trauma’s is die verstoppen, zodat de herinnering verdwenen is en mensen er geen last meer van hebben. “Een plekje geven”, noemen ze dat dan en dat zijn mensen met een universitaire opleiding die dit zeggen. Maar dat is toch niet genezen??

Eén van de belangrijkste oorzaken waardoor mensen ziek worden – psychisch én lichamelijk – zijn trauma’s en shockervaringen. Een shockervaring is eigenlijk ook een trauma, maar dan minder heftig. Toch kun je daar ook ziek van worden of de moed opgeven dat je leven nog wat wordt. Hoe dat kan, ga ik nu uitleggen, want dat heb ik met succes onderzocht. Het zit als volgt: je zou jezelf kunnen zien als zo’n koffiebeker voor in je auto, die knoeivast gesloten is. Bots je nu heel hard ergens tegenaan, dan kan er een gaatje in de beker komen met als gevolg dat hij koffie gaat lekken. Hetzelfde gebeurt met jou als je ergens erg van schrikt: je systeem raakt ‘lek’ en de deur naar buiten staat dan open om van alles uit je omgeving op te vangen, wat je helemaal niet wilt opvangen en waar je reuze prikkelbaar van kunt worden. Ik hoor sommige mensen al zuchten, want inderdaad gaat het weer over vitamine B12. Het niveau daarvan stijgt na een trauma of shock en dat kan een heel scala aan gevolgen hebben, afhankelijk van je dominante hersenhelft, van wat voor shock je gehad hebt, hoe de omstandigheden, hoe je algehele gezondheid er al uitzag enzovoort.

Als je een trauma hebt gehad, ben je daarna extra gefixeerd op gebeurtenissen of woorden van anderen, die dat trauma triggeren. Dat komt doordat je vitamine B12 plaatselijk is toegenomen: in je maagdarmkanaal. Daarom hebben we het wel over je ‘onderbuikgevoel’ en geven we aan dat emoties vaak daarvandaan komen. Eigenlijk is dat niet zo, want emoties worden in je hersenen gevormd naar aanleiding van iets wat je ervaart. Zie je een baby’tje vrolijk lachen op een YouTubefilmpje, dan voel je je bijvoorbeeld vertederd in de meeste gevallen. Nu heb ik vaker verteld dat de oorzaak waardoor de vitamine B12 in je darmen blijft zitten, in je galblaas ligt: die krijgt te weinig ijzer, die nodig is om de gal flink krachtig te maken, zodat je darmen helemaal schoon worden nadat je gegeten of gedronken hebt. Als je nu een shock gehad hebt, blijft dat ijzer in je lever zitten – een ijzerstapeling die vaak voorkomt – en de vitamine B12 blijft dan in je darmen. Daardoor kan er na verloop van tijd een tekort ontstaan in de rest van je lichaam, maar feitelijk heb je de vitamine wel, alleen wordt die niet meer goed verspreid. Deze schommeling in je B12 is in bloedtests lang niet altijd goed te zien en bovendien vinden artsen deze vitamine prima, al staat ze veel te hoog. Ik denk dat het best wetenschappelijk te bewijzen is, maar dan moeten de onderzoeken op een ietwat andere manier uitgevoerd worden dan nu gebeurt.

Door een trauma ga je je in veel gevallen focussen op een sector in je leven. Wordt een kind bijvoorbeeld gekwetst door een juf, door ouders of andere kinderen, omdat het wat onhandig is, dan kan dat kind zich gaan focussen op intelligentie. Op die manier kan het hoogbegaafd worden: als compensatie voor de onhandigheid; om toch nog ergens goed in te zijn. Dan maar een nerd, beslissen de hersentjes en dan ontwikkelt het intelligentiequotiënt zich onevenredig met mogelijk als gevolg leerproblemen. Ik zeg beslist niet dat alle hoogbegaafde kinderen getraumatiseerd zijn; alleen dat het een mogelijkheid is, wanneer er leerproblemen ontstaan. Je kunt immers ook hoogbegaafd zijn en in balans, waardoor je meehobbelt op school. Ook kan een kind – en volwassene uiteraard ook – overgevoelig worden, waardoor het alle emoties en stemmingen van anderen opvangt. Zeer vermoeiend is dat en heel zwaar om te dragen, vooral voor een kind. Hooggevoelig wordt dat fenomeen genoemd en er wordt nogal moeilijk over gedaan, maar in feite hebben zulke mensen een verstoorde vitamine B12, die in hun geval op de zenuwen heeft uitgewerkt. En het kan ook erfelijk worden doorgegeven, waardoor je in de familie moet zoeken om de storing op te lossen.

Ik besef dat ik me op glad ijs bevind met deze uitspraken. Je moet bijzonder voorzichtig zijn om íets te mogen zeggen over hoogbegaafdheid en hooggevoeligheid, zonder onmiddellijk aangevallen te worden op je integriteit. Ergens vinden ouders het wel leuk als hun kinderen hoogbegaafd zijn of hooggevoelig en kinderen zelf ook wel. Ze zijn daarmee immers bijzonder, al maakt die bijzondere eigenschap hen lang niet altijd gelukkig. Zelf zou ik liever opvallen omdat ik zo gelukkig was dan omdat ik zo slim was of zo gevoelig, maar mensen weten nog altijd niet dat ze daarin een keus hebben, omdat mijn artikelen hen niet bereiken. Doen ze dat wél, dan komt er hoogstwaarschijnlijk eerst een hoge en lange golf van woede en gekwetstheid bij mensen die hiermee te maken hebben. Dat is waar ik al die jaren tegenaan gehikt heb en waar ik nu toch doorheen zal moeten om te laten zien dat je wél genezen kunt en wél gelukkig kunt zijn. Dat je prima hartstikke gevoelig kunt zijn of heel slim, maar dat je er geen last van hoeft te hebben. Ik vang ook van alles op van andere mensen en ben ook hoogbegaafd, maar ik heb er totaal geen last van. Wetenschappers denken dat tussen de 50 en zelfs 80% van hoogbegaafden in harmonie zijn met hun intellect en daarom niet herkend worden als zodanig. Gevoelige mensen die geen last van hun gevoel hebben, zijn er ook genoeg. Oftewel: het kan en iedereen kan het bereiken. Ik heb de weg ernaar toe immers geplaveid.

Er moet dan iets gedaan worden aan het transport van de vitamine B12 in je lichaam, het ijzer moet weer in je galblaas terechtkomen en je limbische systeem moet weer voldoende calcium naar zich toekrijgen. Dat laatste is nummer drie van datgene wat gedaan dient te worden ter herstel. Het calcium dat in je limbische systeem – in het bijzonder je thalamus – hoort te zijn, blijft in je zenuwstelsel zitten, vooral in je rug. Daar veroorzaakt het verstijvingen en pijn met allerlei rugklachten tot gevolg. Omdat de problemen zich in ieder op het fijnstoffelijke niveau afspelen, zijn ze lang niet in alle gevallen voor een arts zichtbaar en worden ze niet erkend. Ik zeg dit niet om mezelf in te dekken, zodat ik mooi van alles kan beweren wat toch niet te bewijzen is, maar ik vertel wat ik nu al zoveel jaren zie bij de mensen. Het zou geweldig zijn als dat ook eens op een fysieke manier vast te stellen zou zijn en dat gebeurt al op kleine schaal: zo is er een neurologische stoornis die artsen niet kunnen begrijpen, omdat ze de oorzaak niet kunnen zien, maar die wel degelijk ernstig is en behandeld dient te worden: FNS, functionele neurologische stoornis.

Ik heb de weg naar genezing van dit alles allang gevonden, maar het wordt eens tijd dat ik erkenning krijg. Ik ben niet een of ander dom mokkel dat loopt te blaten, maar een begaafde academica die al tientallen jaren bezig is met hoe je geneest van trauma’s en ziektes en die daar inderdaad de oplossing voor heeft gevonden. Allang voordat ik me daarvan bewust was en toen ik ook met lichamelijke ziektes aan het werk ging. Daar is geen opleiding voor, want ik ben degene die het uitgevonden heeft. Niemand kan mij dit leren, maar ik kan er wél les in geven en daar wordt het nu toch eens tijd voor. Het is toch abnormaal dat iedereen met trauma’s moet rondlopen en ziek en ongelukkig moet zijn, omdat ik toevallig geen medische of psychologische opleiding heb gedaan! Had ik dat wél gedaan, dan had ik de oplossingen nooit gevonden, zo is het ook nog eens. Het is nodig dat ik open, ontvankelijk en vierkant logisch nadenk, dat ik een enorm verstand van culturen en beschavingen heb en van muziek om de genezing van ziektes überhaupt te kunnen ontdekken. Anders had ik in kringetjes rondgedraaid en was ik mezelf de schuld blijven geven van mijn constante ongeluk.

En de genezing van trauma’s – traumaverwerking zo je wilt – bestaat uit mij eerst de pijn eraf te laten halen en eventueel erfelijke factoren te laten neutraliseren. Daarna hebben mensen een nare, maar wel bespreekbare en niet langer pijnlijke herinnering aan gebeurtenissen uit hun leven die hen getraumatiseerd hebben of tenminste erg hebben laten schrikken, met gezondheidsschade tot gevolg. Daarna dient er tevens op mijn manier gewerkt te worden aan een groter zelfvertrouwen en aan ondersteunende voeding, die ook een stukje helpt genezen. En weet je? Het is ook van enorm groot belang wie je therapeut is. Ik kan nu wel les gaan geven in mijn ontdekkingen, maar niet iedereen is in staat om een goede therapeut en coach te zijn. Je moet op een bepaalde manier denken, je moet de ander durven te doorgronden, je moet in oplossingen en overvloed denken en de ander veel en veel meer geluk gunnen dan je zelf ooit gehad hebt. Dat alleen al en dan moet je de lesstof nog begrijpen. Waarom denk je dat Carl Jung meer patiënten kon genezen dan de meeste van zijn huidige collega’s? De persoonlijkheid van de therapeut is van groot belang bij genezing! Ik wens je een prachtige dag en eindig nog even met helende muziek om mijn woorden kracht bij te zetten.

Dit is mijns inziens het prachtigste deel uit de Mythodea (Μυθωδεία) van Vangelis (Papathanassiou) uit 2004. Vangelis schreef dit schitterende muziekstuk naar aanleiding van een missie door de NASA naar Mars. Mensen gingen er als gekken over speculeren dat het stuk stiekem tekst had, terwijl Vangelis die het toch zelf geschreven had, dit stevig ontkende. Ik kan er geen woorden in ontdekken en denk dat degene die het beste weet wat er gezongen wordt, Vangelis zelf is. Tenslotte wist men niet of er misschien toch wel Marsmannetjes waren en wie weet wat die voor taal zouden spreken. Logisch toch dat deze op Mars geïnspireerde opera geen echte woorden heeft. Goed om er weer eens naar te luisteren en ja, dit is helende muziek. Sopranen zijn Jessye Norman en Kathleen Battle:

 

 

 

©Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: