header
Waarom kan je huisarts soms geen diagnose stellen?

Waarom kan je huisarts soms geen diagnose stellen?

Dit was een heel moeilijk stuk om te schrijven en daarom pas ik het vandaag aan. Ik wil er meer voorbeelden in hebben en dat het duidelijker is waarom je soms geen diagnose krijgt, terwijl je wel ziek bent. Dat kan enorme narigheid geven op je werk, op school of met je partner en kinderen als je die hebt. Ik ga nog een poging doen om goed uit te leggen wat daaraan ten grondslag kan liggen.

Als je mij al wat langer kent, weet je dat ik zo ernstig verlamd ben geweest dat ik bijna overleden ben in 2013. Als ik weer eens in elkaar zakte en urenlang niet kon bewegen, werd er gezegd dat ik zogenaamd psychisch labiel zou zijn (!). Overeenkomstige verhalen heb ik van veel anderen ook gehoord en ik vind het heel erg dat mensen zomaar voor gek verklaard kunnen worden, terwijl daar totaal geen sprake van is. Als een arts niet gelijk iets bij je vindt, zegt hij of zij onmiddellijk dat het ‘stress’ is of ‘tussen je oren’ zit. Je wordt zó naar de GGZ gedirigeerd. Dat kan levensgevaarlijk zijn voor je gezin, je relatie of je carrière, maar ook voor je gezondheid zelf. Daarom vertel ik je wat de mogelijke redenen zijn voor het niet vinden van wat je mankeert. Dat is heel vaak gewoon fysiek hoor. Wat mijzelf betreft: de laatste en tevens enige psycholoog die ik gesproken heb, vond me psychisch juist ijzersterk.

Lichamelijke pijn is bepaald niet psychisch en ook stress wordt veroorzaakt door een plaatselijk natriumtekort in je voorhoofdsholte. Dus eigenlijk is het gewoon koekoek om zomaar te stellen dat iemand psychisch niet in orde zou zijn, want je psyche wordt net zo goed aangestuurd door je hersenen als de rest van je lichaam. Een natriumtekort kan je dik of mager maken, migraine bezorgen en ook depressief maken. Je kunt zelfs waanvoorstellingen krijgen door een simpel tekort aan een voedingsstof! Als je dat natrium weet aan te vullen en je hersenen aan het verstand weet te brengen dat ze het moeten blijven aanvullen, heb je geen stress meer en geen depressies, woede, angsten, oppikken van emoties van anderen enzovoort. Dat is allemaal bekend in de wetenschap, maar ze doen daar niets mee. Ik weet wél hoe je dit kunt bereiken en heb het ook voor elkaar gekregen bij heel veel mensen. Lees de getuigenissen maar.

Dit weekend stond er een lang interview met Youp van ‘t Hek in het tijdschriftje van de NRC. Als jarenlange fan las ik dat natuurlijk en er was een zin die er voor mij uitsprong: toen híj ziek werd en een aantal keer op het podium in elkaar zakte, kwam er geen diagnose. Hij mocht wel gelijk naar het ziekenhuis om onderzocht te worden, maar dat leverde niets op. Pas na een hele tijd kwam er een dokter die volhield en bleef onderzoeken, totdat er wel een diagnose was. Toen kreeg hij onmiddellijk een by-passoperatie en gelukkig is hij weer zo gezond als een visje. Niet iedereen heeft echter het geluk om zo’n arts te vinden en zelfs áls je die vindt, komt er niet altijd een diagnose.

Ik kan je nog tientallen voorbeelden opnoemen van mensen, die hard hebben moeten werken om erachter te komen wat hun mankeerde. Waarschijnlijk weet je zelf ook wel een paar voorbeelden uit je eigen leven. Voor mij was het indertijd onmogelijk om verder te gaan, want ik kon niet meer lopen en was te uitgeput om ruzie met mijn huisarts te maken, zodat hij me doorstuurde. Inmiddels had ik geleerd hoe je écht moet healen en ik deed liever dat dan eindeloos leuren bij mijn huisarts of ik asjeblief nog een onderzoek mocht. Alleen waren er bij mij heel veel energetische oorzaken van mijn ziekte en ging het genezen lang niet zo snel als bij anderen die ik genees.

 

Wel ziek, maar geen diagnose: hoe kan dat?

Tijd om terug te gaan naar de beginvraag: hoe kan het dat een arts geen diagnose kan stellen? Ik neem ter verklaring even het voorbeeld van mijn jarenlange chronische ijzertekort en dus bloedarmoede. Die was de basis van mijn ziekte. Als kind wist ik al dat ik bloedarmoede had en ik was ook altijd zo bleek als zo’n wassen beeld met diepe zwarte kringen om mijn ogen. Hoeveel meer symptomen moet je vertonen om serieus genomen te worden? Maar in mijn bloed was het niet te zien, want mijn ferritine stond ‘goed’ en dus werd ik niet serieus genomen. Ferritine is een eiwit dat zorgt dat je ijzer goed in je cellen wordt opgenomen en volgens de wetenschap moet die een waarde van 15 mmol/ul hebben. Ten eerste is die waarde veel te laag en zijn er ook artsen die vinden dat de ferritine op 25 moet staan. Dat is al iets beter, maar feitelijk moet hij toch wel zo rond de 50 staan om te kunnen zeggen dat je ijzer echt goed in je cellen terechtkomt. Die conclusie heb ik kunnen trekken door onderzoek in mijn praktijk te doen. Verder hoeft je ijzerprobleem niet in te houden dat het mineraal niet in je cellen komt: het kan ook zijn dat het gewoon niet goed door je bloed heen vervoerd wordt naar de plekken waar het werk heeft. In dat geval heb je chroom nodig en wat wil het euvel? Juist: chroom is heel moeilijk te meten voor een arts. Je kunt dus om wel drie redenen een ijzertekort hebben, zonder dat je dokter het vindt!

Toch is er nog iets en dat is iets energetisch. Als je me kent, weet je dat ik een ongelofelijke hekel heb aan praten over energetisch gedoe. Het is alleen wel nodig, want het maakt deel uit van ons allemaal. Als je dat er niet bij betrekt, weet je nooit de hele waarheid en genees je dientengevolge ook niet. Gaan we dus maar weer. Ik ga niet weer uitleggen hoe mensen je energetisch konden leegtappen, want dat staat hier al. Hier volsta ik dus met de simpele vaststelling: het kón en nu kan het niet meer. Het hele tappen is voor iedereen al een tijdje afgelopen en dus is er nu voor alles waar je last van hebt, een puur medische reden. Toen er bij mij echter nog mensen waren die mijn ijzer tapten, kon ik het mineraal niet alleen niet aanvullen (dan pakten ze het immers wéér weg): de dokter kon het tekort ook niet zien in een bloedtest. Hoe kan dat? Is het magie? Neen, het is verklaarbaar!

Awel, mijn lichaam werkte als een bezetene om toch mijn ijzer aan te vullen. Zonder ijzer werkt immers niets! Dan heeft je milt niet de kracht om je rode bloedcellen af te breken, je hersenen hebben niet de kracht om te denken, je longen hebben niet de kracht om diep te ademen en ga zo nog maar een tijdje door. Ook deed mijn lichaam al z’n best om te zorgen dat mijn ijzer niet steeds weggekaapt werd. De dokter kon dus niet zien dat mijn ijzer bijna op 0 stond, omdat mijn lichaam zo hard werkte om iedere ijzermolecuul uit mijn eten te gebruiken. Pas toen ik de MS uit mijn lijf geramd had in 2017, werd de bloedarmoede zichtbaar en schrok mijn huisarts zich het leplazerus: mijn ijzer stond op 6!

Dit is een alleen maar één voorbeeld! Maar ik heb bij zoveel mensen meegemaakt dat artsen de oorzaak van hun ziek-zijn niet konden vinden, terwijl ik het wel zag, dat het te veel is om op te noemen. Als ik dan al die energetische typetjes eruit ging halen bij ze en daar een eind mee gevorderd was, gingen ze soms nog een keer naar de huisarts en dan werd er wél een oorzaak gevonden van hun ziekte. Dan kreeg het een naam en kon je eraan gaan werken om weer beter te worden.

Chroom en dopamine kunnen niet of heel moeilijk gemeten worden. Chroom omdat dat meestal via glucose wordt gemeten en dopamine omdat het niet in je bloed zit, maar in je zenuwbanen. Chroom is nodig om je voedingsstoffen goed je bloed door te krijgen, zodat die overal werk voor je kunnen doen. Dopamine geeft via schokjes seintjes aan en van je hersenen, zodat die actie kunnen ondernemen en een legertje witte bloedcellen kunnen sturen (bijvoorbeeld), als je een wondje op je knie hebt. Als je nagels meer calcium nodig hebben en ga zo maar door. Via een scan kan een arts soms nog wel eens iets zien wat niet goed loopt binnenin je, maar ik ben echt niet de enige bij wie ze mijn ziekte niet zagen ondanks de scan.

 

Een nare opmerking in je medische dossier

Nog iets: ik wist dat er iets in mijn medische dossier stond, wat maakte dat ik steeds niet serieus genomen werd door welke huisarts ook. Maar het inzien mocht ik steeds niet met de smoes dat het ‘lastig’ zou zijn. Dat het een 10 cm dik dossier zou zijn enzo. Met de nieuwe AVG, de Europese privacywet, is het mogelijk om je dossiers niet alleen in te zien, maar ook te verwijderen. Prima, dacht ik. Als ik het dan niet mag inzien om de boosdoener eruit te halen, dan laat ik het wel wissen. Een paar belangrijke bloedresultaten had ik zelf nog wel in bezit voor mijn volgende huisarts en de rest kon ik wel vertellen. “Je hebt een mond gekregen om te praten”, zei de meester vroeger op school toch?

Je zult het misschien niet geloven, maar ik zweer je dat het waar is: zodra mijn dossier foetsie was, vond ik een nieuwe huisarts. Eén die me wél onderzocht en onmiddellijk vond dat mijn SI-gewricht (onderrug) helemaal scheef stond. Ook stuurde ze me naar de neuroloog, die nog steeds de MS niet zag op mijn scan, maar wel aanbood om er nog één te laten maken. Dat had echter niet veel zin, want ik heb het niet meer en dan zie je toch niks op zo’n ding. Ik vind het vét cool om een foto van mijn eigen brein in bezit te hebben, maar hoef er nou ook weer geen twee. Wat de neuroloog wél zag, was dat naast mijn SI-gewricht mijn monnikskapspier (tussen de schouderbladen) ook danig in de knup zat. Er heeft dus ergens een opmerking of twee in dat dossier gestaan, die maakte dat ik steeds voor gek gezet werd en nooit geholpen.

Ik ga je niet direct aanraden om je medische dossier maar te laten wissen! Dat moet je alleen doen als het echt niet anders kan. Als je zóveel tegenwerking krijgt, dat het niet meer uit te leggen is; als je zomaar voor gek wordt verklaard, terwijl je psychisch juist ijzersterk bent; als je jarenlang niet naar een specialist mag om uit te vissen waar je klachten vandaan komen, kun je eens kijken of je dat wilt doen. Vraag dan wel eerst je dossier op, want hoewel het bij mij geweigerd werd, is je huisarts verplicht het je te sturen. Haal dan wat belangrijke bloedtests en andere verslagen van onderzoeken, waarin je niet voor gek wordt verklaard, eruit en laat de rest wissen. Daar zal je arts héél moeilijk over doen, want ze zijn érg gesteld op dossiers, maar het is jóúw dossier. Het moet wel over jou gaan en er mogen geen verkeerde of onnodig belastende dingen in staan, waardoor je geen medische hulp krijgt wanneer je die nodig hebt. Daar betaal je immers je verzekering voor en via de belastingen nog meer ieder jaar?

 

Als de diagnose niet volstaat …

Inmiddels krijg ik manuele therapie en zouden de pijnklachten moeten verminderen. De therapeut is prima en kraakt mijn botten tot en met. Ik voel wel dat ze loskomen, maar de pijn gaat niet weg, hoewel hij inmiddels alle spieren uit de knup heeft gehaald. Mijn rug pakt de verbeteringen niet op en dat betekent dat er nog iets anders aan de hand is. Het kan zijn dat jij ook dit soort ervaringen hebt. Reguliere medische hulp gaat niet zo diep je systeem in en geneest dus niet helemaal. Ik had het energetische werk gedaan voorzover ik kon, maar blijkbaar moest ik nog meer doen om de boel weer aan de praat te krijgen. Zoiets merk je op het moment dat een therapie niet aanslaat.

Op zo’n moment is het tijd om een oud trauma terug te vinden, zodat je het kunt verwerken. In mijn geval kreeg ik na de eerste behandeling een oud trauma uit mijn babytijd te zien. Dat trauma heeft tot gevolg gehad dat mijn rechter hersenhelft het niet meer deed: ik kon niet meer voelen, werd onhandig en mijn artistieke talent verdween. Na 10 jaar genezingswerk en eindeloos veel mensen eruit gedonderd te hebben, doet mijn rechter hersenhelft het nog altijd niet. Gevolgen: je wordt onhandig, hebt geen artistieke talenten, kunt niet voelen en je wordt altijd ziek en kunt niet genezen. Inmiddels heb ik de energetische boosdoener hiervoor gevonden en ik laat het je wel weten als ik eindelijk genees. Je kunt je lens slikken aan vitamine C, maar als de rechterkant van je kleine hersenen niet goed werkt, blijf je iedere keer weer ziek worden.

Ik denk dat ik je het beste kan adviseren om het midden te vinden tussen doorgaan met vinden wat je nou mankeert en beginnen met genezen. Het is immers vreselijk tijdrovend en stressvol om allemaal medische onderzoeken te laten doen. Het is ook zeker niet gratis. Het hangt af van de situatie of dat raadzaam is en dat weet je zelf het beste. Verder mag je in het hoofd houden dat als de dokter zegt dat het ‘stress’ is, dat toch in ieder geval kan betekenen dat je een plaatselijk natriumtekort hebt. Dit is niet meetbaar in je bloed, want ze prikken immers niet in je voorhoofd, maar in je arm! Het beste is om mij er even naar te laten kijken, maar je kunt altijd alvast een kuurtje van een week of 2 met ananassap doen. Twee glazen per dag. Slaat het aan, dan had je inderdaad dat natriumtekort en anders is het iets anders. Ik wens je een mooie week verder.

 

© Vassiliou Empowerment

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu