Traumaverwerking à la Sophia

Traumaverwerking à la Sophia

Vandaag heb ik eenwaardevol verhaal, dat erover gaat hoe ik met trauma’s omga. Wanneer ik mezelf verlos van ziektes en klachten, werkt dat niet net zoals voor anderen. Gewoon omdat ik dan therapeut en cliënt in één ben en ik daardoor mijn eigen trauma’s moet herbeleven. Bij anderen kan ik heel snel zien waar het om gaat en dan is het niet altijd nodig om erover te praten of het te herbeleven. Bij mezelf kan ik het niet zo gemakkelijk zien. Toch zegt het iets over hoe ik oorzaken opspoor van klachten, waardoor genezing mogelijk wordt. Soms kunnen die oorzaken namelijk vet op slot zitten en daartoe dienen mijn doorzettingsvermogen en inzicht.

mriscanner
Dit apparaat is wijd en kort, maar dat waar ik in moest, had twee keer mijn lengte en zat strak om me heen

Vanochtend moest ik dus in het mri-apparaat voor een scan van mijn hele rug en hoofd. Zo’n ding ziet eruit als een tunnel, waarin je op een smal plankje moet liggen. Dit apparaat was een stuk nauwer dan dat in het ziekenhuis in Ede en de ingang was nog smaller. Het voelde alsof ik terugging de baarmoeder in. Omdat ik ongewenst kind was, was dit geen aangename ervaring. Gelijk sloeg de angst toe over hoe ik er ooit weer uit moest en ik werd steeds benauwder. Ja, ik weet het: ademhalen door je buik en rustig blijven, maar ik had een onverwacht stevig geboortetrauma te pakken en zo raakte ik steeds verder in paniek. Totdat ik op een gegeven moment geen andere optie zag dan dat ik dood moest om er ooit weer uit te kunnen. Dat was halverwege de scan van mijn rug en dat betekent dat mijn hoofd er zelfs helemaal niet op staat.

Na een minuut of 10 raakte ik dus totaal in paniek en moest ik er echt uit. De verpleegster die erbij was, had me een alarmsnoertje meegegeven, waar ik op mocht drukken als het niet ging. Ik drukte er zo hard op als ik kon en riep helemaal in tranen dat ik er nu gelijk uit wilde. Het lukte niet om het trauma liggend in het apparaat te verwerken. De verpleegster trok me met een noodgang uit de tunnel na een halfgemaakte rugscan. Die van mijn hoofd is helemaal niet gemaakt. Toen ik in de verpleegkamer terugkwam, kon ik weer niet praten en dat is bij vlagen nog steeds zo. Schrijven kan ik onlogischerwijze wel en ik moet toch wachten totdat mijn naarhuisgapampieren klaar zijn. Dan kan ik dit net zo goed vers van de pers schrijven, niet?

Terwijl ik op de neuroloog wachtte, ging ik alvast in concentratie om de herinnering aan mijn inderdaad niet vrolijke geboorte te herbeleven. Na al die jaren waarin ik had gedacht dat ik nu toch wel genoeg had gesleuteld aan mijn babytijd, bleek dat dit stukje geschiedenis ook nog verwerkt diende te worden. Maar rebirthing, het herbeleven van je geboorte, is moeilijk om in je eentje te doen. Dan gaat het moeilijker en langzamer. En de dokter kwam al heel snel. Het was lastig dat ik niet uit mijn woorden kwam tijdens haar bezoek, want ik moest heel hard trekken om te weten te komen hoe alles exact zat. Dus alles wat ze wél gezien hadden op de verschillende scans die er gemaakt zijn. Dat gaat niet best als je moet vechten om überhaupt een woord uit je strot te wurgen.

Maar ik heb het toch voor elkaar en ze hadden een litteken gezien op een stuk hersenen dat ik wel ken, maar nog niet bestudeerd heb: de basale kernen of basale ganglia, zoals het vaker wordt genoemd. Het heeft te maken met motoriek en verder moet ik er nog op studeren. Om te weten wat die basale ganglia precies doen én waarom ik daar precies een littekentje heb zitten. Dat betekent immers dat ik niet al te lang geleden iets heb meegemaakt, waardoor daar een wondje is gekomen, dat nu een littekentje is. Verder zijn er minstens vijf tussenwervelschijven in mijn rug en nek versleten. Dat betekent dat artsen zeggen dat dat niet meer kan genezen. Uitdaging voor mij om te laten zien dat het wél kan en ik hoop dat mijn lijf deze keer eens een keer meewerkt. Dat er niet ál te veel mensen hier weer misbruik van hebben gemaakt, waardoor ik die er weer jarenlang moet uittrekken.

Nu nog even mijn eigen conclusies. Ik ben immers degene die moet zorgen dat alles gefixt wordt. Op de scan, voorzover die gemaakt is van mijn rug, vonden ze zo snel geen neurologische afwijkingen. Dat betekent dus dat er niet ergens een zenuw zichtbaar bekneld zat, waardoor de dopamine niet goed loopt. Dat klopt, want mijn dubbele hernia was een paar weken geleden al genezen en die konden ze dus niet meer zien. Voor datgene wat gevonden is, is geen therapie: als er tussenwervels versleten zijn, kunnen zij daar niets tegen doen. Dat is míjn werk, net als het motorische lekje in mijn koppeke. De spraakuitval komt echter duidelijk door mijn geboortetrauma en dus ga ik daar het weekend tijd aan besteden om het opnieuw te beleven en dan nog een keer, maar dan zó dat het wél goed gaat met de geboorte en ik er niet halfdood en blauw uitkom, zeg maar. Alles wat ze wel en niet gezien hebben, is een laatste restje van een stuk of 20 ziektes en aandoeningen die allemaal over elkaar heen zaten in een geweldige knoop, die ik millimeter voor millimeter uit elkaar heb moeten trekken en waar ik inmiddels bijna klaar mee ben. Let maar op.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Deze post heeft 2 reacties

  1. Heel veel beterschap Sophia. Super dat je eindelijk eens een degelijk onderzoek kreeg want dit is toch echt niet niks. Spoedig herstel.

    1. Dank je wel Ingrid! Jah nu kan niemand me meer voor paal zetten, zonder zélf het lid op de neus te krijgen. Werd tijd! Ik kwam hier net om te vertellen hoe het verder is gegaan met de verwerking van mijn geboortetrauma. Als dat weg is, kan het nog wel eens zijn dat we alles gehad hebben en dat ik eindelijk degene word die ik al 53 jaar had moeten zijn! Fijn weekend voor jullie en liefs

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: