Traumaverwerking à la Sophia

Traumaverwerking à la Sophia

Op mijn vorige artikel kon er precies één like af. Drie inmiddels na nog een dag. Dat kan niet, beste lezer! Ik moet wel aandacht krijgen voor mijn zo waardevolle stukken. Die verdienen dat, maar de mensen moeten ook eindelijk eens een keer weten dat ik besta en genees. Waarom moeten ze ziek zijn? Bovendien verdien ik zelf als mens waardering en die wil ik ook ontvangen. Dus niet zo gierig en delen en liken graag! Ik hoef dat toch niet constant weer te zeggen?

Voordat ik het vergeet: ik heb alle plaatjes van mijn hele website, die niet helemaal precies uit mijn eigen camera komen of van de website waar ik mijn memes maak, afgehaald. Niet omdat ik er plaatjes op had staan die verboden waren, maar omdat er nu eenmaal een nogal akelige club is, die het niet kan zetten dat ik besta. Alleen maar tegen hen zeggen ‘pech gehad, ik ben er toch’, is niet genoeg, want ze hebben hooggeplaatste griezels in hun midden en zoals je weet, krijgen die altijd gelijk bij een geschil. Vooral als ze het níet hebben. Moet je kijken hoe ze zich verlagen: nu hebben ze weer CopyTrack op me afgestuurd, een ontzettende oplichter, die het internet scant op plaatjes, die gebruikt worden op websites. Na het scannen leggen ze allerlei mensen onterecht enorme claims van rond de € 1000 op en uiteraard is dat mij ook gebeurd. Dankzij de k.u.t.-club die mij hoe dan ook koppie onder wil laten gaan. Het plaatje stond niet eens in een artikel, alleen maar in mijn mediabibliotheek. Zover gaat die privacyschending! Ze hebben mijn praktijk kapot gekregen, maar ik blijf de waarheid vertellen. We leven in een democratie en ze kunnen me de mond dus niet snoeren.

Vandaag heb ik alweer zo’n waardevol verhaal, dat alle aandacht verdient. Ik wil dan ook dat het dat krijgt! Het gaat over hoe ik met trauma’s omga. Wanneer ik mezelf verlos van ziektes en klachten, werkt dat niet net zoals voor anderen. Gewoon omdat ik dan therapeut en cliënt in één ben en ik daardoor mijn eigen trauma’s moet herbeleven. Bij anderen kan ik heel snel zien waar het om gaat en dan is het niet altijd nodig om erover te praten of het te herbeleven. Bij mezelf kan ik het niet zo gemakkelijk zien. Toch zegt het iets over hoe ik oorzaken opspoor van klachten, waardoor genezing mogelijk wordt. Soms kunnen die oorzaken namelijk vet op slot zitten en daartoe dienen mijn doorzettingsvermogen en inzicht.

Vanochtend moest ik dus in het mri-apparaat voor een scan van mijn hele rug en hoofd. Zo’n ding ziet eruit als een tunnel, waarin je op een smal plankje moet liggen. Dit apparaat was een stuk nauwer dan dat in het ziekenhuis in Ede en de ingang was nog smaller. Het voelde alsof ik terugging de baarmoeder in. Omdat ik ongewenst kind was, was dit geen aangename ervaring. Gelijk sloeg de angst toe over hoe ik er ooit weer uit moest en ik werd steeds benauwder. Ja, ik weet het: ademhalen door je buik en rustig blijven, maar ik had een onverwacht stevig geboortetrauma te pakken en zo raakte ik steeds verder in paniek. Totdat ik op een gegeven moment geen andere optie zag dan dat ik dood moest om er ooit weer uit te kunnen.

Na een minuut of 10 à 15 raakte ik dus totaal in paniek en moest ik er echt uit. De verpleegster die erbij was, had me een alarmsnoertje meegegeven, waar ik op mocht drukken als het niet ging. Ik drukte er zo hard op als ik kon en riep helemaal in tranen dat ik er nu gelijk uit wilde. Intussen had ik de herinnering aan mijn geboorte al te pakken. Het lukte echter niet om het trauma liggend in het apparaat te verwerken. De verpleegster trok me met een noodgang uit de tunnel en vertelde me dat ze het grootste deel van de scan toch al wel had gemaakt. Toen ik in de verpleegkamer terugkwam, kon ik weer niet praten en dat is bij vlagen nog steeds zo. Schrijven kan ik onlogischerwijze wel en ik moet toch wachten totdat mijn naarhuisgapampieren klaar zijn. Dan kan ik dit net zo goed vers van de pers schrijven, niet?

Terwijl ik op de neuroloog wachtte, ging ik alvast in concentratie om de herinnering aan mijn inderdaad niet vrolijke geboorte te herbeleven. Na al die jaren waarin ik had gedacht dat ik nu toch wel genoeg had gesleuteld aan mijn babytijd, bleek dat dit stukje geschiedenis ook nog verwerkt diende te worden. Maar rebirthing, het herbeleven van je geboorte, is moeilijk om in je eentje te doen. Dan gaat het moeilijker en langzamer. En de dokter kwam al heel snel. Het was lastig dat ik niet uit mijn woorden kwam tijdens haar bezoek, want ik moest heel hard trekken om te weten te komen hoe alles exact zat. Dus alles wat ze wél gezien hadden op de verschillende scans die er gemaakt zijn. Dat gaat niet best als je moet vechten om überhaupt een woord uit je strot te wurgen.

Maar ik heb het toch voor elkaar en ze hadden een piepklein littekentje gezien op een stuk hersenen dat ik wel ken, maar nog niet bestudeerd heb: de basale kernen of basale ganglia, zoals het vaker wordt genoemd. Het heeft te maken met motoriek en verder moet ik er nog op studeren. Om te weten wat die basale ganglia precies doen én waarom ik daar precies een littekentje heb zitten. Dat betekent immers dat ik niet al te lang geleden iets heb meegemaakt, waardoor daar een wondje is gekomen, dat nu een littekentje is. Verder zijn er een stuk of vijf tussenwervels in mijn rug en nek versleten. Dat betekent dat artsen zeggen dat dat niet meer kan genezen. Uitdaging voor mij om te laten zien dat het wél kan en ik hoop dat mijn lijf deze keer eens een keer meewerkt. Dat er niet ál te veel mensen hier weer misbruik van hebben gemaakt, waardoor ik die er weer jarenlang moet uittrekken – zucht.

Al met al noemen ze mijn conditie nu ‘FNS’: functionele neurologische stoornis. Het was wel een tia wat ik had, maar omdat ze bij mij – en bij heel erg veel anderen! – nooit veel zien op een scan, kan de neuroloog dat natuurlijk niet hard maken. Dat snap ik wel, maar het wil niet zeggen dat het dan ook geen tia (een herseninfarct) wás. Ik heb een heleboel mensen gezien die óók een tia hadden deze dagen en die hadden echt allemaal exact dezelfde verschijnselen als ik. Bij sommigen van hen werd iets geconstateerd ergens op een scan en bij anderen niet. En allemaal zeiden ze dat het wel degelijk een tia is, al is het niet te zien. Bovendien is er alleen maar een CT-scan van mijn hersens gemaakt en die is lang niet zo gedetailleerd als een mri-scan. Maar ja, die is dus niet gemaakt hè. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog in dát ding durf! Ook niet als dat geboortetrauma verdwenen is. Belangrijk ook om te constateren dat dit geen psychisch, maar een fysiek trauma is! Natuurlijk was ik in paniek, maar dat kwam doordat de baarmoeder waar ik in zat, vergiftigd was en ik er als de wiedeweer uit moest. Ik stond op het punt te stikken en heb het ternauwernood overleefd.

Nu nog even mijn eigen conclusies. Ik ben immers degene die moet zorgen dat alles gefixt wordt. Op de scan, voorzover die gemaakt is van mijn rug, vonden ze zo snel geen neurologische afwijkingen. Dat betekent dus dat er niet ergens een zenuw zichtbaar bekneld zat, waardoor de dopamine niet goed loopt. Toch is mijn gezondheidsprobleem bij uitstek een dopaminezaak: de zenuwtics, de plotselinge uitval van spraak en soms van alle beweging en nog meer wat ik niet allemaal zo uit mijn hoofd weet, zijn stuk voor stuk dopaminegerelateerd, zoals dat heet. Maar voor datgene wat gevonden is, is geen therapie: als er tussenwervels versleten zijn, kunnen zij daar niets tegen doen. Dat is míjn werk, net als het motorische lekje in mijn koppeke. De spraakuitval komt echter duidelijk door mijn geboortetrauma en dus ga ik daar het weekend tijd aan besteden om het opnieuw te beleven en dan nog een keer, maar dan zó dat het wél goed gaat met de geboorte en ik er niet halfdood en blauw uitkom, zeg maar.

Dan hebben we nog een boom in mijn buik, die vleesboom wordt genoemd. Daartegen krijg ik binnenkort een spiraaltje dat hormonen uitzendt. De rest heb ik niet opgevangen, want het onderzoek bij de gynaecoloog was zwaar en ze was hartstikke stug. Ik moest dus ook nog zien dat ik haar aan het lachen kreeg, wat trouwens gelukt is. Ik kan en wil niet langer omgaan met stugge mensen. Een vleesboom is trouwens een stuk weefsel dat nogal dichtgegroeid is in of rondom je baarmoeder. Zo’n ding zorgt dat je heel veel bloed verliest iedere maand en veel vrouwen die tegen de overgang aanhikken, krijgen zoiets. Door het enorme bloedverlies zakt je ijzer en loop je bloedarmoede op. Dat heb ik nu dus ook weer en daarvoor heb ik ijzerpilletjes gekregen. Al met al heb ik dus best een redelijke vangst gedaan deze week aan diagnoses. Niemand kan nu meer zeggen dat ik me aanstel of niets heb. Het heeft allemaal een naam en is behoorlijk ernstig. Verder is dat een uitdaging voor mij om te laten zien dat ik het inderdaad kan genezen.

Maar ik werk zelf ook mee, door veel sinaasappelsap te drinken, water met citroen – ik heb opeens een hang naar water waar ik erg blij mee ben – en meer van die dingen waar zowel ijzer als vitamine C in zit: alle soorten kool en sla bijvoorbeeld, citroen, sinaasappel (zit niet echt veel ijzer in, maar toch helpt het), platte peterselie, koriander en munt. Bovendien moet ik nog zien wat ik tegen de bloedarmoede kan doen, zodat die echt afgelopen is. Eerst maar eens beginnen met wat ik al wel weet: rebirthing. First things first om het nog maar even Engels af te sluiten voor vandaag.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Deze post heeft 2 reacties

  1. Heel veel beterschap Sophia. Super dat je eindelijk eens een degelijk onderzoek kreeg want dit is toch echt niet niks. Spoedig herstel.

    1. Dank je wel Ingrid! Jah nu kan niemand me meer voor paal zetten, zonder zélf het lid op de neus te krijgen. Werd tijd! Ik kwam hier net om te vertellen hoe het verder is gegaan met de verwerking van mijn geboortetrauma. Als dat weg is, kan het nog wel eens zijn dat we alles gehad hebben en dat ik eindelijk degene word die ik al 53 jaar had moeten zijn! Fijn weekend voor jullie en liefs

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: