Testimonial of a patient

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Jarenlang zat ik in een diepe put. Ik kwam er steeds dieper in, want daar werkte ik goed aan mee: ik deed helemaal iets om beter te worden en alles om me steeds rotter te voelen.

De reden dat ik erin viel, was doordat ik te veel negatieve mensen om me heen had. Ze daagden me uit om meer te kunnen en nog meer. Om op mijn tenen te gaan lopen, zodat ik overdag kon werken, ’s avonds uit kon gaan, slecht eten en toch functioneren. Een mooi huis, een mooie auto: alles moest er zijn en het moest allemaal geweldig lijken. Een hol bestaan.

Ik ging eraan onderdoor, want ik bén niet hol van binnen. Ik wilde inhoud en diepgang, maar vond die nergens. Drugs moest ik hebben om mezelf fit te houden en sporten moest ik ook. Alcohol omdat het gezellig was en er mocht niets ontbreken aan mijn leven. Alleen echtheid, dat hoefde er niet te zijn volgens mijn vrienden uit die tijd.

Jaren hield ik het vol, maar toen begon mijn leven zijn tol te eisen. Ik kotste van de alcohol en drugs. Wilde het niet meer, maar zonder kon ik niet werken . Mijn werk was alles voor me, misschien omdat ik man ben. Op een nacht raakte ik in coma en werd ik naar het ziekenhuis gebracht. Toen ik vele uren later bijkwam, stond mijn besluit vast: ik ging stoppen met dat lege leven. Mijn werk wilde ik houden, want daarin vond ik plezier en voldoening. Zelfvertrouwen en een mooi inkomen.

Met een kop als een kreeft stamelde ik tegen mijn baas wat er aan de hand was. Hij wist het allang en glimlachte, zei dat hij blij was dat ik tot inkeer was gekomen. Ik meldde me ziek en hij wist wel een afkickkliniek voor me. Het was heel, heel moeilijk en ik heb het ternauwernood overleefd, maar het is me gelukt. Ik ben al een jaar vrij van drugs en alcohol en ik heb een lieve vrouw ontmoet, die me steunt waar nodig en die echt van me houdt.

Nog steeds zijn er moeilijke momenten, maar voor deze lieve vrouw kan ik het aan. Ik werk weer op therapeutische basis en dit alles heb ik aan nog een andere vrouw te danken. Sophia Vassiliou, de allerbeste therapeut, levenslerares, coach en geneeskundige op de hele wereld. Deze vrouw hielp me overal doorheen. Door mijn diepste dalen. Ze wist altijd wat ze tegen me moest zeggen, wat ze me moest aanraden aan sterkende voeding en natuurmedicijnen. Mijn ervaringen met Sophia Vassiliou.

Met haar enorme innerlijke kracht wist ze me moed en zelfvertrouwen in te praten, die bleven. Ook als ze er niet was. Mijn drogdenkbeelden en paranoïde gedachtes joeg ze weg met een geduld als een engel. Ze liet me zien waar ik diepgang in het leven kon vinden. Ik hoefde er niet opeens religieus voor te worden of me aan te sluiten bij een of andere creepy club. Nee, de diepgang zat in mijzelf. In urenlang wandelen door de natuur met een mooi boek op zak en een flesje vruchtensap. In het bekijken van mooie en grappige films, in het bezoeken van interessante beurzen, theaters en van alles. Niet midden in de nacht, maar gewoon overdag.

“In de nacht zijn donkere mensen”, zei Sophia eenvoudig. Ze had zelf het nachtleven ook leren kennen als zangeres in haar jonge jaren. Ze had dat volgehouden door haar liefde voor muziek en door geen druppel alcohol te drinken, vertelde ze. Drugs had je toen niet veel in haar vaderland Griekenland en daar had ze ook geen hang naar. Zelf denk ik dat ze het volgehouden heeft, omdat ze zichzelf niet kwijt was zoals ik. Ze zong in clubs waar studenten en families kwamen. Als ik in de nacht gewerkt had, was ik ook ondergrondse clubs gaan onderzoeken en was ik aan lager wal geraakt.

Datgene wat daarvoor zorgde, was mijn gebrek aan mijn eigenheid. Mijn zelfvertrouwen, mijn stabiliteit en mijn respect voor mezelf. Een gat binnenin mij, mijn hoogst persoonlijke put. Nu heb ik mezelf terug dankzij haar en ga ik zorgen dat zij uit haar eigen problemen raakt: een sociaal en financieel isolement, met oorzaken buiten haarzelf. Ik ga haar helpen om een heleboel patiënten te krijgen, want iedereen die in haar handen valt, valt met zijn neus in de boter.

Als je je afvraagt waarom de teksten op deze website opeens anders klinken en soms in de derde persoon geschreven zijn: ik ben ze onder handen aan het nemen. Dat is het minste dat ik terug kan doen voor deze geweldige vrouw.

-Theo Belhuizen

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

 

Tags: getuigenis voor sophia vassiliou, ervaringen met sophia vassiliou