Sport kweekt vriendschap in Wageningen, maar niet voor iedereen

Sport kweekt vriendschap in Wageningen, maar niet voor iedereen

Je hebt zonen en ze willen voetballen. Dat stadium gaan veel ouders van vooral jongens door. Ook meisjes, maar bij jongens speelt het nog meer. Dat moet je er tegenwoordig bij zeggen, als je niet uitgemaakt wilt worden voor racist, want bij het werkwoord ‘discrimineren’ is geen zelfstandig of bijvoeglijk naamwoord bijgeleverd. Afijn, zo ging het bij ons ook. Mijn oudste ging hockeyen, maar de jongste wilde voeballe! Bij de academische voetbalclub SKV in Wageningen, waarbij de letters staan voor Sport Kweekt Vriendschap. Nu is het niet zo dat je academicus moet zijn om je kinderen daar te laten voetballen, maar er zitten veel gezinnen van de universiteit daar en het voetballen is er niet zo rauw. Wat tevens niet geldt, is dat sport vriendschap kweekt, althans niet bij SKV. Niet alleen bij het voetballen, maar in je héle leven als gezin.

Het eerste jaar kwam mijn kereltje in het laatste team van de E-tjes. Voor niet-ouders onder ons: bij sportclubs zitten kinderen ingedeeld in leeftijdscategorieën, die aangeduid worden met letters. Met een jaar of 6 komen ze bij de zogeheten F en als ze 18 zijn, arriveren ze bovenaan bij de A. Mijn zoon schoof na een jaar door naar de D-tjes en daar zou hij met hetzelfde team meegaan. Dat was niet helemaal netjes, want hij kon verrekte goed spelen en had in ieder geval de kans moeten krijgen om voor een team te gaan, waar hij niet altijd de beste was en nog wat leerde. Bovendien kreeg hij een nogal scherpgebekte vrouw als trainer, die bovendien geen goede trainer was. Ik ging dus naar de leider van de D om te vragen of mijn zoon mee mocht doen met de selectietrainingen. Dat mocht wel, maar het kostte me vier hele maanden om voor elkaar te boksen dat het ook daadwerkelijk gebeurde. Lakse leider … Ergens zagen de twee trainers van de selectieteams bij de D mijn zoon spelen en ja: moe had gelijk!

Dat was een leuk triomfmoment voor mij, want ik was dus niet zo’n zeurend mens dat altijd stond te drammen dat mijn zoon geweldig was. Het was even fijn dat te weten. Tot zover voor mij, want het ging om mijn kerel natuurlijk. Misschien tussen neus en lippen door toch even nog melden dat degene die zoonlief zo per se op voetballen wilde hebben, mijn toen kersverse ex-echtgenoot, geen enkele poging deed om onze zoon naar een beter team te krijgen. Nog twee maanden later zat mijn zoon dan eindelijk bij een selectieteam en dat hield hij twee jaar lang intens gelukkig vol, tot onze verhuizing naar Friesland. Ondertussen was ik, zolang dat gewenst werd, zo’n beetje de moeder van het team. Het was iets wat spontaan gebeurde: ik had altijd wat lekkers voor de jongens bij me, was altijd met andere ouders aan het praten en grappen maken tijdens de trainingen en ging mee naar iedere wedstrijd, waar ik een beetje hielp met het aanhijsen van scheenbeschermers enzo. Pas veel later bleek dat er een paar anderen jaloers op me waren en die kregen een paar jaar later een machtspositie over mijn zoon. Kom ik straks op terug.

Omdat mijn zoon solidair was met ‘zijn´ club en omdat hij inmiddels (waarschijnlijk) de ziekte van Pfeiffer had, wilde hij in het eerste jaar na onze verhuizing liever nog in Wageningen met de wedstrijden meedoen. Hij was al in het jaar voor onze verhuizing wat vaker ziek dan normaal en in St. Annaparochie op de nieuwe school vond men dat een probleem. We gingen bloed laten prikken in het ziekenhuis en mijn zoon viel daar flauw, 22 uur lang (!). Ik mocht niet weten waar ze hem op geprikt hadden en kwam er pas twee jaar later achter dat hij in ieder geval níet op Pfeiffer was gecontroleerd. Vreemd voor een kind dat zomaar in elkaar zakt en op de middelbare school zit! Het was dan ook allemaal georkestreerd door Veilig Thuis, dat per se wilde dat wij problemen kregen in Friesland. Maar daar kwam ik te laat achter.

Eigenlijk was álles vreemd vanaf het moment dat we voet aan land zetten in ons dorp vlak naast Leeuwarden in Friesland. Ik kon mijn zoon niet in Leeuwarden op school krijgen, want daar waar onze verhuizing in redelijk verlopende sferen verliep met mijn ex en ik na de verhuizing zeker een half jaar lang op eigen kosten ieder weekend 750 km reed om hem onze zoon te laten zien, waren alle instanties op voorhand al tegen mij en mijn zoons gekant in de nieuwe provincie. School, huisarts, leerplicht: overal waar we kwamen, gingen zonder uitleg alle deuren dicht. Alle kinderen in ons dorp gingen in Leeuwarden naar school en zeker vijf buren waarschuwden me voor de dorpsschool in St. Annaparochie, waar míjn zoon in zijn eentje naar toe werd gedwongen, maar ik had niets te zeggen. Uiteraard ging het met de fluwelen handschoen: op de ene school zeiden ze poeslief dat ze ‘vol’ zaten, terwijl de secretaresse me diezelfde dag nog had verteld dat ze twee vrije plekken hadden in havo-1. Op de andere school begonnen ze hele verhandelingen dat ze verplicht met de basisschool moesten praten, met mijn ex, met de school in St. Anne, de leerplicht in beide gemeentes en met de koning. Ik wist genoeg: er speelde iets achter onze rug om en het was beter niet naar nog meer scholen te gaan, want dan zou mijn reputatie echt nooit meer te redden zijn.

Mijn zoon mocht niet naar een school waar hij beter paste dan in St. Anne, waar iedereen alleen Fries sprak en mijn zoon totaal onnodig een flinke cultuurshock opliep. Friezen zijn best aardig, maar niet voor buitenstaanders en mijn zoon werd totaal niet opgenomen in de klas. Mijn ouderlijk gezag werd totaal ondermijnd en overal werd ik raar aangekeken. Ik toog naar het gebiedsteam, het wijkteam voor boeren, maar dat bleek een helemaal verkeerde move. Ondertussen ontving ik op de eerste schooldag een dreigende brief van de advocaat van mijn ex, die het had over dat ik zogenaamd psychiatrische problemen zou hebben en natuurlijk wel even gauw mijn zoon aan hem moest uitleveren. Dat was nieuws, want ik heb geen psychische dan wel psychiatrische problemen, terwijl hij die als narcist zelf wél heeft. Het bleek al snel dat de maatschappelijk werkster van het gebiedsteam, die sowieso een bazig mens was en enige maanden later vanwege ons ontslagen werd, achter mijn rug om contact met mijn zoons school onderhield én met Veilig Thuis, dat al vóór onze verhuizing ingeschakeld bleek en in het geniep vanuit Leeuwarden én Arnhem tezamen ons nieuwe leven zat tegen te werken.

Zij waren degenen die erop stonden dat onze verhuizing, die bedoeld was om mijn kinderen goed onderwijs en een goede toekomst te bieden, zou mislukken. Dan konden ze mij mooi op mijn nummer zetten, door mijn kinderen de laatste schop richting de goot te geven en in de hand te werken dat mijn ex mijn jongste nog even zou ontvoeren naar Algerije. Dat laatste is hem tot nu toe niet gelukt, maar dat wil niet zeggen dat het niet nog gaat gebeuren. Mijn ex heeft geen baan en geen vrienden, terwijl al zijn familie daar is. Ik heb wel ouderlijk gezag, maar word in de gaten gehouden en bij iedere stap die ik zet, stiekem dwarsgezeten door Veilig Thuis of soms de RvdK (kinderbescherming). Iedere keer krijg ik bewijzen dat het inderdaad zo is en zelfs erger dan ik denk, maar ze negeren me ijskoud en waar ik ook naar toe ga: ik krijg geen ingang. Ze stookten de leerplicht tegen me op, de school, mijn huisartsen dus (een duopraktijk) en de gemeente: letterlijk óveral waar ik me vertoon, krijg ik direct boze en tegenwerkende mensen, wat helemaal in het begin toen we hier kwamen, niet zo was. Als je nog denkt dat ik hun dossiers wel kan opvragen om alles in te zien: nee, die weigeren ze mij hardnekkig te sturen en niemand die er een speld tussen krijgt.

Op de school heb ik anderhalf jaar lang héél hard moeten werken aan vreedzame verhoudingen, want ze hoorden van Veilig Thuis en van dat kreng van een directrice van de basisschool in Wageningen, die gestart is met de haat tegen mij (en trouwens tegen alle leuke ouders) dat ik zogenaamd psychisch van alles zou mankeren, maar zó dwars zou zijn dat ik niet zou willen meewerken om hulp te krijgen. Normaliter moet je uitgebreid getest zijn door een officieel BIG-geregistreerd psycholoog en moet er ‘iets’ gevonden zijn, voordat iemand het recht heeft je voor gek te verklaren, maar Jeugdzorg is er uitermate goed in om deze professionele mensen vierkant te snoberen en ouders zonder enige feitenkennis van hun kinderen te ontdoen. Mijn zoon is een rustige, meegaande jongen en die hadden ze op zijn nieuwe school hard ‘nodig’ voor hun eigenbelang: om de klas aan te kunnen. Pas toen ze hier eindelijk een keer op huisbezoek kwamen – deden ze bij iedereen in klas 1, maar wij werden in eerste instantie expres overgeslagen! – brak er iets boosaardigs. Ik zag het aan de gezichten van de mentor en de teamleider en voelde zelf iets losspringen in mijn maag. Daarna bleef het moeizaam gaan, maar konden ze ons niet zomaar meer in een hoek wegzetten. Op het laatst gaf zelfs de directeur in een gesprek met mij toe dat hij mij een fantastische moeder vond. Hij beloofde dat aan Veilig Thuis te mailen, maar brak zijn belofte en stuurde een halfbakken verhaal dat hun niets aanging en waarin door hem verkeerd genoteerde ‘afspraken’ stonden tussen hem en mij. De échte afspraak was dat mijn zoon en ik na de kerstvakantie een nieuwe school in Leeuwarden zouden zoeken en dat de oude school dan medewerking zou verlenen om hem zonder wéér een bak met vooroordelen over ons te laten gaan.

Onderwijl in Wageningen: terwijl wij druk aan het wennen waren in onze nieuwe woonplaats, was een erg opdringerig vriendje van mijn zoon hem aan het opstoken tegen Friesland. “Kijk nou eens, Cambuur staat helemaal onderaan! Wat ga je daar doen joh?” En: “Huiswerk maken is voor watjes! Dat doen wij toch niet?” Ondertussen maakte hij zelf wél huiswerk en mocht hij aan het einde van het jaar naar het vwo, de grote droom van mijn zoon, maar mijn zoon ging verdrietig met de hakken over de sloot over naar havo-2. Hij wilde toen graag wél weer leren, maar had geen geluk met zijn klas, waar een ontzettend drukke tweeling in zat, die de hele orde verstoorde. Ook toen mocht hij niet naar Leeuwarden, waar het dorpsschooltje een dependance van was en toen de ouders in opstand kwamen tegen de onrust in de klas, werden we bruut uiteengeslagen, waarbij ík de schuld kreeg van ‘relletjes schoppen’. Het enige dat we deden, was de schoolleiding vragen om een gesprek met een groep ouders om te kijken waar we hun konden helpen. Ik was er niet mee begonnen en was ook niet de leider. Andere ouders schreven de school een mail dat ze juist zo blij waren met mijn inbreng, maar ik kon niets goed doen bij die lieden.

Wat ze ook deden, was achter mijn rug om (dit is ten strengste verboden!) een maatschappelijk werkster van het gebiedsteam op school met mijn zoon laten praten. Ze haalden hem ervoor uit de les, wat ten koste van zijn cijfers ging! Hij mocht dat niet tegen mij zeggen en ze haalden álles uit de kast om hem te laten zeggen dat hij terug wilde naar Wageningen. Aangezien ze dat er niet uit kregen – het was immers niet zo! – schreef het mens dat dit deed, het maar gewoon zelf op. Toen ik het hoorde en explodeerde, antwoordde het mens doodleuk dat ik mijn eigen zoon niet eens kende. Aan Veilig Thuis schreven ze daarbij nog dat ze de situatie bij vader niet kenden, maar dat mijn zoon daar zelf zou willen wonen. Dat kán helemaal niet, want afgezien van het feit dat die onze zoon meer dan vaak zat te zien en te spreken krijgt, kan hij absoluut niet voor hem zorgen. Dat weet iedereen die hem kent en dat zie je ook gelijk aan hem af. Het is een man die te lui is om te werken en zelfs om te leven, hij is onverzorgd, ongeïnteresseerd en denkt alleen aan zichzelf. Mijn zoon wil zijn vader wel zien, maar absoluut nooit bij hem wonen! Het gebiedsteam bleek later wél contact met vaders te onderhouden en ook met diens advocaat, maar toen was het al te laat om mijn zoon nog te redden. Mijn huisarts schreef een briefje aan Veilig Thuis dat ze mij een goede moeder vond, met nogal flauw erachteraan dat ik mijn zoon volgens haar niet mishandelde (!), maar daar keken ze niet eens naar. Toen die huisarts zag dat ze, zoals ik al voorspeld had, gesnobeerd werd, werd ze eindelijk een heel klein beetje wakker. Maar niet genoeg om te kappen met ons constant tegenwerken.

Tot zover Friesland en terug naar Wageningen. Mijn zoon bleef daar ingeschreven bij het voetballen, maar was steeds minder actief door zijn ziekte. Die werd niet uitgezocht, want ja, hij was toch al in het ziekenhuis geweest en daar hadden ze zogenaamd niets gevonden. Zoveel niets dat de testresultaten beslist geheim moesten blijven voor mij en het bleek dus bovendien dat ze hem niet eens op Pfeiffer hadden getest: dé jongerenziekte bij uitstek, waarbij ze uitgeput in elkaar zakken. Hij had zelfs de bijbehorende opgezwollen nek. Ik kreeg er weer eens geen poot tussen en de huisarts had het lef om te liegen tegen de leerplicht dat mijn zoon zogenaamd psychische problemen zou hebben vanwege onze verhuizing. Je weet hoe artsen altijd geneigd zijn direct te zeuren dat het ‘tussen de oren’ zit, als ze niet onmiddellijk een ziekte opsporen die ze toevallig al kennen, maar dit was gewoon schandalig. Ik had zelf een medische praktijk én ben jarenlang docent geweest: waarom mag ik de resultaten van mijn eigen kind niet zien? Daar is maar één reden voor: Jeugdzorg had al een paar keer eerder gepoogd mijn kinderen te pakken te nemen, maar dat was mislukt omdat ik een uitstekende moeder ben.

 

Ze koesterden wrok tegen mij en werkten openlijk samen met mijn ex en die schoolfrik, die overal bij politie, gemeente, huisarts enzovoort waren gaan leuren met de meest grove leugens over mij. Helemaal in het belang van het kind: mijn zoon zijn bekwame en geliefde moeder afnemen, die altijd alles voor hem over had en hem naar een totaal incapabele idioot sturen, die hem in armoeiige tweedehandsjes laat rondlopen, waarmee hij gepest wordt en hem alles alleen laat doen, waardoor hij geen energie meer over heeft om zich te ontwikkelen tot een man (!) en blijft zitten op school. Mijn zoon groeit nauwelijks en zit nog steeds maar half in de puberteit.

 

Er gingen bij die instanties roddels, verzonnen door die gestoorde schooldirectrice, dat ik zogenaamd zo’n spiritueel, alternatief mens zou zijn, dat alles op haar eigen manier wilde hebben en geen enkele school goed vond. Al zóú ik! Maar nee, die school van haar vond ik niet goed nee: die staat al jaren onder toezicht van de onderwijsinspectie vanwege een veel te laag niveau en dat klopt. Ik heb kinderen die goed kunnen leren en wil dat ze dan ook goed onderwijs krijgen. Mijn goed recht toch? Bijna de hele klas ging naar het vmbo of bleef voor de zoveelste keer zitten. Mijn zoon had op één punt na niet genoeg Citoscore voor het vwo, omdat zíj het niveau er niet in houden met 80% niet Nederlands sprekende leerlingen. Ook werd er beweerd dat ik bij een ‘sekte’ zou zitten (wij zijn gewoon christelijk orthodox), dat ik per se thuisonderwijs zou willen geven (juist niet), in engelen en buitenaardsen zou geloven (niet waar, maar 6 miljard mensen geloven daar wél in en die pakken ze toch ook niet hun kinderen af?) en al met al werd ik neergezet als een of ander psychiatrisch gestoord, labiel wijf. Na onze echtscheiding ging mijn ex-echtgenoot dat spelletje meespelen en dan leek het net alsof meerdere mensen zogenaamd hetzelfde over mij zeiden. Nee, alleen iemand die een complex heeft dat ze zelf geen kinderen kon krijgen, dat ze uitspeelt tegen ieder leuk gezin en een verontwaardigde vader, die zijn ex-vrouw een hak wil zetten. Geen objectieve getuigen dus! Dertig andere mensen schreven een brief aan Veilig Thuis / RvdK dat ze fout zaten en juist ík de goede ouder ben. Maar dáár werd niet naar geluisterd! Er was kwade opzet in het spel.

Ik kom even terug bij voetballen! Mijn zoon bleef dus bij SKV, ook in het tweede jaar na onze verhuizing. Hij was nog niet fit genoeg om zelf weer te spelen en werd door achterblijvers in Wageningen zo verschrikkelijk opgestookt tegen het voetbal hier in Friesland, dat hij hier niet eens dúrfde gaan. Ik stond op de groepsapp van de ouders en bleef op de hoogte. Kwam ook mee naar het eindejaarsuitje, helemaal vanuit Friesland, terwijl zijn vader niet eens wist dat het uitje er was. Een half jaar later moest mijn zoon opeens in de kerstvakantie bij zijn vader gaan wonen en ik word een boon als het niet waar is: hij kwam bij voetbal weer terug bij af bij dat slechte team van de D-tjes met die onaardige trainster. In dat team zaten nogal wat ouders, die – bleek toen – jaloers waren dat ik zoveel jaren geleden altijd de leuke moeder van het team was geweest. Ze gingen naar tegen me doen en mijn opmerkingen op de groepsapp negeren, totdat ik een oproep deed om eens aan mijn zoon te denken en hem niet tegen wil en dank daar in Wageningen te houden. Hij haalt sinds hij daar woont, hartstikke slechte cijfers en er is eigenlijk geen hoop meer dat hij dit jaar nog overgaat. De ‘vrienden’ die hij had, zitten niet meer bij elkaar in de klas en hij ziet ze niet vaak meer. Hij wordt gepest en de puberteit komt niet goed door. Waarom moet hij dan per se bij die narcistische vader uitzitten, waar hij zo ernstig verwaarloosd wordt?

Woedend reageerden ze allemaal en de voorzitter van de vereniging had de ruggegraat niet om het voor ons gezin op te nemen. En dat is dan de ‘vriendschap’, die volgens deze Wageningse voetbalvereniging gekweekt wordt door sport. Nee, Wageningen heeft voor ons helemaal afgedaan op letterlijk álle fronten. Het is een door en door corrupte gemeente, wat zelfs hun eigen burgemeester beaamt (maar hij doet er niets tegen) en hier kun je niet meer tegen vechten. Mijn andere zoon werd daarna door het gebiedsteam hier in Friesland opgestookt tegen mij om uit huis te gaan, gelokt met het vooruitzicht van een uitkering. Nou, daar had hij dus geen recht op omdat hij een erfenis van zijn opa heeft gekregen en nu zit hij tussen een paar verslaafde jongens in een zo smerig stinkhol dat niemand er verder wil wonen, zijn geld op te maken. Zonder enig vooruitzicht op een baan en zonder dat hij het voor elkaar krijgt om zonder mijn hulp zijn studie op te pakken, die hij in Wageningen niet mocht doen door alle haatcampagnes tegen zijn moeder. Nee, ik raad het niemand meer aan om nog een gezin te starten. Juist als je een leuke, goede ouder bent, loop je gevaar dat je gezin tot de wortel wordt afgebroken door vriendschapkwekende voetbalverenigingen, scholen en jeugdzorg met meldplicht.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: