Respect voor het gezin

Happy family

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Hoe we wereldwijd ook verwoede pogingen hebben gedaan om andere samenlevingsvormen te verzinnen dan huisje-boompje-beesje, we komen er toch op terug. Het gros van de mensen verkiest toch echt om te leven met een vaste partner en kinderen. Die samenlevingsvorm noemen wij ‘gezin’ en door al het gepionier is die wat wankeler op z’n gevesten komen te staan.

Ik bedoel hiermee allerminst dat ik vind dat iedereen zo moet leven! Nee, doe alsjeblieft dat waar je je fijn bij voelt. Wat ik wil zeggen, is dat er weer respect mag, maar ook moet komen voor mensen die kiezen voor een gezin. Dat is ver te zoeken vandaag de dag en dat is geen goede zaak. Gehaaste volwassenen vinden schreeuwende kinderen te vaak maar vervelend, bellen de politie en voor je pap hebt kunnen zeggen, is het gezin uit elkaar geschroefd door jeugdzorg.

Dat moet anders! De meest voorkomende manier van samenleven is het gezin. In een gezin moeten baby’tjes soms even huilen, omdat mama op het toilet zit of even koffie aan het maken is. Peutertjes krijsen soms een tijdje, omdat dat hoort bij de fase van leren hun wil op iets te richten wat mogelijk is. Realiteitszin aanleren heet dat en dat is toch een heel belangrijke fase! Grotere kinderen voetballen of rennen graag, nemen vriendjes mee naar huis en zijn niet de hele dag stil. Pubers schreeuwen ook weer; dit keer om zichzelf los te maken van hun ouders en stukje bij beetje op eigen benen te gaan staan. Even kort door de bocht een paar voorbeeldjes.

Dat brengt allemaal geluiden met zich mee, net zoals alleenstaande mensen misschien bezoek hebben tot laat in de nacht, barbecuen op het balkon, vuren stoken in de tuin of harde muziek aanzetten. Net zoals buitenlandse mensen eten koken dat anders ruikt dan aardappels met jus. Iedereen heeft hebbelijke en minder hebbelijke gewoontes en toch moet je met iedereen samenleven. Wil je geen lawaai horen, kom dan naar Friesland, zou ik zeggen. Maar wees anders een beetje tolerant richting een ander. En vooral richting kinderen!

Ouders met kinderen hebben een zwaar en druk leven. Het is ook vol van blijheid en geluk, maar simpel is het niet. Er moet geld komen, de kinderen moeten binnen redelijke grenzen zichzelf mogen zijn, hun huis moet onderhouden worden, dieren moeten verzorgd worden en ouders hebben af en toe even een avondje voor zichzelf nodig.

Op school moeten kinderen ook de ruimte krijgen om zichzelf te zijn. Vanochtend nog vroeg een jongere vriendin van me af waarom ik zoveel van aardrijkskunde wist, nog van de basisschool. Nou, ik had toen een paar schoolmeesters, die het leuk vonden om ons spannende verhalen te vertellen over al die plaatsen, meren, bergen en rivieren die wij uit ons hoofd moesten leren. Zo onthielden we dat beter. Tegenwoordig zijn er bijna alleen veel te strenge juffen, van dat type haar-op-de-tanden, en moeten de kinderen heel veel zelfstandig werken. Dan is er veel minder ruimte voor leuk onderwijs.

Wij hadden vroeger allemaal een dier mee op dierendag en als de andere meester een muskusrat gevangen had in de sloot, was daar aandacht voor. Kinderen stonden centraal in het leven en we konden in die tijd ook gewoon zelf met een zwerm kinderen door de stad fietsen om te gaan zwemmen of schaatsen, zonder ouders erbij. Niemand die zich aan ons ergerde en niemand die stiekum de Kinderbescherming ging zitten bellen, omdat ze jaloers waren of geërgerd en wraak op je wilden nemen. Die tijd van vrijheid mag terug!

Alvast een voorproefje van een geweldig oud nummer uit de jaren ’70: Boogie Wonderland van Earth, Wind & Fire:

 

 

© Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.