Relatie dyslexie en shock

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Als je over dyslexie leest, vind je vrij moeilijk informatie over wat nu een mogelijke oorzaak ervan is. Meestal houden wetenschappers het erop dat dyslexie erfelijk wordt doorgegeven. Een enkele keer kan het ook worden veroorzaakt door hersenbeschadiging na bijvoorbeeld een val of een ongeluk.

Misschien is het goed om even een onderscheid te maken: ‘gewone’ dyslexie heb ik al bij een paar mensen verholpen. Zowel mijn cliënten als ik zelf stonden er verbaasd van dat het weg was, toen ik een paar mensen uit ze had weggehaald in een ordinaire healing. Ik weet niet of het bij iedereen zo eenvoudig is, maar dit geeft wel hoop. En verder gun ik het je dat het zo simpel mag zijn! Kom gerust langs, zodat we het kunnen proberen. Er is echter een bijzondere vorm van dyslexie waar ik al jaren de puzzel tot genezing van aan het maken ben. Daar gaat dit artikel verder over.

Ik heb, om dit artikel te schrijven, twee Engelstalige wetenschappelijke stukken erbij gehaald. In het ene onderzoek staat dat dyslexie beslist níet door hersenbeschadiging verkregen kan worden. In het andere onderzoek staat dat er nog niet veel over bekend is, maar dat het wel degelijk kan. We moeten dus zelf zoeken.

 

Mengvorm van dyslexie, afasie van Wernicke en paranoia

Waar het mij om gaat, is dat ik dagelijks zie dat de schade aan het gebied van Wernicke, waar ik het vaak over heb, meer is dan we denken. Ik wil het ontrafeld zien, want dat is de sleutel tot genezing van heel erg veel ziektes, klachten en mentale stoornissen. Ziektes, lichamelijk en geestelijk, zijn immers uitingen van een fout ergens in ons systeem. Je hebt een tekort aan een bepaald mineraal, hormoon of wat voor stofje ook en daardoor word je ziek. Er wordt dan een klein stukje van je hersenen lamgelegd, waardoor je gaat reageren met een lichamelijk of geestelijk dysfunctioneren.

Als je alle klachten waar een mens last van kan hebben op deze manier ziet, wordt er een opening zichtbaar naar genezing. De bodem van iedere klacht is immers een voedingsstoftekort als gevolg van stress of shockervaringen. Bovendien discrimineer je dan niet meer, want de een loopt ergens in het leven iets naars op wat resulteert in – noem een dwarsstraat – de ziekte van Crohn en de ander loopt iets op wat resulteert in schizofrenie. Waarom zou je medegevoel hebben met degene die de ziekte van Crohn heeft en degene die schizofrenie heeft, als gek betitelen? We maken allemaal van alles mee en dat brengt schade toe ergens in ons systeem. Als je de knop tot genezing te pakken hebt, kan bijna alles weer genezen.

De enige arts die hardop durfde te zeggen dat lichamelijke ziektes veroorzaakt (kunnen) worden door een shock of een trauma, was de Oostenrijkse dr. Rylke Hamer. Reguliere artsen durven dit niet goed te zeggen, omdat ze er te weinig van weten en misschien ook wel omdat ze hun patiënten niet onzeker willen maken. Ze houden het dan liever op iets fysiologisch, iets aanwijsbaars in het lichaam. Vinden ze dat niet, dan zeggen ze dat het ‘psychisch’ is, waarmee ze bedoelen dat de patiënt het zich inbeeldt.

Ik vind dat jammer, vooral omdat ook de wetenschap er niet veel dieper op ingaat. Net als genezing door middel van een gezond dieet. Daar huivert de medische wetenschap ook voor en dat is echt niet alleen maar omdat ze geld willen verdienen aan farmaceutische medicijnen. Het is in de eerste plaats omdat ze het moeilijk bewijsbaar vinden.

 

Dyslexie meer dan moeite met lezen en grammatica

Terug naar de dyslexie! Dat is immers niet alleen maar moeite hebben met lezen en met het toepassen van bijvoorbeeld grammaticaregels van talen. Dyslexie kan er ook voor zorgen dat je niet goed uit je woorden kunt komen. Dat is dan in gesproken taal, niet in geschreven taal en het komt dicht in de buurt van wat de afasie van Wernicke genoemd wordt. Dan heb je er moeite mee om gesproken taal te begrijpen en soms ook om te begrijpen wat je zelf aan het zeggen bent. Dat resulteert in lange, soms onbegrijpelijke zinnen. Dit heb je zelf niet door. Als je wél door hebt dat je het moeilijk vindt om de juiste woorden te vinden, ligt de oorzaak meer in het gebied van Broca, het andere taalgebied in je hersenen.

Ik heb meer interesse in het gebied van Wernicke, omdat ik opmerk dat veel mensen niet alleen in taaluitingen onbewust zijn, maar ook in de bijbehorende actie. Ze zijn zich met andere woorden onbewust van hun gedrag. Hoe ze overkomen op anderen, bijvoorbeeld.

Wat ik nou interessant vind, is dat echt álle onderzoeken melden dat die afasie van Wernicke, als gevolg van een ongeluk dus, verholpen kan worden door spraaklessen. Maar mensen die hun gedrag niet in de hand hebben, hebben óók schade in ditzelfde hersengebied. Het verschil is dat er bij hen eveneens schade is in de frontaalkwab: ze kunnen hun verdriet niet meer verwerken door een psychische shock en daardoor zijn ze zich onbewust van bepaalde gedragingen. Ze vertonen ook een solidariteit met juist degenen die hun pijn gedaan hebben en wijzen mensen die van ze houden, af. Dat wijst in de richting van het Stockholmsyndroom.

Dit kan níet verholpen worden door spraakles, omdat het onderliggende verdriet niet verwerkt kan worden en dus onbewust is geworden. Met andere woorden: de oorzaak van het afwijzende en vaak zelfdestructieve gedrag van iemand die aan deze vorm van ‘dyslexie’ lijdt, kan niet besproken worden en wordt hevig ontkend. De omgeving van zo iemand gaat uiteindelijk denken dat ze hun geliefde niet kunnen helpen, want hij wil niet en dan gaat het niet.

Ik vind niet dat we onze geliefden die op deze angstaanjagende manier bij ons weggetrokken worden, maar moeten laten verzuipen in het leven. Ze kunnen verslaafd raken, op straat gaan lopen, in hun kamer wegkwijnen, crimineel worden en wie weet wat nog meer allemaal. In ieder geval ongelukkig en onvervuld en zelf kunnen ze hier nooit meer uitkomen.

Ze ervan overtuigen dat ze goed zijn zoals ze zijn en dat we van ze blijven houden, levert hoongelach op. De oorzaak met een healing behandelen werkt maar half, want ze blijven hun probleem glashard ontkennen. Ze hangen aan de persoon die ze heeft ontmoedigd en daarmee verdriet gedaan of boos gemaakt en totdat die excuses aanbiedt en het goedmaakt, willen ze niets meer. Dat is dus tot St. Juttemis, want iemand die je bewust kwaad doet, gaat echt geen excuses aanbieden.

Er moet een andere uitweg zijn en dat is dat je de persoon laat schrikken. Het is verschrikkelijk naar, maar ze moeten tot inzicht komen en dat lukt niet zonder schrik. Via een schock zijn ze dat inzicht immers ook kwijtgeraakt. Met de persoon zelf werken is onmogelijk, want die is niet aanspreekbaar en weet het zelf allemaal beter. “Het gaat toch goed met me?”, antwoorden ze als je ze vraagt naar hoe ze zo geworden zijn (verslaafd, op straat, niets doend, vast in een vreselijke relatie …). Ze voelen zich niet meer capabel om iets te bewerkstelligen in het leven en dat lijkt onherstelbaar.

Wat ik ontdekt heb, is dat dit fenomeen te maken heeft met een tekort aan molybdeen. Dat tekort is dus veroorzaakt door de shock. De wetenschap weet daar nog heel weinig over, kijk maar eens op de website van het Vitamine Informatiebureau. Wat ik van molybdeen weet, is dat het je bewust en alert maakt. Zij zeggen dat het eiwitten helpt afbreken en aanmaken. Nou, de verbindingen tussen hersencellen zijn van eiwitten gemaakt en daarvan zijn er een paar verbroken als je je onbewust bent van je gedrag. Dus dat is een begin!

Bij de mensen met wie ik eraan werk, heb ik een aantal keer meegemaakt dat er een opleving kwam en het slachtoffer probeerde op te krabbelen. Dat is een eerste lichtpuntje, maar ik heb er nog niemand uitgehaald. Dat is iets wat moet veranderen, dus komt alsjeblieft bij me als je dit meemaakt met iemand uit je omgeving. Dit is te genezen, want voor alles is een oplossing! Hier vind je mijn contactgegevens.

 

© Vassiliou Empowerment

 

Tags: oorzaak dyslexie, afasie van wernicke, genezing dyslexie, Stockholmsyndroom