Programmeren of hoe zeg je dat ook alweer?
Alle neuzen dezelfde kant op ...

Programmeren of hoe zeg je dat ook alweer?

Overal waar je komt, leer je nieuwe dingen. Zo leer ik iedere week weer wat nieuwe woorden en zinnen in het Fries door boodschappen te doen. En op Twitter waar ik sinds kort ‘zit’ om tegen de macht van Jeugdzorg te strijden, leer ik ook weer allemaal nieuws. Laatst over hoe ik me moet presenteren. Bijzonder voor een doorgewinterd ondernemer!

Al sinds 2002 ben ik zelfstandig ondernemer en dus gewend om mezelf en mijn gewéldige vaardigheden op de voorgrond te zetten. Ja, want als ik het niet zeg, wie moet het dan zeggen? Mijn cliënten? Die doen het ook wel hoor, maar ze schreeuwen niet het internet vol met reclame over mij. En dat is maar goed ook, want het genezen van zieke mensen wordt tegenwoordig niet meer simpelweg gezien als goed werk. We leven in vreemdsoortige tijden en als je goed werk doet voor de wereld, word je extra doorgelicht of je niet per ongeluk ‘gevaarlijk’ bent of een ‘oplichter’. De mensen zijn wijzer geworden, sinds er zóveel wereldverbeteraars gepakt zijn op corruptie en dat soort dingen.

Daarbij wil de pech dat ik zelf geleerd heb hoe je mensen bevrijdt van (chronische) ziektes en dat ik er dús geen diploma in heb. Dat kan immers niet, want ik ben de enige die het weet. Wie gaat me dat diploma dan geven? Maar toch, als ik een of ander beroep in de medische of paramedische sector had gehad, was alles voor de buitenwereld eenvoudiger geweest. Het feit dat ik met zo’n achtergrond nooit had kunnen ontdekken hoe genezing werkt, is op dit moment nog onbegrijpelijk voor de mensen. Misschien dat ik het als volgt kan zeggen: als ik een medisch beroep had gehad, zou ik niet kunnen begrijpen dat je niet alles over scheikunde en biologie hoeft te weten en ook niet over anatomie en fysiologie om mensen te kunnen genezen. Als ik een alternatief oftewel natuurgeneeskundig beroep had gehad, zou ik weer niet kunnen begrijpen dat je nog oudere kennis dan die we al hebben, moet opdiepen uit de geschiedenis en tegelijkertijd nieuwe ontdekkingen moet doen. De natuurgeneeskunde beroept zich immers op traditionele kennis en vergeet daarbij dat die steeds nauwer wordt naarmate we verder van de tijd weggaan, waarin dit alles is uitgevonden.

Als ik dus wat voor soort medisch beroep ook had gehad, was ik in een spagaat van jewelste terechtgekomen en had ik nooit alles kunnen ontdekken wat ik nú heb ontdekt. Juist als wel academica, maar op een heel ander gebied, kon ik met kennis van hoe je een wetenschappelijk onderzoek aanpakt, maar met een onbevangen blik naar datgene kijken wat zich voor mijn neus ontvouwde, toen ik de fijnstoffelijke wereld plotseling kon zien en er binnenwandelen. Dáár lagen de antwoorden op de grote levensvragen, zoals: kunnen we genezen van ernstige ziektes?, waarom worden we eigenlijk ziek?, waarom zijn we op aarde en wat is ons levensdoel?, maar die lagen daar niet voor het grijpen! Ik moest en moet nog steeds hard werken om er wijs uit te worden.

Komen we bij het volgende knelpunt: mensen denken dat iedereen die die fijnstoffelijke wereld kan ‘zien’, een gids heeft. Ja, mensen die die wereld niet kunnen betreden zoals ik, die hebben een gids. Ze zijn namelijk niet echt helderziend, maar krijgen af en toe even een beeld van iets wat zich daar bevindt. Dat is niet hetzelfde als wat ik doe! Ik kan die wereld ingaan en wel zonder dat ik in meditatie ga of wat ook: gewoon door mijn aandacht erop te richten. Alleen wanneer ik mensen moet bevrijden van de programmeringen die alleen ik kan zien, moet ik iets dieper in concentratie. Het kan muur- en muurvast zitten namelijk en dat kun je vergelijken met de veter van je dochters schoen, die van begin tot eind in de knup zit: om die los te krijgen, moet je je er ook op concentreren en hoor je soms niet dat iemand iets tegen je zegt. Je bent dan niet ver weg, maar diep geconcentreerd op die verrekte knup daar in die veter. Ik heb dus geen gids daarboven. Wel is daar de man die bij me hoort. Hij heeft hier een andere naam, maar heet daarboven Brahman. Hij weet alles en helpt me af en toe met het ontcijferen van alles wat ik daarboven opvis aan vreemdsoortige spullen, mensen en kennis die aan flarden naar me toekomt. Maar dat is geen gids, want het meeste doe ik zelf en ik vertel ook niet aan anderen wat hij zegt.

Nu op Twitter. Ik had daar gewoon in mijn ‘bio’ geschreven dat ik coach en healer ben, ook al was dat niet echt van belang, aangezien ik daar niet voor mijn praktijk zit. Het was meer de macht der gewoonte en een raar, leeg gevoel als ik alleen neerzette dat ik ‘moeder’ was en ‘over Jeugdzorg en onderwijs kwam toeteren’. Op een dag kwam er dus een artikel uit de Telegraaf voorbij, waarin stond dat degene die laatst in het Franse Lyon een steekpartij had georganiseerd, een psychose had door wietgebruik. Ik was blij dat ik eindelijk eens iets negatiefs over wiet (cannabis) hoorde en had dat in een reactie eronder geschreven. Nou, dat – had – ik – beter – niet – kunnen – doen! Een hele lading critici donderde over me heen met de grootst mogelijke onzin over wietolie. En hoe stom ik wel niet was dat ik het verschil niet wist tussen CBD-olie en THC-olie (natuurlijk weet ik dat) en of ik de kranten niet las of wellicht jarenlang onder een steen had gelegen. Dat ik een gevaarlijke heks zou zijn, omdat ik toevallig genezer van beroep ben en de mensen welzeker in een pad zou veranderen als ze niet uitkeken …Gewoon omdat ze het niet met me eens waren. Inmiddels heb ik iets heel anders in mijn bio staan. Iedereen maakt daar ruzie met elkaar, maar ik hou daar niet van.

En over nog iets wat ik blijkbaar niet helemaal zo formuleerde dat mensen het snapten en dat ze ook niet gelijk flipten: het programmeren dat mensen jarenlang deden met hun eigen leven en dat van anderen. Ik noemde het magie gebruiken, want tja, ik doe zoiets zelf niet en het is uiteindelijk toch – leuk of niet – magie. En het is fout, ook als je het doet om een ander te helpen. Ik kan het wel begrijpen en als ik het had gekund, had ik het misschien ook wel gedaan in de moeilijkheden die wij allemaal hebben moeten doorstaan. Maar het blijft fout en iedereen die het wel eens gedaan heeft, weet dat heel goed. Ook als je een keer per ongeluk een enorme wilskracht aan den dag hebt gelegd, waardoor je opeens wél kon afvallen, stoppen met roken, je rijexamen halen enzovoort, weet je dat het fout is geweest. Ik kon het niet, omdat ik er te eerlijk voor ben. Heb het best geprobeerd, maar dan voelde ik na enige tijd dat ik dingen moest doen die ik niet wilde en dan stopte ik. De mensen die wél konden programmeren, stapten over de onzuiverheid heen en dachten alleen maar aan zichzelf.

Het is voor mij dan ook heel moeilijk dat er niet over gepraat kan worden, want dat zou enorm opluchten! Mensen reageren als door een wesp gestoken, zodra ik iets bij ze ontdek tijdens een consult en vaak komen ze dan niet terug om de behandeling af te maken. Soms gaan ze ook over me roddelen, omdat ze zich schamen over wat ze gedaan hebben. Maar je hebt het helemaal zelf gedaan en ik heb ervoor gewaarschuwd! Dan ga je míj toch niet zwart maken? Ik heb je niets misdaan. Bovendien: als je iets verkeerd gedaan hebt, kun je toch gewoon vergeving vragen en je fout weer goedmaken? Waarom maak je de situatie dan nog erger door nog meer fouten te maken?

Je hebt meegedaan met een uiterst opdringerige trend, die zei: “Je moet je eigen leven programmeren en creëren. Dan ben je meester over je leven”. Dat bleek vette onzin te zijn, maar daar kwam je te laat achter. Logisch ook, want het klinkt echt fantastisch allemaal. Ik vond het ook boeiend en heb heel hard geprobeerd mijn leven te “programmeren”. Kreeg het met geen mogelijkheid voor elkaar, ook al omdat al die mensen die het wél konden, bovenop mijn wilskracht stonden. Die kon ík dus niet meer gebruiken en nog altijd niet, dus dat betekent dat er nog steeds mensen bovenop mijn leven leuk staan te doen. Je krijgt een ego en je wordt een heel stuk minder aardig als je dit voor elkaar krijgt, maar dat weet je wel! Wat je misschien vergeet, is dat je weer een stuk áárdiger wordt, als je weer gewoon spontaan gaat leven. Ik heb nog niemand meegemaakt die niet blij was, als ik zijn of haar programmaturen losgemaakt had. Even niet leuk dat ze hun macht kwijt waren misschien, maar ze waren stuk voor stuk opgelucht dat ze weer zichzelf waren en weer zelf konden kiezen hoe ze wilden leven. Allemaal maakten ze verstandige keuzes daarna!

Hoe moeilijk kan het dan zijn om gewoon toe te geven wat je hebt gedaan en het goed te maken? Ik hoef toch niet voor eeuwig driekwart dood te blijven?? Je bent echt niet gelijk een duivel of een demon, als je dit gedaan hebt. Het kwam omdat dat kwaaje mens, dat ik meestal Delilael noem, maar die ook wel gewoon Satan heet, in je zat om je te besturen. Díe heeft je deze dingen laten doen: dat was jij niet zelf. Ja en dat geldt ook voor de mensen die me vervloekt hebben oftewel die me dood- of ziekgeprogrammeerd hebben of die mijn kinderen en dieren wat aangedaan hebben. Trauma’s overerf je niet, maar het gedrag dat eruit voortkomt, soms wel. Zo ken ik een familie waarin de vrouwen van generatie op generatie alles bij elkaar gillen, zodra ze heel even gestresst raken. Dat was dus overerfd, maar het initiële trauma dat er bij de eerste gillende generatie aan vooraf ging, niet. Ik bekijk de dingen van een academisch afstandje en relativeer ze, zoals je ziet. Wanneer ik het contact met iemand opzeg, is dat niet omdat ik die persoon haat of veracht, maar omdat ik wil dat die zelf begrijpt dat hij of zij anders mag gaan functioneren. Op een gegeven moment kan ik niet meer doen voor iemand en moet die zelf aan de slag met zijn of haar leven. Tenslotte ben ik therapeut, niet? Toen ik hoorde wat de vreselijkste vrouw aller tijden, die mij en mijn gezin eindeloos kapotgeprogrammeerd heeft, is overkomen waardoor ze zo akelig is geworden, kon ik zelfs van haar houden en vergaf ik haar alles. Kun je nu nog steeds niet eerlijk tegen me zijn en toegeven wat je hebt gedaan? Zo erg is het toch niet? En ik zal het programmeren noemen van nu af aan en dan ga ik nu slapen.

Nog een muziekje heb ik voor je. Echt een geweldige (vind ik) live-versie van de Hollandse superstem Caro Emerald: A night like this. Geschreven door Vince DeGiorgio en David Schreurs. Word je denk ik wel vrolijk van, zo op de maandagochtend.

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: