Plotselinge uitbraak van chaos en ruzie

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Misschien ken je het wel: dat opeens, schijnbaar uit het niets opeens je hele leven op de kop staat. Alsof je kat bovenop je porceleinkast is gesprongen en alles aan gruzelementen is gedonderd. “Een ongeluk komt nooit alleen”, zo luidt het spreekwoord en dat is gewoon waar.

Hetl limbische systeem

Gaan we weer! Ja: ook dít fenomeen speelt zich af in je hersenen. En wel in de kern ervan, namelijk het limbische systeem. Dat zit precies tussen je oren en even leuk: je pijnappelklier heet Zirbeldrüse in het Duits. Ik kan het even niet laten om dat op te merken. Leuk woord.

Een zeepaardje in je hersenen

de grèpert

Als je nu een paars ringetje opzoekt op het plaatje hierboven, dan heb je je hippocampus te pakken. Omdat het dingetje de vorm heeft van een zeepaardje, heet het ook zo (in het Grieks). Je zult het misschien raar vinden, maar dat zeepaardjesding dát is nou je langetermijngeheugen. Maar denk erom: ik heb al eerder gezegd dat je geheugen de grijper is, waarmee je de kennis uit je kennisbak haalt. En de kennisbak zelf, dat is eigenlijk je

Neuronetwerken

hele verdere grijze massa! Als je veel weet over een bepaald onderwerp, komen er verbindingen tussen cellen en groepen cellen in je hersenen: neuronetwerken worden die genoemd. En die netwerken samen vormen je kennisbak met herinneringen aan dingen die je meegemaakt hebt, gezien, gelezen enzovoort.

Als je nou iets naars meemaakt en op dat moment van schrik eventjes denkt: ik wil me nooit meer iets herinneren, dan stopt je hippocampus ermee. Je hersenen zijn zo’n soort van Genie, zo’n geest uit een fles, die alles doet wat je wilt. En zoals je ziet, zijn onze hersenen er dus niet op gebouwd om nare dingen mee te maken: dan stoppen stukken hersenen ermee en dat is uiteraard niet de bedoeling van het leven, zie je.

De oorzaak: een stoot dopamine

Nu werkt die hippocampus op dopamine, want het uit je geheugenbak vissen van informatie gebeurt niet letterlijk met een grijper, maar iets geavanceerder met schokjes. En de koning van de kleine, evenwichtige schokjes is dopamine. Als je Tourette hebt of de ziekte van Parkinson, geeft de dopamine iets minder keurige schokken door, waardoor je motorische problemen krijgt. Als je geheugen niet meer (goed) werkt, kan diezelfde dopamine ook vette schokken geven aan je hippocampus en dan vliegt je hele leven opeens overhoop.

Weet je Cruella de Vil nog, die na therapie schrok van de kerkklok en wéér gek werd?

Dus plotseling voel je chaos, breekt er ruzie uit en in de nasleep van dat conflict – je hersenen worden immers opgeschud – krijg je een vette rekening van de belastingdienst of van je dochter, die een beetje te dure kleren heeft gekocht met je creditcard en dat soort dingen meer. Paniek is het gevolg en zo’n toestand kan echt dagen of zelfs weken aanhouden. Iedere keer gebeuren er weer nare dingen en komen er tegenslagen, allemaal tegelijk uiteraard. Je bent een flinke tijd zoet om alles weer op te lossen.

Op eieren lopen

op eieren lopen …

Ten eerste op eieren lopen.  Je administratie zo goed mogelijk op orde hebben, tot 10 tellen als er ruzie uitbreekt of je dochter je creditcard gebruikt blijkt te hebben. Haar gewoon geld geven om naar een ouderwetse winkel te gaan, afspreken hoeveel geld ze wél mag uitgeven of erbij gaan zitten terwijl ze online shopt. Dat soort dingen kun je allemaal doen, zodat er maar heel weinig mis kan gaan met zo’n bomoffensief. Verder genoeg koffie drinken en chocola eten, want daar zit dopamine in. Kaneel en kersen zitten er ook vol mee.

Komt er toch een ontploffing, probeer jezelf dan te drukken wanneer de pleuris uitbreekt. Als er niemand is om mee te ruziën, houdt degene die ermee begint, wel op. Als je niet weet bij wie in je gezin of relatie de bommen vandaan komen, zal ik je een tip geven: bij degene die de ruzie start! Ik sta zelf ook even verbaasd nu ik me dit bedenk, want ik ontdek daarmee dat ik niet degene ben bij wie de bommen afgaan. Dat is even heel treurig, want mijn jongens hebben kennelijk allebei iets gezien wat ze zich nooit meer wilden herinneren. En daar was ik niet bij.

Een ander dieet

Over het algemeen zul je misschien anders moeten gaan eten, want sommige voeding ondemijnt je dopaminehuishouding. Het is handiger om zulke dingen niet te eten, als je niet constant de pleuris in je huis wilt. Als je dat probleem herkent en je hebt zoiets van: daar wil ik wel eens iets aan doen, dan weet je me te vinden.

Heb ik nog effetjes muziek voor je, die het zeepaardje in je hoofd rustig maakt. Geen ritmische muziek, want die jut hut peerd juist op. Nee, een rustig kabbelende rivier, nagespeeld door de gladspelende violen van het Berliner Philharmoniker, hier nog onder leiding van Herbert von Karajan. Oftewel Die Moldau van Bedrich Smetana:

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Twitter   –   LinkedIn   –   Pinterest   –   Youtube   –   Facebook

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction