Plagiarism

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Vanochtend liep ik, in pyjama nog, naar de brievenbus op het erf. Ik verwachtte eindelijk de papieren voor de caravan, zodat ik de verkoop daarvan officieel kan maken en nog iets anders. Die twee dingen zaten er inderdaad in, maar er was nog iets. Een groot, zwaar ding, waarvoor ik kracht moest zetten om het eruit te vissen. Ik ben namelijk te lui om de brievenbus met de sleutel open te maken, dus ik gris er altijd in met mijn ene hand.

Het boek met míjn kennis en míjn werk

Binnengekomen maakte ik de zware bubbeltjesenvelop open en zag ik dit wat je hier rechts op de foto ziet. Vera Kleinsman, de schrijfster van dit boek, heeft alle werk dat ík doe voor de wereld, beschreven alsof het van haar is en heeft het voor elkaar dat het is uitgegeven bovendien. Door Lecturium (vroeger The Musketeer), de meest respectloze uitgever, die z’n klanten alles zelf laat betalen en regelen. Komt ze nog wel achter. Ik heb mijn boek expres niet daar laten uitgeven. Als het zó moet, is het gewoon de tijd nog niet. Vera heeft mijn werk beschreven in net even iets andere bewoordingen.

En raad eens? Het zijn exact de woorden die ík al die jaren zocht, maar niet kon vinden. Omdat zij in mijn energetische veld stond om ze bij mij weg te houden en voor zichzelf te gebruiken. In het boek legt ze haarfijn uit hoe ze dat doet. Terwijl ik haar zovele malen heb gezegd dat ze van mijzelf en mijn werk moet afblijven en haar eigen leven moet gaan leiden. Ik heb haar verboden een boek over mij of over mijn kennis te schrijven. En ik heb haar eindeloze malen uitgelegd, dat mijn boek pas kan uitkomen als de mensen niet meer zo geconditioneerd zijn. Als ze zover zijn dat ze liever genezen door iets nieuws te doen, dan ziek en ellendig te blijven met de methodes die ze al kennen. Als ze eindelijk door krijgen dat meer van hetzelfde gewoon niet werkt.

Al míjn harde werk, míjn bloed, míjn zweet en míjn tranen, staan in dit boek en er staat bij dat ene Vera Kleinsman dat werk allemaal uitvoert. Nee, als zij dat werk had gedaan, had ze er niet zo jong en zo vrolijk uitgezien! Ik ben integendeel zelfs jaren met Vera aan het werk geweest om haar uit mijn energetische veld weg te krijgen, zodat ze me niet meer in de weg staat en ik mijn leven zou terugkrijgen. Mijn leven leiden kan een ander niet. En ik laat me niet ringeloren door iemand die zo’n vet ego heeft, dat ze per se een boek op haar naam moet hebben staan. Al staat er nog geen letter van haarzelf in.

Dit is hoe ik eruit zie sinds mijn zoon bij me is weggerukt

Vera Kleinsman schrijft dat ik haar ‘inspirator’ ben, met mijn website erbij. Verkeerd ook nog, want mijn url heeft geen ‘www’ ervoor staan. Het is https://sophiavassiliou.nl. Verder schrijft ze niets over

Alleen mijn naam, verder niets over mij en mijn werk

mij, zelfs niet dat alles wat ze schrijft, míjn kennis is. De kennis waar ík zo hard voor moet zweten, mezelf in gigantische gevaren moet begeven en waaraan ik mijn kinderen ben verloren. Zij heeft haar man en kinderen gewoon bij zich en heeft er geen idee van hoe ondraaglijk de pijn is, wanneer ze bij je worden weggerukt.

Ik werk er keihard aan om weg te komen uit dit huis en om mijn bedrijf weer draaiend te krijgen. Maar wat ik ook doe, het lukt niet en dat komt doordat er nog iemand heel stiekem in mijn veld verstopt staat. Iemand die zich mijn vriendin durft te noemen. Ze ging er gewoon mee door, toen ik haar ontvriendde op Facebook en mijn like aan haar pagina introk, omdat ik niets anders meer kon om haar tegen te houden.

Boos ben ik er nog niet eens om; alleen verdrietig, teleurgesteld, machteloos en moedeloos. Mijn verhaal moet pas gepubliceerd worden als de tijd daar rijp voor is. En wie weet wie er na Vera Kleinsman óók nog allemaal stiekem in mijn veld staan om me kapot te krijgen ter glorie van henzelf? Ik heb nog bijna niets teruggekregen van mijn talenten, van mijn invloed, mijn respect en mijn leven. Iedere dag sla ik weer honderden mensen weg uit mijn invloedssfeer, maar mijn leven verslechtert alleen maar. Iedere ochtend dat ik wakker word, ben ik bang voor wat de dag me weer allemaal aan onheil zal brengen. En nee, dat is geen wishful thinking, want dát bestaat niet meer door mijn harde werk. Je kunt jezelf of een ander niet meer ziek of kapot denken en dat het dan gebeurt.

Ik ben hier al te veel tijd aan kwijt. Ondanks alles wat Vera mij en anderen aangedaan heeft, heb ik veel om haar gegeven en doet deze steek onder water me heel veel pijn. Waar vecht ik voor als zoveel mensen toch alleen maar aan zichzelf denken? Denken ze nou echt dat ze in een goede wereld kunnen leven, als ze een ander niet boven zichzelf plaatsen? Het gaat in het leven niet om jóúw aanzien en de veren in jouw kont, maar om de hele gemeenschap.

 

@Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

2 Comments

    1. Ik had haar gezegd dat ze haar eigen dingen moest schrijven. Niet die van mij. Ze heeft me een keer een heel pak papieren in de hand gedrukt, maar ik had wel iets anders aan mijn hoofd dan dat allemaal lezen in lichtblauwe minilettertjes. Bovendien had ik nooit verwacht dat ze dat echt zou uitgeven. Ze beweert ook nog dat ze dit voor míj gedaan heeft, maar waarom staat er dan niet bij dat het voor mij is en dat het mijn kennis is?? 😉

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

%d bloggers like this: