Ode aan het Midden-Oosten
Petra, Jordanië

Ode aan het Midden-Oosten

Vandaag las ik mijn vorige artikelen waarin ik over onder andere Israël schreef, nog eens door. En weet je wat ik dacht? Mens, je hebt toch zoveel joodse mensen gekend in je leven, je hebt vorig jaar alles over de strijd tussen Israël en de Palestijnen uitgezocht en nu heb je zeker wel 10 joodse of soms Israëlische films en series bekeken. Hoeveel moet je eigenlijk weten om een opinie te mogen hebben? Ik denk dat veel mensen die hebben, gebaseerd op veel minder kennis!

Dat wat het allermeest geblokkeerd is in mijn leven, dat is dat ik dingen weet. Niet alleen over mijn afkomst en familie en over het hevige misbruik in mijn kindertijd, maar letterlijk alles. Ik kan niet eens normaal het nieuws volgen en alles wat ik uit mijn hoofd leer, ben ik zo weer kwijt. Dat gaat allemaal in dat verboden deel van mijn geheugen zitten, daar waar de kennis over wie ik ben, zich ook bevindt. Daardoor voel ik me vaak onzeker en denk ik dat ik niet genoeg weet. Ja, toch wel! Het komt niet altijd op het juiste moment naar boven drijven, maar ik ben best wel een beetje erudiet. Jawel.

Dus. En toen ik vorig jaar aan het onderzoeken was hoe de strijd tussen joden en Palestijnen of zelfs de hele Arabische wereld in elkaar zit, vond ik dat Israël zo ongeveer op alle punten gelijk had. Dat durfde ik alleen niet te zeggen, want dan krijg je gelijk het stempel dat je politiek rechts bent. En ik ben nog altijd socialist, ook al ben ik het allang niet meer met alle punten van de linkse partijen eens. Maar nu is het eruit! Ik heb het gezegd: ja ik vind dat Israël op erg veel punten gelijk heeft.

Misschien heel even kort: 40 jaar nadat Jezus gekruisigd zou zijn, vielen de Romeinen Israël binnen met een enorm leger. Ze maakten de tempel in Jeruzalem kapot, vermoordden een miljoen joden (!) en toen is bijna de hele rest van hen gevlucht. Alle kanten op! De inval werd gedaan, omdat een joodse groepering z’n geduld verloren had en een domme opstand tegen de Romeinse bezetters hield. Het is absoluut begrijpelijk, maar je kunt niet met een groepje ongewapende mensen tegen een gigantisch getraind en modern uitgerust leger op. Dat kan niet anders opgelost worden dan met diplomatie.

De toen nog Filistijnen en de andere volkeren in en rondom Israël waren blij dat de joden weg waren en hanteerden het kinderachtige opgestaan, plaats vergaan. De joden konden eeuwenlang niet meer terug naar hun vaderland en daarbij speelde de kabbala een grote rol. Dat is waar ik achterkwam, al onderzoekend. Zij wilden namelijk niet dat hun volk de waarheid over Jezus ontdekte, want dan zou hun macht afgelopen zijn. Daarom moesten de joden bijna 2000 jaar in de diaspora blijven, onder zeer moeilijke omstandigheden. Overal vervolgd en gemarteld, steeds kregen zij de schuld wanneer het een land waar joden woonden, niet goed ging enzovoort. Dat is de directe schuld van de kabbalisten. Die bevinden zich in alle lagen van de bevolking en houden alle vooruitgang voor Israël, maar ook voor de ganse wereld, tegen. Zoals je ziet, met eclatant succes.

Pas in de 18e en 19e eeuw durfden de joden weer plannen te maken voor terugkeer naar hun vaderland. Dat lukte begin 20e eeuw, toen het Midden-Oosten door de Engelsen bevrijd werd van de Ottomaanse overheersing. Toen is het landje Israël deels aan de joden toegewezen. De Palestijnen kregen een nieuw land: Jordanië, maar daar wilden ze niet naar toe. Het ligt allemaal vlak naast elkaar hoor en de meeste Palestijnen/Filistijnen woonden daar allang. Zij waren boos dat de joden ‘zomaar’ een stuk land kregen, terwijl er ten eerste nog joden daar woonden van vroeger, dat stuk land altijd Israël geweest was en ieder volk ten tweede een eigen land toegewezen kreeg.

Heel onredelijk en kinderachtig eigenlijk en dat terwijl de joden ten derde wel degelijk gevochten hadden voor hun land. Het was maar een klein stukje van het oude Israël, dat al geen groot land was, dat ze hadden veroverd. Ze veroverden vervolgens in verschillende oorlogen een stukje van Negev-woestijn, de westelijke oever van de Jordaan (de zogenaamde West Bank) en de Golanhoogte, een klein stukje bergen dat nu net over de grens in Syrië ligt. De Negev mochten ze houden, maar om de Golan en de westelijke Jordaanoever blijft het maar twisten. De Palestijnen weigeren hardnekkig de Jordaanoever terug te geven aan Israël en krijgen daarbij internationale steun. Dat stukje Israël bevat echter precies de uit de bijbel zo beroemde historische plekken en er mogen ook best Palestijnen blijven wonen, als het bij Israël hoort.

Wat de Palestijnen willen, dat verschilt per groepering. Er zijn er die Jeruzalem en de Jordaanoever willen, maar er zijn er ook die heel Israël willen vernietigen. Nog weer andere willen vrede, een doorgang naar de door Palestijnen bewoonde Gazastrook en verder niets. De Palestijnen zien Jeruzalem als hun heilige stad. Dat vind ik onterecht, want het is de heilige stad van het jodendom. De moslims hebben Mekka en Medina.

Toch zou je het probleem wellicht kunnen oplossen door hun toegang tot die grote moskee in Jeruzalem te verlenen, zolang ze geen opstanden en terroristische aanslagen organiseren. Het probleem van de geïsoleerde Gazastrook zou je kunnen oplossen door Palestijnen via Egypte naar de rest van het Midden-Oosten te laten reizen of zelfs misschien overzees. Maar om dat te kunnen regelen, moeten ze ophouden met vechten, met het Israël constant beschieten met raketten en met terroristische aanslagen. Anders vertrouwt niemand ze immers en mogen ze ook nergens wonen buiten de Gazastrook. Dat hebben ze aan zichzelf te danken. Als je goede relaties met je buren wilt, moet je immers betrouwbaar zijn.

Ze klagen steen en been dat de Israëli’s hen niet vertrouwen, maar daarvoor dienen ze te beseffen dat dat ook mensen zijn met rechten. Dat niemand blij is met een buurland dat hem constant aanvalt en zijn burgers vermoordt. En dat er prima met de Israëli’s te leven is. Het zijn hartstikke aardige, hartelijke, gezellige, diepzinnige en vreedzame mensen. Zij hebben Israël helemaal geïrrigeerd en opgebouwd tot een redelijk welvarend en democratisch land. In minder dan een eeuw tijd en ondanks constante oorlogen, aanslagen en oorlogsdreigingen. Datzelfde kun je van geen enkel ander land in het Midden-Oosten zeggen.

Als het een naar volk was, hadden ze er een puinzooi van gemaakt en dat is nou niet echt het geval, zou ik willen zeggen. En kijk wat ze de vorige eeuw eerst aan verschrikkingen met de Nazi’s meemaakten, die op de meest gruwelijke wijze genocide op hen pleegden en daarna met de Palestijnen, die datzelfde eveneens probeerden en nog steeds proberen. Ze staan de Israëli’s naar het leven, terwijl die al zo getraumatiseerd zijn. Dan is het toch niet meer dan logisch dat ze zichzelf beveiligen?

Mensen zijn gewoon mensen en overal op de wereld heb je goeie en slechte. Ja ook Palestijnen! Die heb ik ook gekend en ik mocht ze graag. Hartstikke aardige, warme mensen zijn het, alleen zo verschrikkelijk triest dat ze zo’n haat tegen de joden koesteren. En tegen iedereen die en alles wat niet islamitisch is trouwens. Ze zitten vol met haatprogramma’s en ik merkte dat eens, toen ik omging met een Palestijnse violist in Amsterdam. Hij speelde geweldig en was klassiek geschoold, maar bij gebrek aan een baan speelde hij op straat. Op een dag werd hij opeens uitgenodigd om op de tv te spelen. Hij vroeg mij ook mee om in het publiek te zitten, maar plotseling verscheen mijn Koerdische ex-vriend vanuit Griekenland. Stond voor mijn deur, begon me te terroriseren en hij liet me niet meegaan naar de tv-studio.

Toen werd die Palestijnse vriend woedend op me, omdat hij dat als verraad zag. Nooit heb ik meer iets van hem gehoord. En dát is dat haatprogramma dat er in deze mensen zit! Zo’n zachtaardige, intelligente man en dan zo geprogrammeerd. Ik heb absoluut geen hekel aan moslims of wat ook voor mensen. Nee, het zijn, uit welk land ze ook komen, allemaal hartelijke mensen met een geweldige keuken, met een cultuur ook apart van hun geloof, met geschiedenis en wijsheid. Alleen die programma’s verpesten het. Die indoctrinatie tot hun botten aan toe. Als we daar een einde aan zouden kunnen maken … wat zou de wereld dan een mooie plek zijn, zonder al dat moslimgeweld!

Muziek is nog maar een keer die vrolijke, levenslustige Israëlische zanger en componist Gad Elbaz. Zijn bewerking van het 18e-eeuwse lied Hava Nagila, een oproep om vrolijk en gelukkig te zijn, is gewoon geweldig. Ik had het al wel eerder gedeeld, maar soms verwijder ik artikelen die ik niet goed vind. Zo was dit nummer ook weg, dus hier is het nog een keer voor je!

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.