Hulp en advies bij Jeugdzorg

 

Kind met hondenVanaf het moment dat ik moeder werd in 1996, heb ik zowel privé als beroepsmatig heel erg veel verhalen gehoord over mensen, die met Jeugdzorg te maken kregen en hun kinderen onterecht verloren. Met alle (langdurige) gevolgen vandien voor het hele gezin. Ik heb ook een aantal ouders geadviseerd in hun strijd om hun kinderen. Daardoor heb ik manieren ontdekt om ermee om te gaan.

In verschillende delen van het land zijn de jeugdzorgachtige organisaties net weer even anders ingedeeld of hebben ze een andere naam. Tegenwoordig heb je bovendien wijkteams, die eigenlijk maatschappelijk werk zijn, maar zeer nauw samenwerken met jeugdzorg. Ze vertellen je dat niet, zelfs niet als je ernaar vraagt. Bovendien hebben instanties zoals scholen, wijkteams en huisartsen sinds 2015 een meldplicht, waar ze niet altijd even discreet mee omgaan. Staat jeugdzorg eenmaal op je stoep, dan krijg je te maken met uiterst moeilijke mensen, die niet naar je luisteren en heel veel fouten maken. Voor correctie daarvan staan ze bijna nooit open.

Het is (bijna) ondoenlijk is om te bewijzen dat zij ernaast zitten. Zeggen dat het je pijn doet om hun ‘interpretatie’ te lezen van hoe jij of je kind in elkaar zou steken, geeft meestal de volgende reactie als gevolg: “Ja, wij zien dat nu eenmaal zo”. Boos worden maakt dat je je kinderen instant kwijtraakt en als je gaat procederen, moet je ook héél goed weten wat je doet: rechters geloven standaard Jeugdzorg. Je kúnt erdoorheen komen, maar het is heel moeilijk. En jeugdzorg luistert zelfs niet altijd naar de politie of naar een rechter die het niet met hen eens is.

Het grote probleem is dat Jeugdzorg de wereld opdeelt in twee soorten schepselen: professionals en burgers. Daarbij zijn zíj dan die professionelen en jij bent als burger ongeloofwaardig en een buitenstaander. Alle bewijzen of aanbevelingen die jij van normale mensen krijgt (burgers), worden door Jeugdzorg zo aan de kant gegooid met als argument dat die mensen partijdig zouden zijn. Zíj zijn dat zogenaamd níet, daarom steunen ze ook standaard de verkeerde ouder of de verkeerde versie van je verhaal.

Door de vele jaren heen heb ik dingen ondekt, die kunnen helpen om Jeugdzorg weg te krijgen. Het zijn namelijk mensen die denken in problemen en niet in oplossingen. Oplossingen helpen vinden doen ze niet en ook niet uitzoeken of dat wat ze zeggen, wel correspondeert met de waarheid (ook wel waarheidsvinding genoemd). Ze hebben een handelingsprotocol of kwaliteitskader, uitgegeven door het Ministerie van Veiligheid en Justitie, maar ook daaraan houden ze zich niet, zodra dat niet in hun belang is.

Ze zijn er echt heilig van overtuigd dat zij goed werk verrichten en dus moet je een iets andere strategie volgen om een einde te maken aan hun onterechte bemoeienis dan je normaal zou doen. Stap 1 is echt geloven dat deze mensen overtuigd zijn van hun gelijk. Net als dat je eerst moet accepteren dat je 100 kilo weegt, als je wilt gaan afvallen. Klachtencommissies zijn níet onafhankelijk, het Tuchtcollege geeft geen bindend advies en daar kun je ook maar één persoon aanklagen en meer opties zijn er eigenlijk niet. Het moet ánders.

Daarbij nog opgeteld hanteert men bij Jeugdzorg de opvoednormen van dr. Spock uit de jaren ’60 van de vorige eeuw nog: niet lief of warm zijn voor je kinderen, want dat is symbiose (een te close relatie) of zelfs incest volgens hen. Zorg dat je huis spik & span is, want anders ben je een slechte ouder volgens hen. Drie r-en: Reinheid, Regelmaat en Rust, dát is waar zij in geloven. Lees er verder dr. Spock maar op na als je het wilt weten. Als jij een warme, zorgzame ouder bent, vindt men bij Jeugdzorg eigenlijk al gauw dat er kindermishandeling bij jullie thuis is. Het woord kindermishandeling wordt in hun protocollen duidelijk omschreven als ‘geweld en mishandeling’. Is dat er níet in jullie gezin, dan staat er in dat protocol dat zij zich onmiddellijk dienen terug te trekken én alle dossiers moeten wissen. Toch doen zij dit niet.

Hoe dan ook: er zijn manieren om tot ze door te dringen. Soms is dat gewoon je mond houden en héél kort en zakelijk zijn. Andere keren is het dat je ze bij je thuis uitnodigt, zodat ze zelf kunnen zien dat jij gelijk hebt. Heel soms kan een getuigenis van iemand anders op papier of in persoon ook helpen. Een rechtszaak die je gewonnen hebt, strekt ook tot aanbeveling en zo zijn er nog wel wat dingen die je kunt doen. Het hangt van het geval af.

Nog één tip: bevestig na ieder gesprek – live of telefonisch – met Jeugdzorg schriftelijk wat er besproken is. Dat kan via de mail of via een aangetekende brief. Even kort weergeven wat er besproken is en wat zij hebben gezegd. Als ze daar niet op reageren met een: dat ziet u helemaal fout, meneer, mevrouw, is dat hard bewijs van wat er is besproken. Dat is een vriendelijke manier om te zorgen dat je later niet volkomen verbaasd staat van wat er in het dossier van je kinderen staat. Je mag gesprekken ook opnemen en daar hoef je geen toestemming voor te vragen. Je hoeft het zelfs niet aan te kondigen. Persoonlijk hou ik er niet van, maar het is wel een manier om ze bij de les te krijgen.

Als je hulp wilt voor je gezin, kun je me contacteren op de contactpagina. De pagina met hoe ik werk vind je hier. In je eentje oorlog voeren met Jeugdzorg is heel erg zwaar en niet nodig. Het kan intelligenter, zonder grimmige brieven te sturen dat je je recht eist enzovoort. Dat heeft geen zin, want zo draai je jezelf zonder het te merken vast in hun netten en dat gaat ten koste van je kinderen.

 

© Vassiliou Empowerment

 

Tags: jeugdzorg, hulp bij jeugdzorg, advies bij jeugdzorg, kindermishandeling