header

Op het moment dat je zwanger wordt, word je gevolgd door de verloskundige en soms door artsen. Er wordt je precies verteld wat je kunt verwachten en vooral ook hoe je dient te reageren. Als je kind er is, wordt het gemonitord door het consultatiebureau. Dat kán erg veilig voelen, maar als je je opvoeding anders in gedachten hebt dan het geëikte model, wordt de sfeer al gauw grimmig.

moederenbabyIn de tijd van industrialisatie, die begonnen is aan het einde van de 18e eeuw, gingen mensen opeens massaal in steden wonen. Ze wilden het materieel gezien beter krijgen, dus gingen zowel mannen als vrouwen hard werken voor de kost. Dat betekende dat moeders een minder warme band kregen met hun kinderen. Zo ontstond er een nieuwe gedachtengang over hoe je een kind zou moeten opvoeden. Wat waren de veranderingen?

  • een kind moest geboren worden in het bijzijn van een arts, liefst in een ziekenhuis, waar veel lawaai en licht is
  • het baby’tje moest onmiddellijk getest worden (apgar-score) en op de kop gehouden worden om de beentjes te strekken
  • de moeder hoefde geen borstvoeding meer te geven: er was toch poedermelk?
  • je mocht een baby niet optillen en bij je dragen, want dat zou slecht zijn voor zijn/haar motorische ontwikkeling
  • een baby moet dus vér weg van de moeder in een kamer gelaten worden met een babyfoon en dan vooral slápen. Alleen in geval van honger, mag hij/zij opgepakt worden en even gevoed en geknuffeld worden. Daarna als de wiedeweer weer in bed ermee
  • kinderen moeten hard aangepakt worden: een strenge opvoeding maakt goede mensen van ze. Zachtheid en tederheid staan voor zwakte
  • de drie r-en: reinheid, ritme en rust
  • vaccinaties zijn belangrijk voor je kind. Dat wordt nog altijd gevonden, terwijl er ook ouders zijn, die daar moeite mee hebben. Ik heb het eens uitgezocht. Er bleek helemaal geen kwik in vaccins te zitten en ook met andere schadelijke stoffen viel het heel erg mee. Voor ziektes waarvoor geen vaccin meer nodig is, wordt het vaccin afgeschaft. Ik kwam tot de conclusie dat het toch wel beter is. Hier is het artikel dat ik erover geschreven heb.

Als je dat hierboven zo leest, is dat nou niet echt een liefdevolle benadering. In die harde tijden, waarin moeders hard moesten werken, waren kinderen al gauw ‘hinderen’. Zie je ook dat veel van deze dingen nog altijd gelden? Toen ik mijn kinderen kreeg en ze bij me wilde houden, begonnen de kraamverzorgsters te protesteren: de baby moest en zou alléén in een kamer in bed liggen en ik mocht er niet bij. Ik was in de tijd van de oudste nog erg onzeker en ik zag dat ze elke dag een rapport bijhield. Ik was als de dood dat ze over me zou schrijven dat ik een dwars mens was, want daar zou ik problemen mee kunnen krijgen. Herken je dit soort dingen in je eigen ouderschap? Ik was dan ook heel blij, beide keren, toen die kraamvrouwen weer weggingen.

We leven in een behoorlijk bemoeizuchtig land. Hier in Nederland willen mensen dat jij alles net zo doet als zij, anders herkennen ze zichzelf niet in jou en vallen ze je aan. In mijn land van afkomst, Griekenland, gaan mensen veel relaxter met elkaar om dan hier en laten ze een ander meer in zijn of haar waarde. Daarom ga je hier het beste om met mensen, die ongeveer net zo denken als jij zelf.

Als je dus je kind veel draagt en bij je houdt en later met hem/haar overlegt over veel dingen in plaats van harde regels te stellen en te straffen, kun je veel meemaken. Het kan zelfs zo gek worden dat mensen achter je rug om Jeugdzorg (tegenwoordig ‘Veilig Thuis’ geheten) bellen met een klacht over jouw ouderschap. Ik vind overigens wel dat je je kinderen niet te veel moet ‘pamperen’. Als ze aangeven dat ze meer vrijheid of afstand willen, dien je ze die te geven. Als ze zich onaangepast gedragen, moet je ze helpen om dat niet meer te doen. Daar krijgen ze immers last mee in de samenleving en dat gun je je kind toch niet.

Je moet weten dat onder het woord ‘kindermishandeling’ niet alleen mishandeling en verwaarlozing vallen, maar ook ‘verwennen’. Reguliere opvoedkundigen vinden al gauw dat je je kind niet genoeg loslaat. Jij kunt vinden dat je je kinderen moet beschermen tegen bijvoorbeeld pestkoppen op school, maar deze mensen vinden dat je je kind aan moeilijke situaties moet blootstellen, onder het mom van: ‘ze moeten het zelf leren oplossen’. Zelf ben ik het daar mee oneens. Natuurlijk kan het best zo zijn dat je kind handig genoeg is om pestkoppen zelf aan te pakken. Maar er zijn ook kinderen die dat niet kunnen en die hebben daar gewoon hulp bij nodig van jou. Ieder kind is anders!

De Raad voor de Kinderbescherming (RvdK) en Jeugdzorg / Veilig Thuis hebben ontzettend veel macht. Onder toezichtstelling (OTS), uithuisplaatsing (UHP), gedwongen behandeling door een psychiater of in een dagverblijf … het zijn allemaal dwangmiddelen die opgelegd kunnen worden. Je zou niet de eerste zijn die dat overkwam, hoewel dat beslist niet hoeft. Ik schrijf dit artikel om je te helpen met deze instanties. Ze willen eigenlijk het beste voor je, maar ze oefenen macht uit en weten bovendien het hun povere verstand van kinderen niet wat dat goede dan wel ís. Bovendien doen ze niet aan ‘waarheidsvinding’ en is hun advies aan bijvoorbeeld een rechter meestal gewoon waardeloos. Hoeveel vertrouwen heb jij in een ‘opvoedkundige’, die er vrijwillig voor kiest om haar gezin in de steek te laten om zelf carrière te gaan maken?

Mocht je in een situatie zitten, waarin je wordt veroordeeld vanwege je liefdevolle opvoeding en deze instanties achter je aan krijgen, dan zijn er beslist mogelijkheden om ze weer weg te krijgen. Omdat ze niet invoelend zijn, weten ze nooit zeker of ze er goed aan doen om je met rust te laten. Ze blijven dus graag plakken. Bovendien levert hun dat subsidie op = een vaste baan. Zoiets heet belangenverstrengeling en dat zou niet moeten mogen. Toch gebeurt het. Wat zijn dingen, die helpen om ze toch weg te krijgen?

  1. een goeie ouder zijn, dat als allereerste!
  2. het is vreselijk om te zeggen, maar een hoge of pedagogisch getinte opleiding wil nog wel eens helpen. Maak smeuïg gebruik van je titel of beroepsmatige kennis
  3. heb je een niet-academisch en/of aan kinderen gerelateerd beroep, probeer dan iets te verzinnen, waardoor je beroep toch met kinderen te maken heeft. Als kapper ben je ook een beetje coach, bijvoorbeeld en als automonteur breng je je kinderen kennis over auto’s bij. Als huisvrouw bestaat je leven zelfs alleen maar uit kinderen. En laat je kinderen ook echt kennismaken met jouw beroep. Behalve als je prostituee of crimineel bent uiteraard
  4. héél zeker van jezelf zijn en niet toegeven aan onredelijke eisen
  5. Zet áltijd het belang van je kind(eren) op de eerste plaats
  6. laten zien dat je niets te verbergen hebt en dat moet oprecht zijn
  7. een klacht indienen bij leidinggevenden, ingeval hun rapporten niet kloppen. Doe dit niet zo snel bij de klachtencommissie. Die is namelijk níet onafhankelijk en het SKJ (tuchtcollege) geeft geen bindend advies
  8. als je hun een brief of e-mailbericht stuurt, moet dat in goed Nederlands zijn. Laat iemand het nakijken als je niet goed in taal bent. Ze nemen mensen die slecht schrijven, standaard niet serieus. Dat is discriminatie, maar zo werkt het wel, dus hou daar alsjeblieft rekening mee.

En dit moet je NIET doen:

  1. in paniek raken en schreeuwen of huilen
  2. de instantie niet bij je thuis dulden. Dat heet ‘tegenwerking’ en dan ben je je kinderen instant voor altijd kwijt
  3. je onzeker tonen
  4. de indruk geven dat je eigenlijk niet veel weet over opvoeding en dat je maar wat uitprobeert

Spelen de problemen zich op school af? Laat problemen niet escaleren, want dan raakt je kind onnodig getraumatiseerd. Als ouder weet je dat het niet goed gaat met je kind, als je je onrustig voelt en je niet kunt concentreren, terwijl je kind op school zit. Laat dat niet sudderen, want je weet uit eigen ervaring dat een ongelukkige jeugd je kind nog wel 30 jaar lang kan dwarszitten in het leven. In dit artikel geef ik je raad om om te gaan met de school van je kind(eren).

De beste raad die ik je kan geven, is dat je heel stevig in je schoenen staat. Als je onzeker bent, ben je een gemakkelijke prooi. Scholen geven niet graag toe dat ze iets fout doen en geven ouders direct de schuld, wanneer er iets misgaat met een kind. Wel hebben ze een meldplicht, waar vaak hevig misbruik van gemaakt wordt: als ze het niet met jou eens zijn, halen ze zonder pardon Veilig Thuis erbij en dan ben je voor je het in de gaten hebt, je kinderen kwijt. De leerkracht is niet de ouder van jouw kinderen, dus die voelt hun verdriet niet, maar jij wel! En jij kent je kind beter, want het woont bij jou. Wees daar heel duidelijk over bij jeugdzorginstanties, ook al gedraagt je kind zich heel anders op school dan thuis. Eigenlijk is dat juist een indicatie dat er op school iets niet goed gaat. Een kind moet zichzelf toch niet in tweeën hoeven delen?

Ga eventuele strijd met jeugdzorginstanties op een intelligente manier aan. Vraag eventueel hulp van een advocaat of van een vriend(in). Je kunt ook altijd mijn hulp vragen. Ik ben eerstegraads docent met heel veel ervaring in het onderwijs, coachen en genezen en daarnaast moeder van twee kinderen. Ook heb ik ervaring met deze instanties.

Als je je kinderen zonder trauma’s aan de maatschappij wilt afleveren, moet je ze liefdevol opvoeden. Ze harden, zoals veel ouders menen te moeten doen, heeft juist een destructief resultaat, want zo ontneem je ze het talent om later te kunnen voelen. Iemand die niet voelt, leeft niet!

 

 

Sluit Menu