Kinderbescherming wist geheugens
The Addams family was misschien wat weird, maar wel lief voor elkaar!

Kinderbescherming wist geheugens

Steeds zit ik erover te twijfelen: zal ik het schrijven of niet? Ik zou het wel doen omdat het waar is en een schande, die naar buiten gebracht dient te worden. En ik zou het niet doen omdat mijn herinnering het enige bewijs ervan is. Nu mijn herinneringen los beginnen te komen, komt er heel veel naar boven van toen ik klein was. Als je herinneringen hebt tot je tweede jaar en van daarvoor nog wat intuïtieve hints, is het dan niet vreemd dat je je nog maar één ding kunt herinneren van je eerste kleuterjaar? En niets van de peuterspeelzaal? Alles komt naar boven en niet alleen dat: het gevoel is erbij en ik herinner het me zo, dat ik het niet van een afstandje zie, voel of hoor, maar ik ben zélf de kleine Sophia en ik heb full-screen breedbeeld, Dolby-surroundgeluid én gevoel. Toplocatie voor het raam met uitzicht op uitgestrekte weiden met koeien en schapen. Ik heb genoeg ervaring op dit vlak om 100% zeker te weten dat je er dan op kunt vertrouwen dat het klopt. En ik herinner me het volgende doodgriezelige verhaal, dat ik nog niet goed kan verwerken. Trouwens mijn adoptie’ouders’ en ik zijn vast niet de enigen met wie dit is gedaan! Als je het herkent, geef dan een gil, okee?

De adoptie’ouders’ waar ik naar toe moest, waren beesten en sloegen erop los. Eerst begreep ik het niet, omdat ze later wel verschrikkelijk gemeen waren en me heel veel pijn deden, maar geen zulke zware mishandelingen meer. Hoe kon dat zomaar gebeurd zijn? Hoe konden twee zulke erge psychopaten op slag veranderen in twee simpele narcisten? En waarom mochten andere kinderen wél weg bij zulke ouders, maar ik niet? Getuige immers de papieren over mijn adoptie, waarin gesteld wordt dat een meisje genaamd Cynthia uit Den Haag, die mishandeld werd bij haar eerste pleegouders, bij ons moest komen. De FIKA, de voogdijvereniging, vond dat een goed idee, want dan kon ze lekker nog een keer mishandeld worden, maar de Kinderbescherming ging dit te ver. Echt belachelijk dit en het laatste woord is er nog niet over gezegd. Maar wat is er nou gebeurd, waardoor de ergste afrossingen en het misbruik stopten?

Het stopte niet toen ik een keer heel boos werd, vier jaar oud, en zei dat God tegen me had gezegd dat Hij die ‘ouders’ naar de hel zou sturen. Steeds meer herinneringen kwamen terug en ik zag ze het later wéér doen. Weer mij op de grond smijten en met mijn hoofdje op de grond beuken. Daarna mijn onderbroekje naar beneden trekken en me verkrachten, terwijl die zogenaamde ‘moeder’ hem stond aan te moedigen. Toen bleek dat ik wél heb geweten dat ik uit Griekenland kwam, want ik riep heel hard tegen die vader dat ik terugging naar Giekeland. Want mijn echte pappa deed zulke dingen niet en daar wilde ik heen. Ja, klopte: ik zag een jonge vrouw van de Kinderbescherming naast me op een bank zitten met een boek met plaatjes over Griekenland. Ze vertelde me wat ze over mijn echte vader wist. Wáár zijn die herinneringen gebleven?? Waarom weet ik nog zoveel over mijn leven, maar dit niet? Ik ga het je nu vertellen en het is weird. De woorden raar, vreemd of bizar zijn niet gek genoeg om dit te omschrijven. Het Nederlands is niet evil genoeg voor dit soort gekte.

sophia-5jr
Vijf jaar oud, vlak na het gebeurde

Ik zag mezelf diezelfde dag opstaan en zelf de Kinderbescherming bellen. “Ik wil niet bij deze pappa en mamma blijven”, huilde ik, “Ze zijn slecht en ze slaan me en […] ik wil naar mijn echte pappa in Giekeland”. Een half uur later kwam diezelfde jonge vrouw die me over mijn vader had verteld, binnenzetten met een boekentas in haar hand. Een lange beige wollen mantel, leren instappers en zelfs panty’s in dezelfde kleur als de tas. Een jurk met Schotse ruiten en een wit kraagje eronder. Resoluut praatte en gesticuleerde ze, staand nog: Mijn ‘ouders’ moesten op cursus om te leren zich normaal te gedragen tegenover mij. Bij mijn weten had je in die tijd geen ouderschapscursussen, maar zij moesten naar een orthopedagoog om een en ander te leren over hoe men met een kind dient om te springen. Nádat ze me vier jaar lang verrot hadden geslagen, mijn hele lijfje van top tot teen kapot was én ze mij als bonus officieel hadden mogen adopteren toen ik 4 jaar werd. De Kinderbescherming was te lullig om toe te geven dat ze het fout hadden gedaan en wilde alles wel doen, als ik maar bij die gekken moest blijven. Dus hadden ze een paardenmiddel gevonden in de experimentele psychologie. En die ‘ouders’ zagen hun leven instorten, want dat hadden ze op míj gebouwd: geld, een eigen huis, een gezinnetje met een kindje … Als ik weg moest, kon mijn vader geen bankdirecteur meer zijn. Ze konden hem niet ontslaan bij de bank, omdat hij mij alleen maar mocht adopteren op voorwaarde dat hij carrière maakte. Dat hadden ze dus toegestaan. Als hij werd ontslagen, mochten ze mij ook niet houden. Alles past in elkaar in de wereld van belangen en ego van Jeugdzorg.

De beige vrouw met lang blond haar ging op een punt van de bank zitten, helemaal opgewonden. Ze legde alles uit en was a-pe-trots op zichzelf dat ze dit helemaal zelf had opgelost. En nu ging ze wel even abracadabra met ons doen. Ik was mijn geheugen nog niet kwijt op dat moment, dus de dreigementen van die ‘moeder’ dat ik me niets zou herinneren, hadden niet geholpen. Ze ging iets doen wat spiksplinternieuw en helemaal wauw was: TFT, Thought Field Therapy. Officieel was het nog niet eens uitgevonden, want het was lente 1971. Mogelijk was het een voorloper ervan of een eerste probeersel. Het had dan ook reuze-effecten, zoals je straks zult zien. Ik zag haar het leren van een andere vrouw die er nogal artistiek uitzag met lang zwart haar en een lange lichtblauwe jurk (en het was niet Jomanda). Die deed het voor met een pop. De vrouw had ervoor naar Assen moeten reizen. Ze zei allerlei woorden tegen me, liet me aan bepaalde dingen (de mishandelingen) denken en klopte op mijn hoofd, mijn gezichtje en mijn schoudertjes. Geloof het of niet, maar na een tijdje was mijn geheugen volkomen verdwenen! Ik zal er wel extra vatbaar voor zijn geweest door de klappen op mijn hoofd, waar ik allerlei hersenbeschadigingen door opgelopen had, die 6 jaar geleden nog steeds zichtbaar waren op een MRI-scan.

Nog even over traumaverwerking: dat EMDR van tegenwoordig, dat is dus de tegenwoordige benaming van TFT. Je had ook EFT, Emotional Freedom Techniques, onderdeel van TFT. En TFT was weer onderdeel van NLP, NeuroLinguïstisch Programmeren. En het was allemaal kinesiologie en simsalabim, hot populair. Allemaal nooit wetenschappelijk of anderszins bewezen lariekoek uit de doorgeslagen psychologie. Met al deze methodes wis je dus het geheugen van iemand die een trauma heeft. Omdat de reguliere ‘wetenschap’ niets beters weet om mensen van trauma’s af te helpen, wissen ze het geheugen maar eventjes en dan krijg je dus onbewust gedrag en ziektes die niet genezen. Als je nog bewijs moet voor die ziektes: ze gebruiken een zogenaaamde SUD-meter om te meten hoe erg je trauma is. De S in SUD betekent ‘subjective’, dus je ziet hoe wetenschappelijk het allemaal is. Bij één van de ergste gradaties staat ‘physiological signs present‘. Fysiologie betekent levensfuncties, dus dit betekent dat je bijvoorbeeld klamme handen krijgt, je hart op hol slaat, je buikpijn krijgt óf dat je lichamelijk ziek bent geworden door het trauma in kwestie. Hier vind je een voorbeeld van zo’n meter. Ja, men weet in de reguliere medische wereld donders goed dat je lichamelijk ziek wordt door trauma’s. Men doet er alleen niets mee, want men weet niet hoe dat moet. Het enige verschil tussen dat TFT en EMDR van nu is dat EMDR wat minder rigoreus werkt en je ganse geheugen niet in één keer eruit ramt, zeg maar.

Daardoor wist ik, het kind met het olifantengeheugen, NIETS meer van alles wat me aangedaan is. En vergat ik altijd al mijn afspraken en allemaal van die kortetermijndingen, waardoor ik hevig gepest werd op school en daarbuiten. Ze deed hetzelfde met die ouders en die hadden vanaf toen net als ik allemaal gaten in hun geheugen. Tenminste: ik neem aan dat die hieraan ten grondslag lagen, want hoe vergeet je anders echt alles? Mijn hele leven ging kapot en ik kon er niets tegen doen, want mijn trauma’s waren gewist! Doe alsjeblieft nooit EMDR, maar kom bij mij met trauma’s of ga ze toch in ieder geval naar boven halen en daarna nog een keer visualiseren, maar dan zó dat het trauma niet voorvalt. Drink kamillethee met honing (en citroen) voor je trauma’s en zwarte thee voor je geheugen. Doet je leven het dan nog steeds niet, kom dan gewoon hier. Dan help ik je eraf, zodat je leven weer aan gaat staan enzo. EMDR is overigens ook niet wetenschappelijk bewezen, mocht dat je interesseren. De methode is maar heel weinig onderzocht, net zoals alle psychotherapeutische methodes. Het is echt allemaal dikkevette geitewollensokkenmeuk.

Vervolgens verscheen er een herinnering aan mijn kleuterjuf uit die tijd. Ze nam me apart en zei tegen me dat ze alles in het werk had gesteld om me bij die mensen weg te krijgen, maar dat het niet mocht van de Kinderbescherming. Ik moest huilen en ze probeerde me te troosten. Gaf me een glas ranja met een koekje en praatte een hele tijd met me, terwijl een andere mevrouw de klas had overgenomen. Ze ging een eind met me wandelen en speelde buiten met me in een stukje bos. Ze kon me niet beloven dat het goed zou gaan, maar probeerde me in mijn kracht te zetten en moed in te praten om met die ex-psychopaten-inmiddels-alleen-nog-maar-onuitstaanbare-narcisten om te gaan. Ze was heel verdrietig en maakte zich duidelijk zorgen om me, iets wat daarna nooit meer gebeurd is. Vanaf toen in mijn nieuwe woonplaats kreeg ik altijd haat en onbegrip op me af, steeds meer. Om te beginnen met een psychopaat als kleuterjuf in het tweede kleuterjaar. Logisch ook, want het leek net alsof ik zo ondankbaar was, nu die monsters me niet meer driekwart dood sloegen en ik ze nog steeds haatte. Ik werd steeds bozer op ze, vooral op die moeder die zo ontzettend gemeen was. Mensen bleven zich zorgen maken en meldingen van kindermishandeling doen, maar de Kinderbescherming gaf geen sjoege.

sophia-flessenbodems
Ikkes 11 jaar oud

Het probleem was ‘opgelost’ voor hen. Dusseh … dat wil dan het volgende zeggen: die moeder liep met een berg stress van hier tot Tokio en drie keer terug rond, omdat ze haar agressie nog wel had, maar niet meer op mij kon afreageren en die vader werd helemaal neurotisch. Ikzelf werd steeds onhandiger, raakte helemaal buiten mezelf en werd ontzettend bijziend, echt meer dan -10 met enorme flessebodems. En wie had het gedaan? Juist, natuurlijk: ik. Het kind. Ik was lastig. Ja, want een kind dat het goed doet op school met zo’n verleden en dat na schooltijd rustig een boek gaat zitten lezen, onderuit hangend op een fauteuil, met Lego spelen of kastanjes zoeken, hutten bouwen of bloemetjes plukken is érg lastig, nietwaar. Die ‘ouders’ gingen sporten als gekken en nu pas begrijp ik waarom dat zó belangrijk voor ze was. Sporten ja, omdat ze gék werden van de steeds groter groeiende agressie binnenin ze. Die vader kreeg er een hartaanval van en moest een by-pass en die moeder moest de hele tijd naar massages, omdat haar hele rug en nek keihard waren van de opgekropte woede. En nóg was zij altijd chagrijnig en hij altijd doodzenuwachtig.

 

EMDR. Dan weet je het even.

 

Hier hoort uiteraard muziek bij. Vassilikí Karakósta brengt een werkelijk sublieme versie van een zeker wel 100 jaar oud nummer voor je: Ο κοκαϊνοπότης, de cocaïnesnuiver. Tekst en muziek van Panagiotis Toundas uit Smyrna. Gaat over een vrouw die vertelt dat ze uit een rijk gezin komt, heel veel geld had en overal connecties. Totdat ze verliefd werd op een cocaïnesnuiver, die haar hele geld opmaakte en haar hart brak. Van verdriet ging ze zelf ook aan de cocaïne. Mijn verhaal en het verhaal van zóveel mensen die zomaar afglijden, zonder dat er een oorzaak lijkt te zijn. Toch wel! Ergens is er iets met ze gebeurd, waardoor ze afglijden …

 

 

 

Deze post heeft een reactie

  1. Lieve Monique, ik kan je reactie niet hier neerzetten en interactie met je hebben. Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat ik jouw ziekte absorbeer wanneer we contact hebben. Dat gebeurt altijd bij iedereen. Dat kan ik nu niet, omdat ik er niet sterk genoeg voor ben. Er zijn meer mensen die ik af en toe een tijd(je) moet mijden om die reden. Ik vind het vreselijk, maar het is niet anders. Ik heb bijna geen levenskracht meer over momenteel kan alleen nog schrijven. Dank je wel voor je lieve reactie; ik heb hem wel gelezen en ben je zeker niet vergeten! Als het weer kan, hoor je wel weer van me, dat beloof ik! Heel erg veel sterkte en succes met alles en ik denk zéker aan jou en je zoons! Liefs, Sophia

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: