Jeugdzorg ver-van-je-bedshow? Maak dan eens kennis met Girfec!

Jeugdzorg ver-van-je-bedshow? Maak dan eens kennis met Girfec!

Een vlammend betoog door drs. Sophia Vassiliou, moeder, taalkundige en coach

Soms vraag ik wel eens aan mensen die ik zo tegenkom of ze Jeugdzorg ook kennen. Zonder uitzondering antwoordt echt iedereen dan iets in de trant van: “Ja, oh Jeugdzorg – of: de Kinderbescherming bedoel je toch? – daar hoor ik altijd nare dingen over. Ik heb er geen hoge pet van op!”. Vervolgens komt er een verhaal over een gezin bij die persoon in de buurt, waar de kinderen op brute wijze weggehaald zijn. Totaal onnodig ook, in de meeste gevallen. Vaak vertellen mensen me dat het gezin in kwestie hulp had of dat het een doodnormaal gezin was, waar volgens hen niets aan de hand leek. Héél af en toe hoor ik een verhaal over een gezin waar de kinderen het slecht hadden. In zo’n geval hoor ik zonder uitzondering dat Jeugdzorg veel te laat of erg bruut ingreep en dat niemand weet hoe het nu met de kinderen gaat. Als gepokte en gemazelde ouder en als persoon met een pedagogisch beroep meen ik dat ik wel geëigend ben om je te vertellen waarin deze uitgedijde organisatie zich nú transformeert en waarom jíj daar binnenkort óók mee te maken krijgt. Girfec voor dummies vandaag, lieve lezer!

 

Zo staan Veilig Thuis en de Kinderbescherming bekend

In ALLE gevallen die ik zelf heb meegemaakt in mijn omgeving én die ik van anderen op straat of op sociale media hoor, heeft Jeugdzorg gezinnen heel veel verdriet gebracht. Zelfs iemand die een alleenstaande buurvrouw had met een peuterdochtertje, daarbij erg veel wiet rookte en ‘mannen ontving’, vertelde me dat Jeugdzorg dat dochtertje op uiterst traumatische wijze weggehaald had. De buurvrouw sprak sindsdien geen woord meer, rookte geen wiet meer en er kwamen ook geen mannen meer. Haar hart was dood en dat had zo anders gekund. In het begin mocht ze heel af en toe haar dochtertje nog zien. Op die momenten leefde ze weer een beetje op, maar als je Jeugdzorg kent, weet je dat de ouders na een tijdje het leven van hun kinderen uitgebonjourd worden met de smoes dat het contact de kinderen zogenaamd geen goed zou doen in hun ontwikkeling. Zowel de ouders als het kind zijn dan voor altijd getraumatiseerd. En aan kinderen teruggeven aan hun ouders doet Jeugdzorg niet. In alle honderden verhalen die ik heb gehoord, kwam het één keer voor dat ouders één van hun kinderen teruggekregen hadden na járen procederen en oorlog voeren.

Zelfs in onze oude buurt in Wageningen, waar een alleenstaande moeder haar kinderen in ieder geval niet goed verzorgde, hadden de mensen uit de buurt kritiek en zorgen. Wat er met die mevrouw aan de hand was, weet ik niet, maar ze sloeg mijn jongens ook een keer. Met haar tas, geloof ik. Toen ben ik naar haar toegegaan en heb ik haar duidelijk gemaakt dat ze van mijn kinderen diende af te blijven en van alle kinderen in het algemeen ook. Een verder gesprekje om uit te vissen waarom ze het deed, bleek niet mogelijk, want ze gooide de deur al gauw voor mijn neus dicht. Het hielp in zoverre dat ze mijn jongens met rust liet, maar ik zag wel dat haar voordeur en meerdere deuren in haar flat kapotgebeukt waren. De flat zag er vies en onverzorgd uit. Ik en Jeugdzorg bellen, dat zijn er twee, maar op een dag deed iemand het toch. De vader van de kinderen werd opgespoord en kreeg de drie kindertjes toegewezen. Niemand had de man ooit gezien, niemand wist wat voor iemand het was en of de kindertjes er wel op vooruit gegaan waren bij vaders. De vrouw verdween spoorloos. Men maakte zich uiteraard zorgen. Veilig Thuis gaf geen krimp en wilde geen woord loslaten. Hadden ze best gemogen, maar Jeugdzorg heeft zoveel macht dat ze boven de wet staan. Als zij iets niet willen, gebeurt dat niet; punt uit.

 

Kinderen met een ‘labeltje’

Tot nog toe is het meestal zo dat het ouders van kinderen met een ‘labeltje’ – een zogenaamde ‘stoornis’ – zijn, die Jeugdzorg op bezoek krijgen. Of ouders van hoogbegaafde kinderen, die geen passend onderwijs kunnen vinden en ook geen thuisonderwijs mogen geven. Hun kinderen zitten zich thuis te vervelen en niemand die iets om hun lot geeft. Alsof dat al niet erg zat is, krijgen ze dan ook nog even Jeugdzorg op bezoek. Het zijn gezinnen waar zij zich niet eens mee mogen bemoeien, maar hou ze maar eens tegen! Het gaat vaak om ouders die alles goed op de rit hebben, maar het niet altijd gemakkelijk hebben. Een kind dat op een andere manier leert dan de leerkracht zint, wordt vaak rot behandeld op school en gediscrimineerd of buitengesloten; gepest en gekleineerd. Heel vaak heb ik meegemaakt dat zulke kinderen op een nieuwe school, waar ze een aardige leerkracht krijgen, helemaal opbloeien en wél blijken te kunnen leren. Van de vermeende stoornis is dan niets meer over. Voor uitzonderlijk hoogbegaafde kinderen ligt het anders, want die hebben uitdaging nodig. Prikkeling om hun hersentjes mee bezig te houden en daar zijn bijna geen scholen voor. Ik weet zeker dat je het met me eens bent dat kinderen veel te gauw een labeltje opgeplakt krijgen én volgestouwd worden met “medicijnen” (antipsychotica zijn dat!).

Maar lang niet alle ouders kunnen hun kind van een lastige, tegenwerkende school af krijgen. De schoolleiding roept er dan maar al te vaak Jeugdzorg bij met een leugenverhaal over dat het kind ‘niet goed’ zou zijn en de ouders ‘lastig’. Ik heb het zelf ook meegemaakt en dan staan je de haren recht overeind van de zorgen. Scholen willen absoluut nooit kritiek krijgen, want dat kost ze hun goede naam en dus leerlingen. Daarvoor offeren ze maar wat graag een paar gezinnen op, in plaats van aan hun methodes te werken of onpedagogisch personeel te vervangen door betere mensen. Zo moeilijk is het immers niet om wél goed te functioneren. Als school heb je de kinderen van misschien wel honderd gezinnen zo’n 30 uur per week onder je hoede, dus dan moet je er wel voor zorgen dat die niet getraumatiseerd raken. Het is een grote verantwoordelijkheid, waar bijna alle scholen veel te licht over denken.

Veel kinderen hebben niet eens een stoornis, leren niet anders dan anderen, zijn de beste leerling van de klas, maar niet hoogbegaafd en nóg moet Jeugdzorg hen steeds hebben. Overal krijgen ze onterecht de schuld van en als ouders hun mond opendoen, wordt de leerplicht er bijgehaald. Dan volgt er zo’n rechtszaak die je toch niet kunt winnen, omdat je niet weet wat ze over je verteld hebben. Je weet niet waar je tegen vecht. Bij iemand die ik ken zaten twee jongens in de klas, die naar speciaal onderwijs hadden gemoeten en een leerkracht die aan de kindertjes zat. Het was doodsimpel geweest voor die school om die twee jongens inderdaad naar speciaal onderwijs te sturen vanwege grote gedrags- en leerproblemen en om die leerkracht te ontslaan. In plaats daarvan kreeg die andere jongen de schuld van hún problemen en hebben ze dat gezin net zolang achternagezeten, totdat zijn leven kapot was. Waarom precies dat kind? Omdat de moeder een nare jeugd heeft gehad en daardoor niet zo zelfverzekerd was. Ze hadden heel cru gezegd een ingang bij haar. Zó gemeen zijn schoolleidingen en zó beducht zijn ze erop dat ze nooit kritiek mogen krijgen. Ze kunnen er gewoon niet mee omgaan. Als ze jou op het vizier hebben, mag jouw kind voor hún fouten boeten. Als er iets kindermishandeling is, is het dat wel, maar als je denkt dat je ze erop kunt pakken, dan ken je Jeugdzorg nog niet.

Ik heb zelf Jeugdzorg viermaal over de vloer gekregen en er zijn nog wel een stuk of 7 meer meldingen geweest, waarop ze niet eens kwamen. Ze konden mijn jongens toch niet krijgen. En cruciaal om Jeugdzorg weg te krijgen: iedereen die ik ooit gesproken heb en die ze zonder kleerscheuren weggekregen heeft, schakelde hulp in wanneer ze vervelend werden: daar kunnen ze niet tegenop! Een kind zonder labeltje waar ‘hulp’ in het gezin is, kun je niet wegkapen bij de ouders. Wel is het zo dat Jeugdzorgmensen maar al te vaak het type mens zijn dat wrok koestert, wanneer ze verliezen. Dus als ze je kinderen niet kunnen pakken, dan gaan ze op je jagen. Aangezien je daar normaliter te laat achterkomt, vertel ik het maar even.

Wanneer krijgen ze je kinderen bijvoorbeeld wél te pakken? Als je kind 12 jaar of ouder is en ik leg uit hoe. Een meerderjarig meisje dat ik ken, probeerde op te staan uit haar chronische ziekte en daarbijbehorende depressie. Ze ging praten met de huisarts en met het gebiedsteam. Liet zich daarbij niet waarschuwen door haar moeder dat dat geen betrouwbare mensen waren en toen hebben ze haar uit huis weggelokt met valse beloftes. Op instigatie van Veilig Thuis Leeuwarden. Toen ze eenmaal uit huis was, wilde ze vanzelfsprekend zelf haar problemen oplossen. Het is van haar kant allemaal goed te begrijpen, want hoe moet ze op zo jonge leeftijd al weten hoe vals mensen kunnen zijn? Maar waarom moet Jeugdzorg de macht hebben om je kinderen zó als de FBI achterna te zitten, net zolang totdat ze ze kapotgemaakt hebben?? Wat bezielt die lieden? Een ander kind hebben ze naar z’n vader gestuurd, door te liegen dat hij dat zogenaamd zelf zou willen. Dat was beslist niet het geval, maar hij was 13 en dan kun je een kind bij de ouders vandaan lokken door de privacywet daarvoor te misbruiken. De ouders mogen dan zogenaamd niet weten wat hun kind tegen hen gezegd heeft. Ze bedreigen je kind dat het je niets mag vertellen en dan liegen ze je voor dat ‘hij zelf bij je weg wil’. Het enige dat je daartegen kunt doen, is stiekem je telefoon in je kinds zak stoppen en daarmee het gesprek opnemen. Het is onder de gordel, maar het mag van de wet en je hebt geen ander wapen tegen Jeugdzorg!

 

Girfec: alsof het al niet erg genoeg was

Nú weet je hoe erg de toestand met Jeugdzorg wás. Ik denk dat je dit al erg zat vindt, al denk je misschien nog steeds dat jíj ze toch niet op je dak zult krijgen. Jíj hebt immers geen rare buren, op school gaat alles wel zo’n beetje en je kind heeft geen labeltje. Nououououwwwwwww … wacht maar eens totdat één van je kinderen de ziekte van Pfeiffer krijgt. Dat is een moeilijk te diagnosticeren ziekte en als je er net te laat mee bent, krijg je onmiddellijk gelazer met de leerplicht en uiteraard ook Jeugdzorg. Want een ziek kind thuis, dat is kindermishandeling. Ja, want jíj hebt ze ziek gemaakt! Wat je dan wel gedaan hebt? Nou, je hebt een stoornis: de Münchhausen by proxy of PCF, die in één op de 4 miljoen gevallen schijnt voor te komen. Maar sinds Jeugdzorg ervan gehoord heeft, heeft iedere ouder met een ziek kind deze stoornis. Er komt géén psychiater bij en geen psycholoog, want Jeugdzorgmedewerkers zijn professionals die zelf wel even een diagnose voor je stellen, zonder jou of je kind gezien te hebben bovendien. Het kind moet on-mid-del-lijk weggehaald worden bij zo’n gestoorde ouder, dat begrijp je wel en daar gaat je gezin dan. Een kennis van ons was net op tijd met het vinden van een arts, die er ME van maakte: chronisch vermoeidheidssyndroom. Wat wás Jeugdzorg woedend toen ze die jongen niet konden grijpen!

En dan nu naar Girfec: het systeem uit Schotland voor het modelgezin volgens het boek van dr. Spock. Girfec is een afkorting, die betekent ‘Getting It Right For Every Child’. Het is dé perfecte manier voor Jeugdzorg om met de wet in de hand IEDER gezin binnen te dringen. In Schotland verenigden de ouders zich en gingen ze samen naar de rechter om af te dwingen dat Girfec enigszins aan banden gelegd werd. Ze kregen gelijk en sindsdien mogen er geen gegevens over gezinnen van de ene instantie naar de andere doorgegeven worden zonder uitdrukkelijke toestemming van de ouders. Omdat men hier in Nederland ook een jeugdzorgcrisis heeft, denkt men die mooi te kunnen oplossen door Girfec hier óók in te voeren. Maar dan niet officieel zoals in Schotland: nee het gebeurt stiekem achter je rug om en geruisloos.

Hier heet het Kansencirkel of EJAVIK. Of iets met het woord ‘kring’ erin of ‘kansen voor ieder kind’. In iedere gemeente heeft het een andere naam en wordt er koortsachtig hard aan gewerkt om ieder kind een zogenaamde ‘named person’ oftewel ‘aangewezen baas’ te bezorgen. Ja, het klinkt alsof je een hartaanval krijgt en het scheelt inderdaad niet veel! Ieder kind krijgt dus een soortement van baas eigenlijk. Dat is vaak de schooldirecteur, maar het kan ook iemand bij de gemeente zijn. Die persoon houdt je kind in de gaten; niet door langs te komen en netjes informatie te vragen, maar door stiekem van school, huisarts, schoolarts, wijkteam, leerplicht en eventueel zelfs de politie informatie te eisen over jouw gezin. Ik noem even een voorbeeldje uit ons eigen leven: toen mijn oudste 6 jaar was, kwam er een logopediste in de klas om te zien hoe het ervoor stond met de vooruitgang op taalgebied van de kinderen. Mijn zoon had die dag weer eens onterecht straf gekregen en was geslagen. Hij kon daardoor de oefeningetjes niet zo goed doen en toen kreeg ik een opdringerige logopediste aan de telefoon, die zeurde dat hij logopedie moest. Daar had ze de verkeerde, want ik ben óók taalkundige én toentertijd docent met 20 jaar ervaring. Mijn zoon was en is nog steeds ontzettend goed in taal en was tweetalig opgevoed; drietalig zelfs, want hij sprak naast Grieks en Nederlands ook al Frans op die leeftijd. Als dit nú had plaatsgevonden, had de school onmiddellijk Veilig Thuis erbij gehaald, want ‘moeder weigert hulp’. Dan was ik mijn zoon kwijt geweest.

Dát is Girfec. Achter je rug om je kind zitten te observeren, foute conclusies trekken en hulp afdwingen. Nu is dat nog verboden, maar de overheid is bezig om de wetten zo aan te passen, dat ouders minder gezag over hun kinderen hebben dan de overheid. Dan gaan we lekker saampies de kindertjes opvoeden en ze helemaal in de watjes leggen met therapietjes die de overheid miljarden eurootjes kosten. Dat dat gekte is, snapt de overheid niet en dat kun je ze ook nooit aan het verstand peuteren. Dat dat geld er niet is, kan ze niets schelen, want ze zijn er allemaal zó op gebrand dat er in Nederland geen kindermishandeling mag zijn. Het feit dat ouders hun gezag ondermijnen en kinderen gek maken met onnodige en schadelijke therapieën en pillen niet te vergeten, snapt ook niemand bij onze overheid. En ouders snappen het ook niet, want die denken allemaal dat het hier om de ver-van-m’n-bedshow gaat, die overigens al minstens 40 jaar lang van de buis af is.

 

Zitten er ook goede kanten aan Girfec?

Nou, wat denk je zelf? Hoe goed is het als íeder gezin een onbekende van de gemeente of van school, die ongebreidelde macht heeft, over de vloer krijgt? Iemand die, zonder dat het nodig is, allerlei bazige en tegenwerkende ‘hulpverleners’ je huis gaat insturen, die je niet mag weigeren en die alle onzin die die types over je gezin vertellen, zomaar aan jan en alleman doorgeeft. Zit daar een goede kant aan? Nee, dus! Ook en vooral niet om wél mishandelende ouders op te sporen, want daarvoor is iets anders nodig: dat Jeugdzorg eindelijk zélf eens gedwongen wordt tot iets, namelijk tot respecteren van de wet en tot het uitvoeren van behoorlijk onderzoek, voordat ze aan je kinderen komen!

En dan nog iets: ikzelf moest als kind verplicht bij adoptieouders blijven, die me hersenbeschadigingen sloegen en me op de meest walgelijke manieren misbruikten. Dus ook al wéten ze dat je mishandeld wordt, dan nog kan het ze geen biet schelen. En als ze je wél uit huis weghalen, moet je eerst eens jarenlang van pleeggezin naar jeugdgevangenis naar kindertehuis en weer naar een volgend pleeggezin, want ze hebben er geen flauw idee van hoe ze moeten omgaan met mishandelde kinderen. Jeugdzorg moet volledig op de schop, van boven tot onder! Er moeten capabele mensen in, die de wet respecteren, die het gezin respecteren en die wél weten om te gaan met agressieve ouders. Die wél hun zaakjes op orde hebben en kinderen die uit huis moeten, fatsoenlijk naar een goede plek sturen waar ze veilig zijn van incest en mensen met anderszins losse handjes. Waar ze geliefd worden en goed opgevoed. Die mensen zíjn er, maar werken niet bij Jeugdzorg. Dat moet veranderen en wel nu! Zo niet, dan is er over 5 jaar geen enkel normaal gezin meer over.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: