Je fiets repareren, maar jezelf niet

fiets Amsterdam

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Wat mij zo fascineert aan de mensen, dat is hun reactie als ze me vragen wat ik voor werk doe. “Ik genees mensen”, zeg ik dan eenvoudig en dan komt het. “Oh … interessant zeg!”, of “Oh dan ben je zeker arts?”, of “Wat genees je dan?”, of “Kun je ook … [en dan volgt er een ziekte] genezen?”.

Je zou het misschien niet zeggen, maar als de aandacht op me gericht wordt, ben ik altijd vre-se-lijk verlegen. “Eh ja, iemand moet het doen he?”, zeg ik dan. Of: “Nee, een arts kan niet genezen, maar ik wel” en “Ja, die ziekte kan ook genezen”. Of: “Ik kan je genezen als je meewerkt”. Dat soort dingen. En dan gaat het van: “Mijn moeder heeft … [een of andere ziekte], maar dát kun je niet genezen hoor!”. Dan zeg ik: “Natuurlijk wel! Ze is toch ook ziek gewórden? Dan kan ze ook weer beter worden. Voor ieder probleem is immers een oplossing”. Antwoord: “Nou, maar de dókter heeft gezegd dat mijn moeder niet kan genezen en dus moet ze er maar mee zien te leven”. Tja … ziek zijn betekent blijkbaar dat je je verstand kwijt moet! Of toch niet?

Toen ik te horen kreeg dat ik de ziekte van Lyme had, dacht de alternatieve hulpverlening dat zij dat wel eventjes konden ‘genezen’ met die ranzige superfoodtroep. Als dat echter onverhoopt niet werkte, bleef je ziek, want de reguliere artsen kunnen niets met die ziekte als ‘ie chronisch is geworden. Bij de MS ging het gelijk van: “Ja nee, MS kan niet genezen, mevrouw!”. Maar dacht je dat ik bij de pakken neer ging zitten, toen de superfoodtruc inderdaad niet bleek te werken en ik in sneltreintempo verlamde? Mijn kinderen achterlaten en oneervol sterven?

Echt niet! Er was geen haar op mijn hoofd die daar zelfs maar aan dacht. Mijn kinderen zijn alles voor me en ze hadden me nodig. We konden er dus kort over gaan: ik kon er niet van tussen. Klaar. Vechten moest ik tegen alle boze spoken in de kelder en tegen alles wat die boze spoken in mijn lijf hadden veroorzaakt aan ziektes en ellende. Dat deed ik een jaar of vijf lang en toen was ik genezen. Als eerste ooit, want nog nooit heeft iemand er zelfs maar aan gedacht om tegen een arts in te gaan. Maar als je dacht dat toen iedereen overtuigd was van het feit dat je wél kunt genezen, had je het helemaal mis.

Het grote probleem met de mensen is namelijk dat ze hun fiets wél repareren als die stuk is, maar hun lijf niet. Zegt de Grote Dokter dat hun ziekte ongeneeslijk is, dan gaan ze erbij neerzitten. Want een arts is hoger dan God zelf en weet áltijd álles. Ze vragen een uitkering aan of een PGB, richten hun leven in op ‘ziek zijn’ en dat is dat.

Persoonlijk heb ik hoogst zelden artsen meegemaakt, die ook maar íets wisten. Mijn huidige huisarts zei deze zomer nog ijskoud tegen me dat de enorme hoeveelheid witte bloedcellen die ik nog steeds in mijn bloed heb zitten, ‘een griepje’ is, terwijl ze weet dat het de nasleep van mijn ziekte is. En zo iemand moet ík geloven??? Iemand die de minste interesse nog niet in me heeft dat ze op de hoogte is van mijn conditie en zulke flamboyante onzin uitkraamt? Een arts is geen specialist, maar iemand die met een hoop geluk nog wel eens één van de ziektes waar je aan lijdt, kan vinden. Genezen maakt geen deel uit van zijn of haar functie.

Als je iemand wilt helpen genezen, moet je ten eerste echt naar diegene kijken. Je moet oprechte interesse in die persoon hebben en een diepe liefde voor hem of haar voelen. Je moet niet bang zijn voor wat je vervolgens bij diegene ziet aan ziektes of andere klachten. En je moet niet bang zijn om die klachten er stukje bij beetje eerst energetisch uit te halen en daarna die persoon adviezen geven voor een andere levensstijl en/of eetpatroon. Ik heb een arts nog nooit zoiets zien doen.

Als je verstand op slot zit, daagt het je niet dat jij de leider bent van je leven. Niet je dokter, niet je advocaat, niet je baas, niet je uitkeringsinstantie, je hypotheekadviseur en zelfs niet je schoonmoeder. JIJ bent de baas en als jíj niet ziek wilt zijn, zoek je gewoon zelf naar de uitgang uit je ziekte. Omdat ik die ken, is het makkelijk dat je dan bij mij kunt komen, maar dat weet je al jaren. Het probleem is dat je niet zelfstandig durft na te denken en dat je jezelf geen gezond leven gunt. Je kunt je er niet eens een voorstelling van maken!

Daar help ik je even een handje bij met muziek van een vrije geest, die zich nergens wat van aantrok en gewoon zichzelf was. Als Frank Sinatra zingt I’ve got you under my skin, weet je dat hij gelijk heeft: er zitten mensen onder je huid, binnenin je, te broeien. Je wilt niet aan ze toegeven, maar je moet wel, want ze werken op je onderbewuste en je hebt dus niet door wat ze allemaal met je doen. 50 jaar na dato nóg altijd een enorme hit en nog steeds heb je niet begrepen wat hij eigenlijk zegt. Hier is deze originele man voor je om je te inspireren om zelf ook eindelijk eens te durven nadenken. Is nog nooit iemand minder van geworden!

 

© Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.