Je familie terug door middel van herinneringen – Nieuwe wijzigingen Jeugdzorg

Je familie terug door middel van herinneringen – Nieuwe wijzigingen Jeugdzorg

Gisteravond heb ik een film bekeken over een Indiase jongen, die met 5 jaar door Australische ouders was geadopteerd. Lion was de naam van de film. Ik vond het vooral aangrijpend, omdat hij zijn familie op een heel bijzondere manier terugvond. Ik werd erdoor gesterkt in mijn eigen zoektocht naar mijn familie.

Verhalen van mensen die er alleen voorstaan en toch iets groots voor elkaar krijgen, trekken me altijd aan. Zo zag ik gisteren voetbalicoon Johan Derksen in zijn eentje vechten tegen vijf boze tegenstanders. Op tv, met een miljoen kijkers (veel in ieder geval) en ik vond dat hij het geweldig deed. De week ervoor had hij een grapje gemaakt, dat verkeerd was gevallen en nu moest hij letterlijk op het matje en zichzelf een vol uur lang voor heel Nederland verdedigen. Ik ben lang niet altijd fan van hem, maar dit vond ik ronduit gemeen van Veronica Inside. Het grapje was totaal niet racistisch bedoeld en was ook niet zo overgekomen, maar er is een groep gekleurde mensen in Nederland met bijzonder lange tenen. En een grote groep Nederlanders die daar intrappen. Die krijgen overal gelijk en mogen zich overal laveloos aanstellen dat ze zogenaamd zo gediscrimineerd worden. Dat valt allemaal erg mee en het hangt er ook erg vanaf hoe je je opstelt. Hoe dan ook: toen ik Derksen alleen zag vechten, deed me dat denken aan mijn eigen eenzame strijd.

Terug naar de Indiase jongen uit de film. Die was op een avond per ongeluk zijn familie kwijtgeraakt. Hij raakte heel ergens anders verzeild en had het geluk dat hij twee geweldig lieve adoptieouders in Australië kreeg. Op volwassen leeftijd wilde hij toch zijn eigen familie opzoeken. Die was straatarm en hij voelde zich schuldig dat hij zo’n goed leven had. En wat hij deed … Net als ik had hij geen enkel aanknopingspunt. Geen naam of niets, maar hij dook zijn geheugen in, net zolang totdat hij zich alles herinnerde. Toen vond hij zijn geboorteplaats en zijn familie. Als ik dat doe, word ik uitgelachen en voor schut gezet, maar je ziet dat ik niet de enige ben die deze methode gebruikt! Deze film vertelde een waargebeurd verhaal en die jongen had succes met exact dezelfde methode als dewelke ik gebruik. Waarom is hij dan slim en ik gek?

Je kúnt toch ook niet anders als je geen gegevens hebt en als iedereen je tegenwerkt? De moeder van deze jongen had hem gemist en had altijd op hem gewacht. Ze was om hem altijd in haar dorp gebleven, zodat hij haar op een dag kon terugvinden. Precies zoals mijn vader in Duitsland is gaan wonen om bij mij in de buurt te zijn. Het is heel moeilijk voor een Griek om in het buitenland te wonen. Niemand doet dat voor zijn of haar plezier. Net als ikzelf hadden mijn vader en zijn vrouw liever gewoon in Athene gewoond, maar ze wilden dichtbij hun dochter zijn. Zodat ze direct naar me toe zouden kunnen gaan, mocht ik gevonden worden. Wat een liefde en wat een helden! En ik heb 35 jaar naar ze gezocht. Nu ik weet waar ze zijn, is het nog altijd niet veilig om ze te ontmoeten. Vanwege die gestoorde ISS die achter me aanjaagt alsof ik een everzwijn ben en zij Obelix. Mijn vaderland is bedreigd met oorlog met Turkije als onze regering, mijn man of mijn vader mij opzoekt. Dat is niet zomaar wat! Het betekent dat de hele NAVO zich tegen Griekenland keert, zodra ik mijn familie of mijn man terugvind. Dan staat de hele wereldvrede op het spel.

De hoofdrolspeler in die film, die gebaseerd is op een echt verhaal, was als vijf-jarig jongetje zijn oudere broer kwijtgeraakt. Ze waren heel ver van huis en moesten eerst een eind fietsen en toen een stukje met een trein. Het jongetje was daarna in een verkeerde trein gestapt en 1000 kilometer verderop uitgekomen. 25 jaar later heeft hij zijn geheugen net zolang helemaal in zijn eentje gepijnigd, totdat hij al zijn herinneringen terug had en iedere stap terug kon zetten naar zijn familie. En hij vond ze! Zijn geheugen was niet gewist zoals het mijne en hij was ouder dan ik, maar ook míjn geheugen is er gewoon nog. Ik kan mijn herinneringen niet vanuit mijn perspectief als baby terugzien, omdat mijn geheugen gewist is. Ik kan het zien vanuit mijn perspectief als volwassene. Dat is heel eenvoudigweg wat ik doe en ja, de herinneringen die ik terugvind, zijn echt. Het bewijs is ten eerste dat anderen het ook hebben gezien, ten tweede dat heel veel mensen me hebben gewaarschuwd afstand te nemen van mijn pleegouders, omdat zij vermoedden dat die mij niet alleen zwaar geestelijk en lichamelijk, maar ook seksueel hadden misbruikt. En ten derde dat gelijk de ziekte van Crohn – veroorzaakt door de ziekte van Lyme – genas, zodra ik accepteerde dat het kennelijk allemaal waar was en het ging verwerken.

 

Dit is nú gaande bij Jeugdzorg en gemeentes

Dus als je nog wat tegen me hebt, dan weet je nu wie ik ben en waar ik voor sta. De waarheid is niet altijd te vinden door in de papieren te kijken! Mijn bloedeigen man heeft mijn hele dossier en de Griekse regering ook. Ik heet daar officieel Anastasiá Vassiliou (Αναστασία Βασιλείου) en alle documenten die ik zou moeten hebben in mijn leven – geboorteakte, diploma’s enzovoort – hebben ze allemaal op mijn naam gemaakt. Ik kan ze alleen niet krijgen, omdat eerst die ISS aan de kant moet met hun verrekte machtssyndroom. En in plaats van dat jullie me eens helpen om mijn verhaal aan de grote klok te hangen, zodat Jeugdzorg steeds verder teruggedrongen wordt, lachen jullie me uit en werken jullie me tegen! Ga je eens schamen en deel mijn verhaal verder! Jullie kunnen net zoveel organisaties, stichtingen en andere groepen oprichten over Jeugdzorg als jullie willen, maar als jullie niet met míj samenwerken, krijgen jullie niets gedaan. Dat hebben jullie wel gezien, mag ik aannemen toch?

Je wilt toch jouw probleem ook opgelost en je wilt Jeugdzorg omver? Nou, er is nét een uitzending geweest op NPOPolitiek, waar eerst minister Hugo de Jonge en daarna Sander Dekker allemaal nieuwe besluiten aangaande Jeugdzorg bekendmaakte. Een maand geleden is er bijvoorbeeld besloten dat kinderen die zogenaamd zorg nodig zouden hebben, een mentor kunnen krijgen bij de gemeente. Op zich is het niet zo erg dat er gelet wordt op welke en hoeveel zorg kinderen krijgen! Het probleem is dat heel veel leer- en gedragsproblemen door school zelf worden veroorzaakt – heb ik over geschreven – en dat Jeugdzorg zich er iedere keer weer mee bemoeit. Dat Jeugdzorg, school en gemeente achter de rug van de ouders om over hen overleggen en dat de ouders steeds minder te zeggen hebben over hun eigen kinderen. Daar waar gemeentes zelf om meer sturing vragen over hoe ze de budgetten van de overheid mogen of moeten besteden, zei minister de Jonge ijskoud dat hij vindt dat ze dat zelf maar moeten uitzoeken. Omdat gemeentes het niet weten, springt … Jeugdzorg in het gat en krijgt die nóg meer macht. Het is door datzelfde besluit nóg weer gemakkelijker geworden voor instanties zoals scholen, gemeentes en artsen om zorgmeldingen te doen bij Veilig Thuis. Dat is kwalijk, omdat veel meldingen onterecht zijn, maar gezinnen er wél door gestigmatiseerd worden. En steeds banger worden voor Jeugdzorg, ook geen goed teken.

Ook is de minister bezig met een wetsvoorstel om derde personen deelgezag te geven over kinderen. Bijvoorbeeld een opa, oma of een stiefouder. Dat lijkt allemaal heel leuk, maar waarom moet zo iemand gelijk wettelijk macht over een kind hebben? Laat de ouders dat doen! Bij een echtscheiding betekent dit dat de echte biologische ouder waar het kind niet woont, steeds minder te zeggen krijgt over het kind en dat is in veel gevallen slecht. Mensen zijn bang dat Jeugdzorg deelgezag krijgt, maar ik heb een aantal websites doorgezocht om te kijken of dat klopt en het staat nergens geschreven. Jeugdzorg kan alleen wel veel gemakkelijker zich bemoeien met gezinnen, waar meerdere mensen gezag hebben over de kinderen. Door bijvoorbeeld ouders tegen elkaar op te zetten, iets wat ze erg graag doen. Tenslotte is het zo dat Jeugdzorg nu iets minder vaak kinderen uit huis plaatst, maar daar staat tegenover dat steeds meer kinderen onder toezicht van een voogd worden geplaatst of gedwongen hulp krijgen, die vaak niet nodig is of niet helpend. Hier kun je reageren op dat nieuwe wetsvoorstel.

 

 

© Natassa Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.