Iedere keer weer ziek en weer tegenslagen? Lees dit eens!
Een zenuwcel

Iedere keer weer ziek en weer tegenslagen? Lees dit eens!

Als iemand vaak ziek wordt en moeilijk geneest, zeggen we meestal dat diegene een zwak immuunstelsel heeft. Dat is inderdaad een mogelijkheid, hoewel er ook andere dingen aan de hand kunnen zijn. Maar alles wat er aan de hand is, heeft een diepste wortel! Als je die niet aanpakt en repareert, blijf je ziekelijk. Niet alleen dat: ook het ervaren van tegenslagen en ongeluk is een kwestie van stoffen in je lichaam. Vaak zijn dat hormonen, maar niet altijd. Ik heb er al eens over geschreven, maar voeg er nog een artikel aan toe, omdat het probleem veelomvattend en hardnekkig is. Ik heb er zelf ook last van, dus weet als geen ander hoe lastig het kan zijn om dit zo te repareren dat het goed blijft gaan.

hersen-limbisch-duits
Het limbische systeem met in het geel de thalamus

Het zit dus in feite zo: iemand die een zwak immuunstelsel heeft en die graag beter wil worden, dient dieper te kijken dan z’n immuunstelstel. Want: waaróm doet het immuunstelsel het niet? Ja, genezen is nadenken en vervolgens actie ondernemen! En dat zeg ik tegen jou als lezer, maar ook tegen mezelf. Bij mij is het stukje hersenen dat alle seintjes vanuit je lichaam aan de hersenen doorgeeft en weer terug – de thalamus, zie rechts – vet in de war. Dat had ik al jaren geleden geconstateerd, maar ik was zó druk met constateren en erover schrijven, dat ik er niet meer aan dacht om het probleem aan te pakken. Dat ben ik nu alsnog aan het doen en er komt allerlei afval uit. Onder andere een herinnering aan de tweede klas van het gymnasium, die ik even met je zal delen. Blijkbaar ben ik er nogal van geschrokken, want ik kon me het verhaal pas herinneren toen ik het terugzag.

Het ging als volgt. Ik zat vooraan bij het raam, maar dan wel rechts. Dus tussen mij en het raam zat nog een ander meisje. Achter haar en schuin achter mij zat weer een ander meisje, dat ik even Ineke zal noemen. Die wilde per se populair zijn, maar daar was ze eigenlijk te kattig voor: zo noemden wij ‘bitchy’ vroeger, want zo oud ben ik alweer. Eerst had ze verkering met een jongen en vlak daarna was er één die haar leuk vond. Het was niet wederzijds, iets wat kan gebeuren. Maar Ineke ging eerst met hem, waarna ze de jongen voor de hele school straal voor gek zette; iedereen was geschokt. Ondertussen ging ze stiekum met een andere jongen en dat was ook echt helemaal de enige die kennelijk níet geschrokken was. Toen ik er wat van zei, antwoordde ze me kwaadaardig: “Jij kunt helemaal niemand krijgen!”.

Van zoiets schrok ik toen nog, 13 jaar was ik. Nu zou ik het volgende teruggezegd hebben: “En dus ga jij maar met de hele school!”. of deze: “Ik hoef op mijn 13e nog niet aan de man”. Die is ook wel mooi hè? Dan was zíj geschrokken, niet ik en zo hoort het met zulke mensen. Maar nu moet ik mijn geheugen dus helemaal gaan zitten uitkammen om allerlei shocks en toestanden terug te vinden. Dan moeten ze naar mijn frontaalkwab, het stuk hersenen achter mijn voorhoofd, om alsnog verwerkt te worden en dat is allemaal een hoop werk. Ik was namelijk erg gevoelig als kind en heel erg onzeker. Iedere rotopmerking die ik kreeg en waar ik niet tegen opgewassen was, moet ik nu nog bij langs om te verwerken, zodat ze mijn geheugen in kunnen en ik weer kan genezen van de stapel ziektes die ik heb gekregen door mijn echt niet al te leuke kindertijd. Zo is het met jou misschien ook wel. Niet iedereen is zo ad rem om iemand die iets lelijks tegen je zegt, gelijk te kunnen pareren met een origineel antwoord, waardoor de ander ten eerste het lid op de neus krijgt en je bovendien verder wel met rust laat. Maar ook als je een krengerige pestkop was, heb je shocks te verwerken: van mensen die je pareerden, wanneer je iets gemeens deed. In feite wás dit meisje ook veel meer geschrokken dan ik. Ze had iets heel ergs gedaan en kon dat niet meer ongedaan maken. Omdat zíj het verdrong, bevindt deze herinnering zich in mijn hoofd en niet in dat van haar.

In het vorige artikel waarin ik schreef over hoe het kan dat je maar steeds ziek blijft worden en/of ongeluk blijft houden, heb ik al terdege uitgelegd hoe het zit met het daarbij betrokken stukje hersenen: de thalamus. Eventjes héél kort nog. Het is een punt waar alle seintjes van en uit je lichaam en van en naar je hersenen bijeenkomen en gedistribueerd worden. Ieder seintje moet een kant op en dat wordt geregeld door deze thalamus, dat een eivormig geval is met een héleboel kernen erin. Voor de genezing van je ziektes maakt dat allemaal niet zoveel uit, want je hoeft eigenlijk alleen maar te checken of iemand op die plek herinneringen heeft. Zo niet, dan ga je naar een volgende plek waar ze ook kunnen zitten en anders ga je de shock die zich erin bevindt, verwerken en daarna verder kijken of er nog meer verdwaalde herinneringen buiten je geheugen te vinden zijn. Want herinneringen horen natuurlijk in je geheugen! Die horen niet overal te zitten, want dat betekent dat ze nog niet verwerkt zijn. Onverwerkte herinneringen maken je ziek of blokkeren op andere wijze je leven en je geluk.

Bovenaan dit artikel zie je de afbeelding van een ontzettend vaak vergrote zenuwcel. Kijk maar eens uit hoeveel delen zo’n ding bestaat en bedenk dan eens dat ieder stukje dat nu redelijk groot lijkt, normaliter miniem is. Toch kan ieder klein deeltje van zo’n cel schade oplopen! Het bijzondere van gezond-zijn vind ik dat je een heel geweldig zelfherstellend vermogen hebt: als er ergens een klein of een groot onderdeeltje van jou schade oploopt ergens door, geneest het zichzelf weer. Alleen als je onverwerkte trauma’s of shocks hebt – en wie heeft die nu niet? – moet je eraan werken om het genezen te krijgen. Zenuwcellen geven prikkels oftewel seintjes door: kleine boodschapjes vanuit je lichaam naar je hersenen of weer terug. Daarom zijn ze allemaal aan elkaar verbonden, zodat ze samen een soort weg vormen. Als er daar ergens een rotsblok op gevallen is of als iemand een beetje grote plastic fles heeft laten vallen, kunnen de boodschapjes er niet meer langs en moet je interveniëren. Iedere keer dat ik dat doe bij mezelf of bij anderen, vind ik het weer een wonder om te zien hoe die persoon echt waar gaat genezen, nadat ik genoeg afval heb weggehaald en herinneringen heb verwerkt om genezing in gang te zetten.

Onderaan dat andere artikel over hoe je ziek blijft, staat een prachtig stuk Russisch-byzantijnse muziek. Deze soort muziek werkt op je thalamus en helpt die alvast een beetje genezen. Als je daar onverwerkte herinneringen hebt zitten, gaan die alvast wat losser zitten of als ze niet zo heel diep zitten, gaan ze zichzelf wel verwerken. Dan moet je eraan denken en verwerk je het ongemerkt. Onderaan dít artikel heb ik juist een ontzettend gráppige video van een mannetjesleeuw die zijn eega op een wel héél onelegante manier wakkermaakt. Hij duurt tweeëneenhalve minuut, dus dat moet kunnen, denk ik. Humor is ongelofelijk genezend namelijk! Veel plezier ermee.

 

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.