Hulp en advies bij Jeugdzorg

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Vanaf het moment dat ik moeder werd in 1996, heb ik zowel privé als beroepsmatig heel erg veel verhalen gehoord over mensen, die met Jeugdzorg te maken kregen en hun kinderen verloren. Vreselijk vond ik dat en ik heb ook wel ouders geadviseerd in hun strijd om hun kinderen. Ik heb ontdekt wat de manier is om ermee om te gaan en die is net even anders dan wat iedereen tot nog toe doet! Lees maar verder, dan kom je het wel tegen. Het is iets wat geheel Sophy’s stijl is.

In mijn vorige woonplaats hadden zowel Bureau Jeugdzorg als de Raad voor de Kinderbescherming al snel door dat de twee partijen die constant allerlei meldingen deden in town (directrice van een basisschool en een leerplichtambtenaar) het 9 van de 10 keer mis hadden en hen lastigvielen. Die reageerden daarom niet meer. Alleen als ze het AMK, dat na de zoveelste reorganisatie nu weer Veilig Thuis heet, belden, kregen ze nog respons. Die organisatie is de schrik van heel erg veel ouders.

In verschillende delen van het land zijn de jeugdzorgachtige organisaties net weer even anders ingedeeld of hebben ze een andere naam. Tegenwoordig heb je bovendien wijkteams, die zich voordoen als maatschappelijk werk, maar die in feite ook verkapte jeugdzorg zijn. Ze vertellen je dat niet, zelfs niet als je ernaar vraagt, zo heb ik het afgelopen jaar mogen ervaren.

Even een greep uit klachten over jeugdzorgorganisaties, waartegen je je gezin heel moeilijk kunt beschermen:

  • ze praten ouders en kinderen naar de mond en vervolgens schrijven ze iets héél anders in rapporten en dossiers.
  • achter je rug om vertellen ze leugens over jou en/of je kinderen aan allerlei andere instanties. Als die instanties vervolgens ruzie met jou maken, krijg jíj daar de schuld van.
  • draaien over wie ze precies zijn en wat ze van plan zijn met je gezin, zodat je niet kunt anticiperen of jezelf verdedigen.
  • met twee of zelfs meer organisaties met jouw gezin “bezig” zijn en jou niet vertellen waarom dat zo is, wat iedereen precies doet of jou de keuze geven te zeggen dat je dat niet wilt.
  • weigeren rapporten en andere aantekeningen die ze over jou hebben, te verstrekken.
  • weigeren informatie te verstrekken over adressen naar wie ze hun schrijfsels allemaal hebben gestuurd of nog gáán sturen.
  • soms willen ze het wel zéggen, maar opschrijven doen ze het zeker niet.
  • sowieso communiceren ze niet schriftelijk met je, want dan heb je bewijs dat ze liegen.
  • je geen toestemming geven om gesprekken op te nemen. Doe je dat toch, dan mag je ze niet gebruiken als bewijsmateriaal.
  • jou en/of je kinderen allerlei psychische stoornissen toebedelen. Dat mag alléén een psychiater of psycholoog doen en wel na uitgebreide toetsing en onderzoek. Maar medewerkers van Jeugdzorg doen dat ook en het is moeilijk daar weer vanaf te komen.
  • nog erger eigenlijk: ze benoemen geen stoornis, maar geven de beschrijving ervan, zodat iedereen die het hoort of leest, begrijpt dat iemand die zou hebben. Bijvoorbeeld: ze beschrijven dat je kind het moeilijk heeft met leren, zodat een rechter ‘snapt’ dat het een leerstoornis heeft. Of ze zeggen over jou dat je wantrouwig zou zijn naar instanties toe, zodat de rechter ‘snapt’ dat je een paranoïdestoornis zou hebben. Soms lijkt het wel codetaal.

Als je met deze organisatie(s) te maken hebt, heb je vast al wel opgemerkt dat het (bijna) ondoenlijk is om te bewijzen dat zij ernaast zitten. Zeggen dat het je pijn doet om hun ‘interpretatie’ te lezen van hoe jij of je kind in elkaar zou steken, geeft hoongelach als gevolg. “Ja, wij zien dat nu eenmaal zo”. Boos worden maakt dat je je kinderen instant kwijtraakt en als je gaat procederen, moet je ook héél goed weten wat je doet: rechters geloven Jeugdzorg.

Het grote probleem is dat Jeugdzorg de wereld opdeelt in twee soorten schepselen: professionals en burgers. Daarbij zijn zíj dan die zogenaamde professionelen en jij bent als burger ongeloofwaardig en een buitenstaander. Alle bewijzen of aanbevelingen die jij van normale mensen krijgt (burgers), worden door Jeugdzorg zo aan de kant gegooid met als argument dat die mensen partijdig zouden zijn. Zíj zijn dat zogenaamd níet, daarom steunen ze ook altijd de verkeerde ouder, zie je wel. Of halen ze juist van competente ouders de kinderen weg. Buitengewoon onpartijdig, nietwaar?

Door de vele jaren heen heb ik een heleboel dingen en dingetjes ondekt, die kunnen helpen om Jeugdzorg weg te krijgen. Wat me níet lukte, was om de dossiers opgeschoond te krijgen, zodat ze niet nóg een keer konden komen. Toen ik het dit jaar probeerde, verloor ik mijn kind. Zó hard zijn de leugens dus! Nu heb ik wél wat handvatten ontdekt om de leugens toch weg te krijgen, al was ik te laat om mijn eigen kind te redden. Dat komt er dus nog aan.

Ik weet behoorlijk goed hoe er bij Jeugdzorg wordt gedacht over ouders. En dus ook wat je moet laten zien om te zorgen dat ze je mogen en daarmee van je kinderen afblijven. Wat ik ook heb ontdekt, is waaróm ze zo vreselijk liegen. Het zijn echt niet allemaal pathetische leugenaars, zoals wel vaak beweerd wordt. Het argument dat rondgaat, is dat ze op die manier een héleboel werk voor zichzelf en hun collega-‘professionals’ creëren, waardoor ze een vaste baan hebben met een boel leuke secundaire voorwaarden. Maar dat heb ik regelrecht bij ze nagevraagd en vonden ze belachelijk. Ik antwoordde dat ik niets anders kon verzinnen om iemand zó zwart te maken en toen zeiden ze recht in mijn verbijsterde gezicht dat ze écht vonden wat ze schreven. Op mijn wedervraag waarom ze dat dan wel schrijven, maar niet zeggen, kreeg ik geen antwoord en had de professional plotseling enórme haast om het gesprek te beëindigen. Daar was dus iets wat ik zelf diende te ontdekken.

En: eureka, want ik heb het ontdekt. Kijk, dit zijn mensen die denken in problemen en niet in oplossingen. Als je bijvoorbeeld tegen ze zegt: “Jullie zouden wel kunnen helpen met ons gezin, want … mijn man wil graag werken, maar hij kan geen baan vinden”, kijken ze zeer moeilijk en antwoorden ze dat ze dáár niet bij kunnen helpen. Oplossingen helpen vinden doen ze niet en ook niet uitzoeken of dat wat ze zeggen, wel correspondeert met de waarheid (ook wel waarheidsvinding genoemd). Ze hebben een boek vol met allemaal regeltjes die ze moeten uitvoeren of juist vermijden en dat is dat.

Ze zijn er echt heilig van overtuigd dat zij goed werk verrichten en dus moet je een iets andere strategie volgen om een einde te maken aan hun onterechte bemoeienis dan je normaal zou doen. Ze boos aanklagen levert een aangeklaagde op, die zich van de prins geen kwaad weet: “In artikel zo-en-zo staat toch dat ik dit en dat moet doen?”, zo verweren ze zich dan in voor jou onbegrijpelijke taal. Stap 1 is echt geloven dat deze mensen overtuigd zijn van hun gelijk. Net als dat je eerst moet accepteren dat je 100 kilo weegt, als je wilt gaan afvallen. Klachtencommissies zijn níet onafhankelijk, het Tuchtcollege geeft geen bindend advies en daar kun je ook maar één persoon aanklagen en meer opties zijn er eigenlijk niet. Het moet ánders.

Daarbij nog opgeteld hanteert men bij Jeugdzorg de ingeblikte en diepbevroren opvoednormen van dr. Spock uit de jaren ’60 van de vorige eeuw nog: niet lief of warm zijn voor je kinderen, want dat is symbiose (een te close relatie) of zelfs incest volgens hen. Zorg dat je huis spik & span is, want anders ben je een slechte ouder volgens hen. Drie r-en: Reinheid, Regelmaat en Rust, dát is waar zij in geloven. Lees er verder dr. Spock maar op na als je het wilt weten. Als jij een warme, zorgzame ouder bent, vindt men bij Jeugdzorg eigenlijk al gauw dat er kindermishandeling bij jullie thuis is en dat is beslist niet overdreven! Ik heb het vele malen meegemaakt bij mezelf en bij anderen.

Hoe dan ook: er zijn manieren om door ze heen te komen. Soms is dat gewoon je mond houden en héél kort en zakelijk zijn. Andere keren is het dat je ze bij je thuis uitnodigt, zodat ze zelf kunnen zien dat jij gelijk hebt. Heel soms kan een getuigenis van iemand anders op papier of in persoon ook helpen. In mijn geval werd de komst van zo’n getuige zó helemaal weggemoffeld, maar dat is een extreem geval. Een rechtszaak die je gewonnen hebt, strekt ook tot aanbeveling en zo zijn er nog wel wat dingen die je kunt doen. Het hangt van het geval af.

Als je hulp wilt voor je gezin, kun je me contacteren op de contactpagina. De pagina met hoe ik werk vind je hier. Schroom niet me te contacteren! In je eentje oorlog voeren met Jeugdzorg is heel erg zwaar en niet nodig. Het kan intelligenter, zonder grimmige brieven te sturen dat je je recht eist enzovoort. Dat heeft geen zin, want zo draai je jezelf zonder het te merken vast in hun netten en dat gaat ten koste van je kinderen.

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Twitter   –   LinkedIn   –   Pinterest   –   Youtube   –   Facebook

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

1 Comment

  1. Echt idioot! Ik had een Facebook likeknop onderaan ieder artikel, maar die zie ik hier niet. Heb even Opera gedownload, nog een heel leuke browser en daar zie ik hem wel. Okee, het zal wel! Kennelijk zien jullie hem wél, want er worden wel likes gegeven. Bedankt daarvoor,leuk! 🙂

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

%d bloggers like this: