Heb je je gewoontes al gecheckt?

ballerina

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Toen ik in Griekenland was, had ik een keer met een groep vrienden een discussie over hoe je een huwelijk goed houdt. We waren toen allemaal net in de twintig en probeerden daar theorieën voor te bedenken, aangezien we het nog niet uit ervaring konden weten.

Eén van ons zei opeens: “Gewoonte, dat is het allersterkste motief om bij elkaar te blijven”. Tot mijn verbazing was iedereen het met hem eens en ze probeerden het mij ook uit te leggen. Dat lukte niet, want ik héb geen gewoontes en ik zou echt nooit bij iemand blijven, omdat ik aan die persoon gewend was.

Maar de laatste tijd (ruim 25 jaar na dato) begin ik te ontdekken dat ik wél gewoontes heb. Niet van die gewone, zoals andere mensen: ‘s ochtends altijd om 7 uur opstaan en dan cornflakes als ontbijt nemen; iedere middag om half 1 lunchen, altijd bij hetzelfde café koffie drinken enzo. Nee, ik heb ándere gewoontes. Ik tel alles in mijn hoofd. Tourette, weet je wel: dwangneuroses. En ik weet ook waar het vandaan komt: ballet!

Zo kom je aan een dwangneurose

Ja, ik moest vroeger van mijn moeder naar ballet. “Hoort bij je opvoeding”, zei ze kortaf als ik haar weer eens smeekte of ik er as-je-blief af mocht. Ik had een enorm kreng van een balletjuffrouw die ons afsnauwde, aan ons trok en ons voor gek zette als we iets niet goed deden. Ze had ook lieverdjes en als je per ongeluk goed was in ballet, kreeg je de hele tijd van die zoetsappige complimentjes van haar. Brrr … Na 7 jaar had ze me nog niet eens geleerd hoe ik moest staan met al dat geschreeuw. Bij de volgende balletschool jaren later leerde de juf het me in 5 minuten. Zo moeilijk was het.

Als je nu naar ballet gaat, moet je gelijk één ding leren: altijd met je rechterbeen beginnen te lopen en 8 pasjes maken. Met je rechterarm beginnen en 8 bewegingen maken. Alles was rechts en 8. En dan thuis mijn vader hè. Die was in militaire dienst geweest – zoals zo’n beetje alle vaders – en daar begonnen ze altijd met hun linkerbeen te lopen. Tellen deden ze daar tot 4 en hij vond het geweldig om dat samen met mij te doen. Ik was dus totaal verward, want ik was nou niet echt goed in ballet en moest hard mijn best doen om als linkshandige met rechts te beginnen en altijd tot 8 te tellen.

Tot zover ballet. Ik moest kennelijk heel veel kracht aanwenden om mezelf dat tellen aan te wennen, want het ging helemaal vastzitten in mijn hoofd en in mijn hele lijf. Maar ik tel ook altijd lettergrepen en daarbij moet ik tot 3 tellen. Dat komt door het aftellen als kind: één, twéé, drie!! Omdat mijn ouders, die balletjuf en nog een paar schooljuffen me altijd zo op mijn nek zaten met kritiek, moest ik heel hard mijn best doen om alles ‘goed’ te doen. Alleen dan ontliep ik immers kritiek en onterechte beschuldigingen dat ik zogenaamd mijn best niet deed. Daardoor ging dat tellen zo vast zitten.

Hoe het nu is

Terug naar nu. Sinds ongeveer een halfjaar kan ik de gevechten tegen de Tourette winnen en komen er geen ontladingen meer, als ik ze probeer tegen te houden. Alleen zitten de gewoontes zo verschrikkelijk vast. Ik ontdek de gekste dingen over mezelf, die me eerder niet eens opvielen: ik tel de traptreden en word daar oerzenuwachtig van, bijvoorbeeld. Om mezelf dat af te leren, begin ik nu expres met mijn linkerbeen en mag ik de treden niet tellen. Allerlei geluidjes die ik maak, mijn kaak die ik span, knipperingen met mijn ogen vanwege mijn lenzen moeten ook geteld worden en nog meer van dat soort idiote dingen komen nu aan het licht. Er zijn nog véél meer ticks die ik hier niet noem, want dan wordt het een boek in plaats van een artikel! Ik ga er recht tegenin om ze het hoofd te bieden en dan nog is het strijd. Maar wel één die ik win.

Je zou denken dat het héél erg veel spanning geeft om mezelf dat allemaal af te leren. Het gekke is dat dat niet zo is: het geeft juist ontspanning, wanneer ik weer eens door heb dat ik mijn kaak gespannen hou en mezelf dan dwing om te ontspannen, waarbij ik dan maar mijn wangen opblaas. Het werkt ontspannend als ik de traptreden níet tel of de lettergrepen in de krant en op het internet. Als ik merk dat ik mijn ademhalingen inmiddels niet meer hoef te tellen, enzovoort, enzovoort, enzovoort.

Gewoontes opsporen en wijzigen

Wat ik wil zeggen met dit stuk, is dat jij misschien op jouw eigen manier ook gewoontes hebt, die bepaalde dingen die je eigenlijk niet wilt, in stand houden. Van die halfbewuste aanwenningen, waarbij je misschien van alles moet van jezelf: je auto perfect parkeren, je administratie perfect afgewerkt en opgeruimd hebben, altijd om dezelfde tijd eten, douchen, slapen … Of dingen eten die niet goed voor je zijn, zonder dat je het in de gaten hebt. Uit gewoonte neem je ze mee in de supermarkt en je bent je er niet meer van bewust dat je dat eigenlijk niet wilt. Nog eentje: niet geloven dat het leven echt goed kan zijn en dat er voor iedereen ruimte is om echt gelukkig te zijn.

Of omgekeerd: dat je dingen die goed voor je zijn, níet doet: sporten, anderszins bewegen, gezond eten, genoeg slaap nemen, ook eens aan jezelf denken, je gevoelens uiten … Dit soort gewoontes kunnen misschien iets minder extreem zijn dan bij mij, maar toch je gezondheidsklachten of je tegenslagen in stand houden. Ga je gewoontes maar eens na en kijk of er iets tussen zit, wat je graag anders wilt. En ga er dan recht tegenin net zoals ik dat doe. Zo word jij steeds meer de baas over je leven en uit ervaring kan ik je zeggen dat je daar héél gelukkig van wordt!

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction