Zo overwin je Jeugdzorg en zelfs Girfec gegarandeerd

Zo overwin je Jeugdzorg en zelfs Girfec gegarandeerd

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Dit artikel vervangt mijn oude artikel over omgaan met Jeugdzorg! Mensen die Jeugdzorg – Veilig Thuis meestal eerst en daarna een heel scala aan organisaties – over de vloer krijgen, schrikken zich zonder uitzondering het apezuur. Van schrik zijn ze niet altijd in staat om goed duidelijk te maken waarom het fout is dat Jeugdzorg bij hen komt. Taaien de dames niet af, dan gaan ze alle juridische regels en wetten uit hun hoofd leren, alle instanties, afkortingen uit het veld en alles wat er verder mee te maken heeft. Héél logisch afweergedrag en zo deed ik het zelf ook al die jaren. Toch is er iets anders wat beter werkt en bij ons heeft het bovendien al een paar keer z’n vruchten afgeworpen. Toen ik het één keer níet deed, wonnen ze gelijk. Ik was me er tot voor kort niet van bewust, maar nu wel en daarom vertel ik het je gelijk! Deze methode gaat iedereen redden en ik ben zo blij dat ik die eindelijk heb uitgedacht! Ik verklap het nog niet, maak er een cliffhanger van! Wees welkom en lees maar verder.

Ik ga dus even terug in mijn herinneringen naar de eerste schooldagen van mijn oudste puk. Daar begonnen de problemen, want hij werd er gepest en wist niet hoe hij daarmee om moest gaan. Hij mocht de pester namelijk geen klap terugverkopen, want de juf zag nooit wie begonnen was en gaf steevast mijn zoon de schuld. Iets terugschreeuwen kon om dezelfde reden niet en als hij naar de juf ging om te zeggen dat hij gepest werd, nam de juf het óók op voor de pester. Waarom? Omdat leerkrachten dat altijd doen. Ze kunnen niet op tegen pestkoppen en omdat ze een vaste baan bij de overheid hebben, krijgen zij áltijd gelijk. Hoe slecht een docent ook is, je kunt niet direct van ze winnen. Mijn beide zoons hebben geen stoornissen en kunnen goed leren. De enige hoogbegaafde in huis ben ik en verder zijn er ook geen problemen bij ons. Alleen mensen die zelf ook lief waren, konden met mijn oudste schat omgaan. Zoals je echter weet, is de wereld niet zo dik bezaaid met zulke mensen en we hadden ook nog een oppas die de betweter uithing en waar men op die school erg van gecharmeerd was. Waarom? Omdat ze aan zichzelf werkte. Ze zat in therapie, want dat had zij nodig om een goede moeder te kunnen zijn. Ze vertelde op school lelijke dingen over mij om zelf goed te lijken en daarom had men daar te laat door dat ik toch echt een superleuke moeder was. Namelijk toen ik een keer in de klas kwam kijken: ik hielp de juf met de kinderen en bleef de hele ochtend, omdat ik kinderen zó leuk vind. Álle andere ouders waren binnen een uur alweer verdwenen!

Juf wilde mijn kereltje naar het Riagg hebben, de ggz dus, maar ik wist dat te voorkomen door hem zélf naar een therapeut te brengen. Zo liet ik zien dat ik zelf mijn problemen – door hen gecreëerd en alléén op school bestaand – kon oplossen en zo konden ze me niets maken. Omdat de school heel veel interne problemen bleek te hebben en zelfs op het punt stond dat ze moesten sluiten, was de stap om die problemen aan mijn zoontje en nog een paar kinderen op te hangen, klein. Maar de therapie sloeg hun de wapens uit handen. Heel veel ouders op die school waren therapeut en ik leerde in sneltreinvaart alles over opvoeding en ook heel veel over hoe je ziektes geneest. Ook daardoor kon school ons niets maken, want als een ouder aan zichzelf werkt en aan zijn of haar kind, hebben ze geen verhaal bij Jeugdzorg, zie je wel.

 

De tactiek van Jeugdzorg

Dus wat deden ze? Toen mijn jongste puk 2 jaar later geboren werd, deed de school stiekem een anonieme melding bij het AMK, nu Veilig Thuis. Dat mag een school helemaal niet, maar Jeugdzorg stelt zichzelf boven de wet, zoals ik eerder al vertelde. En de minister van Veiligheid en Justitie die erover gaat, doet er niets tegen. De klacht ging niet over mijn vermeende tekortkomingen of over die van mijn jongetjes, maar over mijn toen kersverse echtgenoot, die hier net een jaar was uit Algerije en hier nog niet goed was gewend. Zóver gaan scholen om hun hachje te redden! Ze zoeken leerlingen en ouders uit, die niet zo stevig in hun schoenen staan en projecteren hun eigen problemen op hén. Dan krijgen zíj een goede naam, want zíj signaleren immers ‘problemen bij leerlingen’ – die dus niet bestaan, want de school zelf is het probleem – en halen er ‘hulp’ bij. Ammehoela! Veilig Thuis helpt niet, maar smijt alleen het leven van gezinnen overhoop. En waarom zijn gezinnen kwetsbaar? Doordat een van de ouders een moeilijke jeugd heeft gehad en niet overloopt van het zelfvertrouwen; omdat opa overleden is en ze in een rouwproces zitten; omdat ze in een echtscheiding zitten, wat nou niet bepaald de leukste periode in ‘s mensen leven is of omdat een van de ouders zijn of haar baan is kwijtgeraakt. Of omdat een kind het labeltje heeft van een ‘stoornis’ en het leren niet vanzelfsprekend gaat.

Dat soort dingen zijn het: een vaak tijdelijke deining, waar een Enorm Probleem van wordt gemaakt door de Professionals van school en Jeugdzorg en dat tot op het bot wordt uitgebuit met als enig doel het uitvergroten van hun ego en het verhullen van hun eigen sores. Bij Jeugdzorg werkt in het hele land niet één persoon, die gehinderd wordt door énige vakkennis over kinderen, opvoeding en onderwijs. Zo iemand zou daar niet eens aangenomen worden! Als ze komen, is je de oorlog verklaard, maar mag je niet vechten: zij mogen jou wel aanvallen, maar als je je verdedigt, ben je een dom schaap volgens hen. Toch kun je hen overwinnen! Vergelijk de situatie maar eens met Israel, dat al zovele malen ook zónder Amerikaanse hulp binnen een paar dagen de hele Arabische wereld overwon. De truc is intelligentie: wie niet sterk is, moet slim zijn.

Afijn, een jaar later stond de RvdK op de stoep. Ik kreeg hen weg door ook weer te vertellen dat mijn zoon therapie kreeg. Dat was ook zo, want hij werd mishandeld op school en ik kreeg hem er niet af. De vrouw van de RvdK had me moeten vertellen dat ik aangifte van mishandeling moest doen bij de politie, maar die deed haar werk weer eens niet en ik had geen idee dat die mogelijkheid bestond. Niemand van de ouders van die school ook, terwijl zeker zo’n 10 van de 100 kinderen soortgelijke problemen hadden als mijn oudste. Weer was Jeugdzorg verdwenen en ze kwamen pas 6 jaar later weerom. Toen was het weer omdat mijn oudste de ziekte van Pfeiffer had (oftewel géén reden). Zieke kinderen worden uitgebuit door de ouders ervan te beschuldigen dat ze het kind ziek gemáákt hebben: Münchhausen by proxy. Komt voor in 1:4.000.000 gevallen, maar bij Jeugdzorg is iedereen die een ziek kind heeft, schuldig. Bovendien had mijn inmiddels ex-man mijn jongste kerel een keer niet opgehaald van school en mij de schuld gegeven. Ik had die dag mijn eerste beroerte, kon urenlang niet praten en zelfs totaal niet bewegen plús het was mijn dag niet, maar uiteraard had ik het weer gedaan zoals altijd. De directrice van die school liet mijn arme jongen tot half 7 op school zitten, puur om mij problemen te bezorgen. Over pedagogiek gesproken! Ze had hem gewoon bij mij thuis kunnen brengen, aangezien zijn vader ins Blaue Hinein verschwunden was. Door de schrik dat de bel ging, was ik dan wel weer bijgekomen en had ik haar verteld hoe de vork in de steel zat. Dan had geen Oost-Indisch blinde me ooit meer iets kunnen maken uit jaloezie, omdat wij een leuk gezin zijn. Maar nu kregen we zowel Veilig Thuis als de RvdK op bezoek. Ook toen bleek dat die directrice onze telefoonnummers nooit had genoteerd in mijn zoons gegevens, bleef ik de schuld krijgen. In de wereld van Jeugdzorg is géén logica! En ik, ik schakelde hulp in: de EigenKrachtcentrale, die een paar van mijn vrienden bijeen riep en een plan opstelde, waarmee zij ons zouden helpen. Vervolgens won ik een rechtszaak en moesten ze aftaaien.

 

En zó ging het fout

De vierde keer dat ze kwamen, was vlak na onze verhuizing naar Friesland. Er waren toen zóveel leugens over ons verteld, dat de hele provincie stijf van schrik stond van wie wíj wel niet moesten zijn. Het kostte een hele tijd om hun te laten zien dat alles gelogen was en in die tijd hadden Veilig Thuis en de RvdK tezamen met het gebiedsteam mijn jongste al te pakken. Ik had het eerste halfjaar na de verhuizing contact met een maatschappelijk werkster van het gebiedsteam en achteraf bezien kon Veilig Thuis me dáárdoor mijn zoon niet meteen afpakken. Die maatschappelijk werkster stookte mijn zoon echter op, zodat hij boos werd waar ze bij was en zelfs zonder dat ik daarover klaagde bij haar baas, werd ze om die reden ontslagen. Het kan dus toch, maar niet als jij als ‘domme burger’ klaagt. Later praatte ik met de ggz-medewerker die tegenwoordig bij je huisartsenpraktijk zit, maar blijkbaar heb ik het niet luid genoeg gezegd. Je moet dat luidkeels zeggen, maar dat wist ik toen nog niet. Veilig Thuis Leeuwarden stuurde zelfs een vent op me af, die me ongegeneerd probeerde te versieren! Enfin, je weet wel hoe Linke Loetje ze zijn.

Ik schreeuwde dus niet hard zat. Wat deed Veilig Thuis toen? Ze riepen een andere maatschappelijk werkster van het gebiedsteam op om achter mijn rug om met mijn zoon op school te praten, wat streng verboden is. Ze hield wél contact met zijn vader, die loog dat ik een persoonlijkheidsstoornis zou hebben en dat hij zijn zoon nooit te zien zou krijgen. Het tegendeel was waar! Toen mijn zoon na een aantal gesprekken nog steeds níet tegen haar gezegd had dat hij bij mij weg wilde, verzon ze zelf maar de smoes dat hij zijn uiterst narcistische vader zogenaamd zou missen en vertelde ze dat aan Veilig Thuis. Die gaf de leugen door aan de RvdK, die hem weer aan de rechter doorbriefde zonder ons zelfs maar te leren kennen en dáár ging mijn zoon. Achteraf bezien … Toen mijn zoon bij míj woonde, zag hij zijn vader bijna iedere dag. Nooit heb ik één keer het contact geweigerd. Toch heeft hij 8 jaar lang tegen iedereen gelogen dat hij zijn zoon niet zag en ook hoe psychisch ontzettend enorm gestoord ík zogenaamd wel was. Bij mijn weten is narcisme juist een persoonlijkheidsstoornis en heeft hijzelf er dus één, maar smaken kunnen verschillen in dit land! En nu weet ik dat je je daar niet tegen moet verzetten, maar dat je alléén maar hoeft te zeggen dat je hulp hebt. Te kinderachtig voor woorden, maar je wéét dat het waar is!

Niet doen: in je eentje tegen Jeugdzorg opboksen!

Het maakt dat ze je kinderen gelijk onder toezicht kunnen stellen of zelfs uit huis kunnen plaatsen, zonder enig onderzoek of kennis van de situatie. Dan is het leven van jouzelf, maar óók van je kinderen in één klap over en uit! Het héle Jeugdzorg is een overheidsbedrijf dat draait op subsidies. Die krijgen ze alléén wanneer ze ‘hulp’trajecten inschakelen: gedwongen mediation bij henzelf, een voogd – tegenwoordig superhip jeugdbeschermer geheten – op je gezin of je kinderen regelrecht afpakken. Dat is dus het enige waar zij op uit zijn: het overleven van hun bedrijf! Zij zijn dus heel simpelweg geen gesprekspartner, maar de vijand en niets anders! Wat jij namelijk wilt, is géén klant zijn bij hun opdringerige winkel. Als ze daardoor failliet gaan, is dat jouw probleem niet: moeten ze hun zaken maar beter regelen. Dealen met Jeugdzorg is pure business met jouw gezin als inleg en niets anders. De enige manier om voor altijd van hen te winnen, is zorgen dat ze niemand meer kunnen grijpen – behalve mensen die hun kinderen wél mishandelen uiteraard.

 

Als je Jeugdzorg tegen je hebt, ben je verloren, want zoals ik net al zei: zij staan niet alleen boven ouders, rechters, advocaten en scholen, maar ook boven de wet. Je kunt niet tegen ze vechten, maar wél van ze winnen. Door zélf op tijd hulp in te schakelen, al is het een wassen neus. Als het maar geen alternatieve hulp is, want dat accepteert Jeugdzorg niet. Kritiek op z’n functioneren accepteert geen enkele ambtenaar, ook een Jeugdzorgmedewerker dus niet. Klachtencommissies en tuchtraden kosten veel moeite, maar hebben geen enkele zin. Als je probeert een overheidsmedewerker te laten uitglijden, trek je aan het kortste eind.

 

Wat tevens niet werkt, is zeggen dat je zelf therapeut, coach of iets pedagogisch bent. Ik dacht al die jaren dat dát de reden was geweest – ik was immers lerares – waarom ze mijn kinderen niet pakten, maar dat was het niet. Ze pakken ook kinderen af van hoogleraren in de pedagogiek, van artsen, van leraren dus, therapeuten en zelfs van hun eigen collega’s. Van het woord alternatieve hulpverlening of geneeskunde zijn ze vies en dat maakt zelfs dat ze je kinderen dezelfde dag nog komen halen. Niet doen! Gebruik liever de magische woorden: “ik heb hulp ingeschakeld”. Klaar!

 

Wat als je wél kinderen met een labeltje hebt?

Dan is het ingewikkelder, maar wel hetzelfde principe. Je moet zeggen dat je hulp hebt en dat er aan ‘het vermeende probleem’ gewerkt wordt. Dat maakt heel simpelweg dat je immuun bent voor hen, want iedere hulpverlener is een collega van hen: zo zien zij dat. Die vallen ze niet aan, zolang hij of zij maar niet alternatief lijkt te werken. Zijn er op school problemen, doordat er niet lief met je kind wordt omgesprongen, dan ook moet je alleen maar zeggen dat er hulp is. Niet de school beschuldigen; hoogstens aangeven dat ze niet pedagogisch met je kind omspringen. Of bijvoorbeeld dat de leerkracht overbelast is met meerdere kinderen die extra aandacht nodig hebben of iets dergelijks. Zeg er gerust bij dat je hebt aangeboden in de klas te komen helpen en doe dat ook echt als je even kunt. Heeft de school jouw hulp geweigerd, dan is duidelijk dat de school schuldig is: ze zijn immers vijandig naar jou toe. Maar je gelijk krijg je dan nog steeds niet: dat is alléén als je de magische woorden zegt.

Ook niet doen: terwijl Jeugdzorg er is, proberen je kind naar een andere school te krijgen. Een schoolwisseling is ook weer zoiets wat zij ‘slecht voor het kind’ vinden, hoe dom het ook is. Even wachten totdat ze weg zijn en dán naar een andere school, tenzij je kind al aangenomen is. Dan kan Jeugdzorg weer eens even zien wie er gelijk had: jij en niet de leerkracht op de oude school. Goed afspreken dat de nieuwe school eventuele leugens in een overdracht niet gelooft, goed laten doordringen dat er HULP is en duidelijk maken dat je kind één ding nodig heeft: een leerkracht die in hem of haar gelooft en een beetje aardig is. Een paar vriendjes of vriendinnetjes om mee om te gaan in de klas, erbij mogen horen.

Komt Jeugdzorg desondanks aan met hulptrajecten, dan zeg je beter niet dat die de bestaande en goed werkende hulp in de weg zouden staan. Als Jeugdzorg hulp opdringt, heb je niet luid en duidelijk genoeg gezegd dat je al hulp hébt. Zó simpel mag je het maken, want dat is de realiteit! Houden ze vol dat je hulp moet, dan kun je maar beter niet weigeren, want dan pakken ze je kind(eren). Je kunt de nieuwe ‘hulp’ wel traineren en als je geluk hebt, vindt de hulpverlener het na een tijdje welletjes en laat ze je vrij. Beter nog is het om dan als de wiedeweer zélf hulp te gaan zoeken. Schroom niet om er geld aan uit te geven, want particuliere coaches zijn stukken beter dan die van een instelling. Die werken immers bijna altijd alleen maar voor het geld en mogen ook geen andere methodes gebruiken dan de reguliere uit het boekje, die gewoon niet helpen.

 

Een beetje advies van een coach die ook ervaringsdeskundige is

We leven in een wereld, die van de hulptrajecten uit mekaar barst. Als je niet bij ieder wissewasje in je leven een ‘professional’ inschakelt, word je scheef aangekeken. Waarom denk je dat het sarcastische nummer van Laurie Anderson ‘Only an expert can deal with the problem’ bovenaan mijn website staat? Ik zal het hieronder ook nog even zetten. Je kinderen zijn je kostbaarste geschenk en Jeugdzorg mag hen niet kapotmaken. Als je een ex hebt die ze tenminste niet mishandelt, laat ze dan contact met hem of haar hebben. Mijn ex is een ontzettend slechte vader, maar nooit heb ik onze zoon bij hem weggehouden. Ik heb zelf geen vader namelijk en weet hoe ontzettend veel pijn het doet, als je niet mag weten wie je bent en van wie je afstamt. Als je ex geen goede ouder is en altijd alles vergeet, moet je kind daar niet zijn als het een opdracht voor school heeft. Of dan kun je je kind zelf helpen via Whatsapp bijvoorbeeld. Maar op andere dagen kan het wél. Maak je ex niet zwart omdat je zélf je kinderen wilt opvoeden. Een alleenstaand ouder staat gewoon heel zwak en een kind zonder vader krijgt een heel moeilijk leven, dat kan ik je bezweren! Een kind zonder moeder nog veel erger en dat is waarom ik zo hard vecht om mijn jongste zoon toch te zien te krijgen. Het kan Jeugdzorg niets schelen of er ouderverstoting in het spel is: zij zijn druk met acquisitie om geld binnen te halen, zodat ze lekker een vaste baan hebben met prachtige arbeidsvoorwaarden. Dat is het enige waar men bij Jeugdzorg om geeft en dat zeg ik niet uit verbittering, maar omdat het waar is. Als je een beetje hulp van mij wilt, weet je me te vinden via de contactpagina, op sociale media of Whatsapp.

Hier Laurie Anderson nog even, “Only an expert can deal with the problem” uit 2010:

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu
%d bloggers like this: