Verwerking geboortetrauma deel II: voedingsstoffentekorten

Verwerking geboortetrauma deel II: voedingsstoffentekorten

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Nu ik begonnen ben met uit de doeken doen hoe ik trauma’s verwerk en afwikkel, moet ik het verhaal ook afmaken. Het kreeg een interessante wending, nadat ik er een makkie aan had gehad om mijn geboorte ‘even’ opnieuw te beleven. Ik bén ook heel snel geboren, dus het klopt met de weinige feiten die erover bekend zijn. Mijn moeder bleek inderdaad een niet-ontdekte zwangerschapsvergiftiging te hebben en ik ging dus zoeken wat daar de oorzaken voor kunnen zijn geweest. Toen ik over suikerziekte las, wist ik dat ik het daar moest zoeken en ik laat even zien wat ik allemaal vond. Ik schrijf wat kort, want ik vind het te privé om uitgebreid te vermelden allemaal.

Als je een paar dagen in het ziekenhuis bent geweest, moet je wel even wat aan hygiëne doen, merkte ik gistermiddag bij thuiskomst op. Ik zag allemaal ziektekiemen en verder weet ik niet precies wat het allemaal was, op mijn kleding en op mezelf zitten. Hup onder de douche en twee keer de wasmachine aan! Het is wel eens lastig als je zulke dingen ziet, want dan wil je vermijden dat je ermee in contact komt. Omdat anderen ze niet zien, moet je dan uitleggen waarom je bijvoorbeeld een bepaalde handdoek niet wilt gebruiken en dat soort dingen. Je kúnt dat niet verklaren, want het gros van de mensen denkt gelijk dat je smetvrees of een andere psychische ziekte hebt. Nee, mijn hersenpan waarschuwt me gewoon dat ik een bepaald toilet niet moet gebruiken enzo, omdat ik dan ziek word. Ik kwam dus thuis met een enorme koortslip en een zwaar ontstoken hand, waar een wel geprikt, maar niet gebruikt infuusdraadje in had gezeten. Omdat ik niet alles waarvoor ik waarschuwingen ontving, kon mijden. En omdat ze daar hartstikke schoon zijn, maar niet alle infecties kunnen voorkomen.

Even terug naar het verhaal: ik zag mezelf draaien als kleintje in mijn moeders buik, van stuitligging naar normale ligging met het hoofd naar beneden. Ik zag het eerst van buitenaf en daarna zat ik zelf in de baby, zoals het hoort voor een goede verwerking. Toen mijn hoofd beneden lag, ging ik zo hard als ik kon, bonken met mijn hoofd tegen het baarmoedervlies aan, om geboren te worden. Het ging uiteraard niet zo hard, want ik was bijzonder klein en hoe hard kun je überhaupt met je hoofd bonken in zo’n vastgedraaide positie? Toch had het effect, want de poort ging open en binnen no-time was ik er ook uit ook. Helemaal blauw en halfdood van het wekenlange zuurstofgebrek. Dat stemde overeen met hoe mijn moeder het zelf verteld had en hoe het in de pampieren stond.

Het volgende dat ik moest doen, was niet de geboorte gelijk opnieuw doen, maar dan op een goeie manier. Nee, eerst naar de oorzaak van de zwangerschapsvergiftiging. Inderdaad was dat diabetes en ze had ontzéttend geluk, want diabetes heeft als basis een chroomtekort en een teveel aan vitamine B12. De meeste vrouwen komen maar heel langzaam bij van zo’n vergiftiging na een zwangerschap en houden er soms hun leven lang klachten aan over, maar mijn moeder was gelijk na de bevalling overal vanaf. Ze had ook nog een plaatselijk tevéél aan chroom, dat meeging met het vruchtwater, maar het chroomtekort en het teveel aan B12 mocht ik hebben. Met het chroomtekort heb ik mijn leven lang als een leeuwin zo dapper gevochten en ik heb het in zoverre overwonnen, dat ik er geen vreetbuien meer door krijg. Maar te weinig chroom maakt ook dat de mensen je niet zien. Dat ze over je heenkijken, je niet steunen, niet respecteren, dat je niet mee mag doen in het leven en die ellende is pas over, nadat dit geboortetrauma geheel verwerkt zal zijn. Aan het B12-teveel heb ik zelfs nog niets kunnen doen, zo diep als het zat.

Het was ontzéttend moeilijk om dit trauma te genezen, want daarvoor moest mijn moeder andere keuzes maken in haar leven. Dat was niet eenvoudig en ik ben echt kapot van vermoeidheid na een dag lang hard hieraan werken. Toen ik vervolgens nog een keer mijn geboorte opnieuw deed, bleef ze zwanger tot mijn uitgerekende datum en werd ik helemaal gezond geboren. Net iets meer dan 6 pond kwam ik kerngezond tevoorschijn. Deze nieuwe loop van het verhaal hield echter in dat zij zelf opeens flauwviel tijdens de bevalling en een keizerssnede moest: bloedarmoede. Zoals ik het mezelf niet gun dat ik een rotleven heb, gun ik dat een ander ook niet. Bovendien was het probleem nog niet opgelost: ik heb immers ook mijn hele leven al heel weinig ijzer. Dat blijkt hiervandaan te komen en moet opgelost worden, wil ik ooit een leven krijgen. Dus toog ik terug naar het moment, waarop ze bloedarmoede had opgelopen … om die te verhelpen. Weer heel moeilijk. Zweten, doen, maar het lukte, zong Dora vrolijk. Weer overnieuw de geboorte doen en ja hoor! Ik kwam er helemaal perfect uit en mijn moeder was opeens verdwenen. Dat is hoe het hoort te eindigen in dit soort sessies, dus dit is ook weer klaar.

Er kwam nog iets naar voren over een tekort aan vitamine B-complex. Dat zijn alle soorten vitamine B, behalve biotine en B12. Dus B1, B2, B5, B6 en B11 of foliumzuur. Ik vertel altijd dat vitamine B zorgt dat je een zachtaardig en meegaand karakter hebt. Heb je er een tekort aan, dan word je koppig en moeilijk. Je gaat jezelf tegenwerken en wilt niks wat goed voor je is. Wat je wél wilt en ook doet, is “alles wat God verboden heeft”: ongezond eten, seks zonder voorbehoedsmiddel, in je eentje zitten pielen met je leven zonder hulp te vragen en dat soort dingen. Als je zo dwars bent geworden, is het verrekte moeilijk voor een ander om je zover te krijgen dat je bijvoorbeeld een bepaalde vitamine slikt of handiger keuzes maakt in je leven. Tenslotte ben je dan niet zachtaardig, maar keihard met een potdicht hart. Van die mensen die hun kleuter ‘s nachts onder de koude douche zetten, omdat hij mama wakker heeft gemaakt vanwege een nachtmerrie, weet je wel. Die hebben een (plaatselijk) vitamine B-gebrek. Van die geconstipeerde zuurpruimen die nooit eens éven iets aardigs zeggen; of die je zó kwaad aankijken dat je de ijsjes die ze verkopen al niet meer hoeft.

Ik ga kijken wat het verwerken van dit trauma nu weer heeft gebracht. Officieel zouden nu al mijn klachten over moeten zijn. Bloedarmoede die steeds weer opnieuw opkomt, eeuwige rugpijnen, slapeloosheid, mijn veel te lichte huid-, oog- en haarkleur, mijn slechte zicht, het steeds uitvallen van spraak en gewoon alles ook en alles wat ik nog vergeten ben. Het is dus niet veroorzaakt door het trauma ná mijn geboorte, want toen was alles binnenin mij al kapot en kon het niet nóg een keer stuk. De allerdiepste oorzaak lag kennelijk vlak vóór en tijdens mijn geboorte. Alles wat er allemaal fout liep in mijn leven, is hierdoor op de een of andere manier veroorzaakt.

Zoals ik in mijn nieuwsbrief al meldde, zorgt een teveel aan vitamine B12 onder andere dat je de hele tijd tegenslagen en problemen krijgt. Nou, dat heb ik geweten! Het had niet erger gekund zo ongeveer. Een chroomtekort maakt dat mensen je niet zien, over je heenlopen en je snoberen. Jaaah, alweer raak. Een ijzertekort maakt dat je gewoon geen kracht hebt om van alles te doen wat leuk of nodig is. Ook in de roos. Check, check, check: als alles goed is, moeten we er zijn. Nu is logica in het leven niet echt het eerste waar je aan denkt, maar je weet nooit. Dit is dus traumaverwerking en zo kan het ook voor jou, als je dat wilt. Het hoeft alleen niet per se, want voor anderen kan ik de trauma’s zien en hoeven we er niet noodzakelijkerwijs helemaal doorheen.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu
%d bloggers like this: