Jeugdzorg: vechten tegen een reus zonder advocaat

Jeugdzorg: vechten tegen een reus zonder advocaat

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Toen ik vandaag opstond en naar goede gewoonte eerst op Twitter en Facebook ging kijken of er nog iets leuks was, vond ik iets niet-leuks maar wel interessants: iemand had een geweldig recht-voor-z’n-raap artikel gedeeld over gezinsvoogden. Er ging mij na zoveel jaar dat ik deze club als mijn broekzak ken, nog een licht op! In enen begreep ik waarom die lieden zo verschrikkelijk arrogant zijn en waarom je ze onmogelijk aan het verstand kunt peuteren dat ze een ego van hier tot Mexico en drie keer terug hebben. Het vervelende is wel dat alle prodeo-advocaten het bijltje erbij hebben neergelegd en de minister van Rechtsbescherming zijn poot stijf houdt. Ook daar heb ik zo mijn mening over, al mag die een beetje hard zijn. Hij staat wel ter discussie, want je kunt mij altijd overtuigen als je een beter idee hebt.

Enfin, eerst dat artikel maar eens over gezinsvoogden. Hier is het. Arrogantie de arrogantie heten deze gasten tegenwoordig nota bene jeugdbeschermers! Laten we maar eens gaan kijken dan, zullen we? Het is een kritisch stuk dat gaat over een boek, dat in de opleiding tot gezinsvoogd werd en misschien in een nieuwere druk nog steeds wel wordt gebruikt: “De (gezins)voogd als jongleur”. Op zich is het niet eens zo heel belangrijk of ditzelfde boek nog wordt gebruikt; het gaat er namelijk om hoe mensen van Jeugdzorg denken of eigenlijk níet denken. In de tijd waarin dit artikel werd geschreven (2001), hadden deze mensen vaak een mbo-opleiding. Inmiddels is dit hbo geworden, kijk maar hier in de beroepengids. Dit is wat er in de ellenlange kritiek op dit boek, waarnaar je hierboven de link ziet, staat: op de opleiding wordt er al uitgegaan van een modelgezin uit een reclamespotje, in plaats van een gemiddeld Nederlands gezin zoals dat in de praktijk zo’n beetje reilt en zeilt. Omdat er in ieder gezin wel eens onenigheid is – zoon die vindt dat hij urenlang mag gamen, moeder die vindt dat hij ook eens iets anders moet doen met als gevolg woorden en bonken op de trap enzo – vindt een beginnend voogd meteen al dat geen enkel gezin zonder hem (ik hou het even op hem voor het gemak) zou kunnen functioneren. Stel je voor, ze maken ruzie zeg! Dat deden de gezinnen uit zijn boeken niet. Zulk goed personeel heeft Jeugdzorg, zie je wel? Ingeblikt met dr. Spock.

Jeugdzorginstanties houden zich van nature bezig met gezinnen waar verwaarlozing en / of kindermishandeling plaatsvindt. Dus gezinnen waar het gewoon gáát, zien ze niet zo vaak. En als ze ze zien, vinden ze dat daar ook van alles aan mankeert. Weet je misschien nog dat ik eens schreef dat ik zo’n vrouw van de Kinderbescherming over de vloer kreeg, die niet eens haar bezoek had aangekondigd en ons behoorlijk schone en opgeruimde huis niet geschikt vond voor kinderen, omdat ik net thuiskwam van mijn zoontje naar school brengen en de ramen nog niet open had gezet. We hadden kleine katjes en hij was bang dat ze naar buiten gingen en niet meer terug zouden komen, wanneer ik het raam openzette. Dat deed ik dus altijd pas wanneer ik hem naar school gebracht had. Dat was helemaal geen probleem, maar deze mensen vinden per definitie dat er van alles mis met jou is, omdat ze op je neerkijken. Ook als je zelf een pedagogisch beroep hebt! Als je dit artikel gelezen hebt, snap je voor altijd waarom dat zo is en ben je toe aan stap 2: wat doen we eraan?

Deze neerbuigende zienswijze wordt jeugdwerkers, gezinsvoogden, maatschappelijk werkers en al wat dies meer zij opgedrongen, weet ik van meerdere mensen die zulk werk doen en wat wakkerder zijn dan de meesten van hun collegae. Dus zij kijken neer op en zijn vies van de mensen met wie zij hun geld verdienen, zal ik maar zeggen. Dit is absoluut niet overtrokken! Er is één soort mens waar ze respect voor hebben: mensen die wél een slechte ouder zijn en hun kinderen verwaarlozen of anderszins totaal verkeerd opvoeden. Van die bazige ka’s als vrouwen en van die bullebakken van mannen, die gelijk aangifte doen en rechtszaken beginnen met een gemene leugen, zodra ze éven hun zin niet krijgen. Mijn ex is er zoeen en die heeft nog een gratis advocaat ook, die er niet vies van is om echt grove leugens en beledigingen aan andermans (lees: mijn) adres door de rechtszaal te laten galmen. Van die mensen die hun ex-partner en andere ouder van hun kinderen hun kroost onthouden, door vreselijke leugens over die persoon te vertellen. Dáár kunnen mensen van Jeugdzorg niet tegenop en díe steunen zij door dik en dun. Maar normale mensen, die een zorgkind hebben – met een ‘stoornisje’, hoogbegaafd of met schooltrauma’s – of die helemáál geen problemen hebben, worden door jeugdwerkers totaal gesnobeerd, omdat die hebben geleerd dat ze op hen dienen neer te kijken. Doen ze dat niet, dan krijgen ze wel onmiddellijk een standje van hun leidinggevende: het geld mot stromen, dus ze motten zoveel mogelijk kinderen onder toezicht (van een voogd) plaatsen ofwel uit huis plaatsen.

Het hele Jeugdzorg zou met véél minder geld véél beter werk kunnen doen, als ze eens niet zo afkeurend deden. Als ze niet van iedereen die een zorgkind heeft, die tijdelijk in de rouw is om het verlies van een geliefde, die z’n baan kwijtgeraakt is en zich even niet zo lekker voelt enzovoort niet onmiddellijk het hele gezin zouden overnemen door middel van een voogd. Een voogd ís er immers voor om het ouderlijke gezag te ondermijnen. Je mag nog niet eens een simpel gesprekje met de leerkracht op school hebben zonder zo’n voogd! Als je als moeder je kind even te vaak ziet volgens de regeltjes, moet die voogd het alweer weten. Vergeet je het te melden, dan heb je onmiddellijk oorlog en blijft de OTS (ondertoezichtstelling) doodleuk doorgaan. Vaak zelfs zonder dat er een rechter aan te pas komt, hetgeen streng verboden is. Maar Jeugdzorg plaatst zichzelf niet alleen boven haar cliënten, maar ook boven de wet. Het is treiteren, macht misbruiken en leedvermaak wat de klok slaat en ik zweer dat ik niet overdrijf. Er zijn inmiddels wel klachtencommissies en zelfs een tuchtcollege, maar ten eerste krijg je daar nooit je gelijk en ten tweede kun je bij dat tuchtcollege alleen één persoon aanklagen. Vergeet ik nog bijna te vermelden dat hun oordeel bovendien niet bindend is. Ik heb al vele malen gezien dat Jeugdzorginstanties direct een andere contactpersoon of voogd instellen, zodra ze denken dat je misschien wel naar dat tuchtcollege toe zou kunnen gaan. Je kunt ze onmogelijk ter verantwoording roepen en het gaat hier niet om je studie, maar om je KINDEREN! Ik heb duidelijk verteld hoe je leven én dat van je kinderen en hún kinderen ook weer automatisch kapot gaat, als je jeugdzorgtrauma’s hebt, maar je kunt ze niet vermijden.

Kinderrechters achten de op geen enkele uitzondering na ongegronde mening van Jeugdzorg belangrijker dan die van de ouders en dus heb je als ouder minder dan 1% kans om een rechtszaak te winnen. Kan een rechter niet om de ouders heen, dan geeft ze (nu zeg ik even zij) die doodsimpelweg het woord niet. Of ze verdraait hun woorden ijskoud, waardoor ze de zaak toch verliezen. Of ze verdraait, zoals VIER rechters bij ons deden, bovendien de woorden van je kind tijdens het stiekeme gesprekje dat ze daarmee heeft gehad. Dit overkomt echt niet alleen mijn gezin! Dit overkomt iedereen die met Jeugdzorg te maken krijgt en de duimschroeven worden steeds harder aangedraaid. Jeugdzorg heeft in augustus ongeveer een half miljard (!) euro extra gekregen, terwijl iedereen daartegen protesteerde en minister Hugo de Jonge die erover gaat, kort daarvoor nog met hele delegaties ouders had gesproken. Tja, degene die het hardst krijst, krijgt zijn zin en de medewerkers van Jeugdzorg gingen de straat op. Wij hebben met een groep ouders gepoogd hen te laten staken om gezinnen beter van dienst te zijn in plaats van meer geld te eisen, maar dat vonden ze een belachelijk idee.

Terwijl de klachtencommissies een wassen neus zijn en Jeugdzorgs macht hoogtij viert, hebben we ook nog even op zeer ondemocratische wijze het Schotse #GIRFEC erbij gekregen. Dat is een systeem, waarin ieder kind (!) een voogd krijgt aangewezen en waarin letterlijk iedereen als spion fungeert voor ieder gezin. Dus als je bijvoorbeeld een moeder op straat boos ziet worden op haar kind, kun je onmiddellijk Veilig Thuis bellen. Je mag namelijk níet onderzoeken of die moeder gelijk of ongelijk heeft: daar ben jij als simpele burger te dom voor, zo vindt Jeugdzorg. Artsen en leraren zijn dat ook volgens hen en daarom moet iedereen hup gelijk VT opbellen met een onderbuikgevoel. Privacy heb je als burger niet meer, want de spiksplinternieuwe AVG, de nieuwe Europese privacywet, is totaal onder de voet gelopen door de Nederlandse overheid. Die heeft er een zogenaamde Uitvoeringswet bijgedaan om de wet ‘duidelijker’ te maken en je mag van me weten dat die de rechten van de burger behoorlijk beknot, wat nou net niet de bedoeling was van deze nieuwe wet. Je krijgt geen dossier meer opgevraagd, want instanties hoeven echt niet bij ieder wissewasje toestemming van deze en gene te vragen. Ze doen het alleen wél, want ze willen niet dat jij welk dossier ook krijgt. Die dingen puilen immers uit van de valse insinuaties en de grove en kwetsende onwaarheden over jou als burger. Krijg je onverhoopt toch een dossier in handen, dan weigert men de grofheden eruit te halen. Officieel moeten ze zeggen waarom, maar dat kun je vergeten. De waarheid is overigens dat ze bang zijn dat over 10 jaar blijkt dat hun roddels tóch waar waren en dat ze dan alsnog ontslagen worden. Dat is geen reden om niet aan de leugens toe te voegen dat ze inderdaad leugens bleken te zijn op die en die datum door dit en dat bewijsstuk. Maar Jeugdzorg hè …

Ik wil mijn artikel niet al te lang hebben, maar wil heel even nog aanstippen hoe het met de advocaten van tegenwoordig is gesteld. Als je recht hebt op een prodeo-advocaat, krijgt die een zogeheten toevoeging ter waarde van €800 van de Raad voor de Rechtsbijstand. Daarbij ontvangt de advocaat jouw eigen bijdrage, die behoorlijk kan oplopen, heb ik deze jaren gemerkt. Betaal je zelf, dan zal het bedrag dat je kwijt bent voor een familiezaak, meestal zo rond de €1300 liggen. Dus zo’n heel groot verschil is er niet eens. Bovendien verdienen advocaten bijzonder veel geld en kunnen ze best ook iets voor de samenleving doen. Toen ik mijn talencentrum had, gaf ik mensen ook korting wanneer ik dat kon en dat doe ik nu met mijn praktijk eveneens. Je hebt de kans gehad om aan de universiteit te studeren, dus dan dien je iets terug te doen voor de maatschappij. Niet alleen maar vet geld verdienen (ik verdiende trouwens niet veel als taaltrainer), maar ook mensen die géén kansen hebben gekregen in hun leven, helpen. Op dit moment zijn álle advocaten die wel eens met toevoegingen werken, aan het staken. Niet door geen zaken aan te nemen! Welneen, zij staken door alleen mensen tegen het volle tarief te helpen.

De minister van Rechtsbescherming houdt voet bij stuk dat ze voldoende krijgen. Ik vind persoonlijk dat hij daar gelijk in heeft. Als docent kun je voor privécursisten al 20 jaar niet meer dan €25 per uur vragen, dus wat zeuren ze? Voor bedrijfstrainingen ligt het uurtarief tussen de €65 en €100, afhankelijk van de grootte van de groep én daarnaast moet je de lessen ook nog voorbereiden en lesmateriaal samenstellen etcetera. Daar kun je geen extra geld voor vragen en ook niet voor bijscholing en lidmaatschappen van een beroepsvereniging en vakliteratuur. Die bedragen lagen bovendien een jaar of 15 geleden hóger dan nu! Lesgeven is echt niet minder belangrijk – zo niet belangrijker – dan mensen bijstaan in een rechtszaak en een docent heeft ook vaak een universitaire opleiding gevolgd. Advocaten hoeven echt geen topsalaris te scoren! Dan moet je in het bedrijfsleven gaan en daar opklimmen, maar niet in een hulpverlenend beroep.

Je ziet dat het steeds moeilijker wordt om tegen Jeugdzorg op te boksen. Ze komen gelijk bij je langs als iemand geklikt heeft over je en vinden, zoals gezegd, eigenlijk altijd wel dat je bepaalde dingen niet goed doet. Als je niet van héél goede huize komt, krijg je ze niet zonder kleerscheuren weg. Dat dat mij zovele malen wél gelukt is, is een grote uitzondering. Ik hoor wel eens dat Jeugdzorg zich terugtrekt, maar dat is niet vaak het geval. Een advocaat is onbetaalbaar geworden, je krijgt geen dossier meer opgevraagd waarmee je je gelijk zou kunnen bewijzen en Jeugdzorg en kinderrechters zijn als twee handen op één buik. Hulpverleners zullen je kant niet kiezen en als ze dat toch doen, nooit en te nimmer op papier. Veel te bang om hun riante vaste baan te verliezen. Volgende keer bespreek ik wat je wél kunt doen, want er is altijd hoop: hoe slecht de vooruitzichten op dit moment ook zijn.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

This Post Has 2 Comments

  1. Artikel is zo herkenbaar, ik wacht met smart op de tips en trics om van jeugdzorg af te komen.
    Jeugdzorg weg is the key to freedom and happiness. Tips mogen ook via PB in Facebook Messenger.

    Grtz Isabeau

    1. Hoi Isabeau, ja er zijn wel dingen die je kunt doen om jeugdzorg weg te krijgen! Maar het is niet even abracadabra en daar gingen ze 🙁 . Zeker niet als ze er al lang zijn. Ik ben op dit moment erg bezig met de Turkse invasie in Rojava, West-Koerdistan, maar zal z.s.m. ook over jeugdzorg schrijven. Dingen die ik weet om ze weg te krijgen. Groetjes, Sophia

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu
%d bloggers like this: