Een traumavrij bestaan zonder EMDR

Een traumavrij bestaan zonder EMDR

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

WordPress had blijkbaar zelf ook een paar trauma’s, want eindelijk na veel healing heb ik het menu in vier talen op de rit gekregen. Iedere keer ging alles weer op Engels of op Nederlands en vooral ook alles door elkaar in één menu. Een puinzooi, maar voorlopig werkt het weer eventjes. Tot de volgende update van WordPress, ben ik bang, maar dat is toekomstmuziek. Het gaat de laatste tijd wel veel over trauma’s, maar dat is dan ook een belangrijk onderdeel van je weg naar genezing van welke ziekte, aandoening of andere last ook. Vandaag even een keer heel duidelijk over EMDR, want hoe meer ik erover lees, hoe enger ik het vind. En het kan zoveel beter! Waarom zouden we dat niet doen?

Net schreef ik op Twitter hoe en waarom ik denk dat onderwijs iets magisch en geweldigs kan zijn voor kinderen. Hoe dat helemaal niet moeilijk of peperduur hoeft te zijn. Tienduizenden kinderen zitten maandenlang en soms wel jarenlang thuis, net als mijn oudste. Er is gewoon geen passend onderwijs en dat komt omdat we eisen dat kinderen in het onderwijs passen, dat steeds strenger en enger wordt, in plaats van dat we het onderwijs zó maken dat het de kinderen past. Net zoals je vroeger je kleding op jouw maat liet maken en net zoals volwassenen tegenwoordig onderwijs krijgen. Als we hun onderwijs geven zoals we dat aan kinderen doen, gaan ze echt de schoolbanken niet meer in hoor! Weet je hoeveel cursisten ik heb gehad met schoolangst in de 8 jaar dat ik taaltrainer was? Ontelbaar veel! Allemaal getraumatiseerd door school. Bang om wéér te moeten horen dat ze niet kunnen leren, net als vroeger. Bang voor straf en bang om in de groep voor schut gezet te worden, omdat ze het antwoord op een vraag niet weten.

 

We maken het leven steeds ingewikkelder met ons allen en denken er niet eens meer over na of dit eigenlijk wel is wat we wíllen.

 

In het onderwijs moeten we dat niet langer willen, maar ook in de gezondheidszorg niet! Dat je moet horen dat je niet kunt genezen, omdat een dókter toevallig niet weet hoe dat moet. Omdat de manier waarop dat wél kan, toevallig niet in een lab is uitgevonden, maar door oude kennis op te halen van héél vroeger en door onderzoek in de praktijk te doen. Er is geen enkele reden om dat ‘raar’ te vinden of ‘wonderbaarlijk’ en om het dan maar niet te geloven. Al die niet-werkende nieuwe therapieën in het ziekenhuis probeer je toch ook uit? En je zegt toch niet bij voorbaat al dat die niet werken? Waarom doe je dat dan bij míjn therapie wel, terwijl daar mensen wél van genezen? Je moet ieder ander de kans gunnen om iets nieuws uit te vinden en daarmee te laten zien dat het werkt. Voordat de ander dat heeft gedaan, dien je je kritiek voor je te houden en ja, ook om trauma’s te genezen, heb ik een veel beter voorstel dan EMDR. Hier leg ik uit waarom en hoe. Stilte graag in de klas! (Dit.was.een.grapjuh).

Ik heb zelf nooit een EMDR-sessie gevolgd of anderszins bijgewoond, maar ik kan er één bezoeken in mijn geest, omdat ik medium ben. Dat heb ik meermalen gedaan en ik heb erover gelezen. Dus ik weet hoe zo’n sessie eruit ziet. Het praten over een trauma is relatief kort. Daarna moet je er heel klinisch aan denken, terwijl je geluiden te horen krijgt via een koptelefoon en je moet oogbewegingen maken. En met je ogen een bundel licht of handbewegingen van de therapeut volgen. Dat is heel kil en heel pseudowetenschappelijk, terwijl een trauma toch iets heel gevoelsmatigs is, wat vaak teweeg heeft gebracht dat je niet eens meer kunt voelen. Nog erger: kijk maar eens naar de video hieronder van RTL-nieuws. Er wordt letterlijk gezegd dat je je trauma dient te vergeten! Maar hoe zijn verwerken en vergeten synoniem aan elkaar? En wat gebeurt er met een mens als die zijn of haar trauma vergeet en verder leeft zonder herinnering eraan? Er was een Amerikaanse serie daarover uit 2002, die John Doe heette. Het ging over een man die zijn geheugen was kwijtgeraakt en een nieuw leven probeerde te beginnen. Lukte niet, want hij moest eerst weer weten wie hij was. Hij reageerde soms ook vreemd en kon dan niet begrijpen waarom. Dat ergerde hem in hoge mate.

Als je aan EMDR doet, doe je jezelf ditzelfde aan, maar dan bewust. Of bewust … je vertrouwt op iemand die een cursusje EMDR heeft gedaan en zichzelf therapeut of practitioner of iets dergelijks mag noemen, vaak zonder psycholoog of coach te zijn. Dat zijn vaak cursusjes van een dag! Ik heb eens op het net opgezocht hoeveel mensen er nu eigenlijk positieve resultaten hebben gehad met deze ‘therapie’ en dat was zo te zien aan een aantal zoekpagina’s zeker niet meer dan zo’n 50%. Ik heb al heel vaak verteld dat een trauma of shockervaring wordt opgeslagen in het gebied van Wernicke in je hersenen, als je die niet kunt verwerken. Dus als je bijvoorbeeld plotseling valt, een aanrijding meemaakt, iemand zo’n pinnige opmerking tegen je maakt, als je mishandeld wordt of wat ook. Bij het meemaken van zoiets staat je gebied van Wernicke ‘aan’, want dat registreert binnenkomende communicatie. Het is één van de twee taalgebieden in de hersenen; het andere is het gebied van Broca, dat ‘aan’ staat bij uitgaande communicatie, dus om woorden te vinden om een boodschap over te brengen. Dit weet men in de wetenschap wel. Wat men in de wetenschap níet heeft weten aan te tonen, dat is de werking van EMDR.

Kun je iets wat iemand zegt of wat je meemaakt wél verwerken, dan interpreteert het gebied van Wernicke de boodschap of het gebeurde en stuurt het die door naar je frontale cortex. Die verwerkt de boodschap of de gebeurtenis en daarna gaat die je geheugen in. Kun je het níet verwerken, omdat je ervan schrikt of het zo erg is dat je niet kunt geloven dat dit echt gebeurt, dan blijft het in het gebied van Wernicke: een onverwerkt trauma wordt het dan. In de wetenschap heeft men al wel ontdekt dat dit hersengebied met je bewustzijn te maken heeft, want als je bepaalde taalfouten maakt die hier hun oorsprong vinden, dan ben je je daar onbewust van en is het heel moeilijk om die taalfouten weer af te leren. Het is dan ook begrijpelijk dat je een trauma dat hier opgeslagen ligt, min of meer vergeet. Soms is het onmogelijk of heel erg moeilijk om het in woorden te vertellen, maar het kan ook zijn dat je het compleet geskipt hebt. Ik heb zelf net een flink trauma naar boven gehaald waar ik totaal niets meer van wist en ik heb het ook bij anderen gezien. Je kunt er in alle gradaties nog iets van weten of zelfs niets meer.

Met EMDR kun je een trauma waar je niet over kunt praten al niet eens behandelen. Je kunt er dan immers ook niet aan denken en zeker niet zolang als je dat moet tijdens zo’n sessie. Je kunt ook geen onbewust geworden gebeurtenissen naar boven halen, want zo werkt het systeem niet. Er zijn best therapeuten die daar beter mee kunnen omgaan, maar het blijft moeilijk in deze therapievorm. Als een trauma erg pijnlijk is, kun je er niet zomaar ‘aan denken’ en al helemaal niet zo afstandelijk dat je er piepjes en lichtbundels of iemand die staat te gesticuleren bij kunt verdragen. En dat is dan nog afgezien van het feit dat je je trauma’s niet verwerkt, maar vergeet. Wat je dan krijgt, is dat je getraumatiseerd gaat reageren op situaties of op mensen en niet weet waarom je dat doet; net als John Doe uit die televisieserie.

Plus … als je erge trauma’s hebt meegemaakt, gaat je leven stuk, weet je nog dat ik dat vertelde? Je krijgt tegenslagen en kunt niets opbouwen in je leven. Ik laat hier voor het gemak even het verhaal over hoe dat komt, achterwege, omdat iedereen wel weet dat je leven ontzettend wordt bemoeilijkt als je een zware jeugd hebt gehad. En als het je toch lukt, dondert het hele kaartenhuis maar zo weer in elkaar bij het minste of geringste. Je hele leven schreeuwt erom: “Je hebt een trauma. Verwerk het alsjeblieft!”. Pas als het verwerkt is – niet vergeten dus! – kun je verder met je leven en dan zonder dat alles wat je probeert op te bouwen, gelijk weer instort.

Omdat het ontzettend moeilijk is om dat zelf te doen met of zonder therapeut, doe ik dat voor mijn patiënten. Ik zoek het trauma op en haal de scherpe kantjes eraf. Afhankelijk van hoe erg het is, vertel ik gelijk dat ik een onverwerkte nare gebeurtenis ontdekt heb of pas als ik een stuk van de lading er afgehaald heb. Daarna is het een nare herinnering, omdat het gebeurde nog wel altijd gebeurd blijft, maar het blijft geen wond. Je zult er waarschijnlijk liever niet over willen praten, maar dat is met alles wat niet leuk is. Je praat immers liever over vrolijke onderwerpen! Maar je kúnt er na mijn behandeling wél over praten en je herinnert het je ook nog duidelijk. Zo kan ik bijvoorbeeld gemakkelijk praten over mijn akelige, liefdeloze jeugd. Ik voel er niets bij, alleen wanneer ik echt ín de herinneringen duik. Op het moment waarop ik dit stuk schrijf, is het nog niet helemaal verwerkt en dat is omdat ik het zelf moet doen. Er komen ook nog steeds nieuwe feiten naar boven uit mijn geheugen. Er is inmiddels wel iemand die dit werk ook kan doen, maar die is nog niet klaar met de opleiding en heeft het heel druk.

Muziek is enorm geneeskrachtig en daarom vind je onder deze video van RTLNieuws een muziekvideo. Die is van Anoushka Shankar, de beroemde Indiase sitarspeelster, die vaak met westerse artiesten samenwerkt en dan prachtige fusion-worldmusic maakt. Dit nummer uit 2016 heet Land of Gold en Alev Lenz zingt het. Mijn smaak is het niet zozeer, maar ik denk dat veel mensen het wél mooi vinden. Daarbij is de sitar het instrument dat je hart geneest. Hieronder!

 

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu
%d bloggers like this: