Een negatief zelfbeeld

Een negatief zelfbeeld

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Op dit moment ben ik niet goed in staat om voor anderen te schrijven. Maar ik denk dat heel veel mensen zich wel herkennen in het hebben van een negatief zelfbeeld. Daarom vertel ik vandaag over mijn eigen grote en diepe onzekerheden, waar ik al wel een paar jaar grotendeels overheen ben, maar waar je vast heel veel in herkent. Ze jagen me nog wel steeds weer achterna, omdat ik de allerdiepste bodem ervan nog maar pas weet en ik bezig ben die te helen. Als je nooit anderen hebt zitten leegtrekken en geen gemene persoon bent, heb je geen schuld aan je ongeluk. Het komt omdat er mensen op je zijn gaan trappen; omdat ze zagen dat je ergens pijn of verdriet om had. In plaats van je te troosten en je te helpen weer op te staan, gingen ze misbruik van je maken.

Je hoeft echt niet zo extreem mishandeld te zijn als ik om een negatief zelfbeeld te hebben. Veel mensen die ik in de 8 jaar dat ik mijn praktijk heb, bij me heb mogen ontvangen, dachten heel negatief over zichzelf. Soms schrok ik ervan hoe ze ervan overtuigd waren dat ze niet veel waard waren en hoe ze zichzelf klein maakten. Vonden dat ze wel genoegen mochten nemen met een paar kleine dingetjes in het leven. Ze gaven zichzelf de schuld van het ongeluk of de ziekte die ze hadden en ik had het er maar moeilijk mee om hun uit te leggen dat het écht niet aan hen lag. Ik heb bovendien door de klappen op mijn kop uit mijn peutertijd schade opgelopen aan onder andere het gebied van Broca, één van de twee taalgebieden in de hersenen en kan niet altijd de precieze woorden vinden om mezelf exact uit te drukken om hen ervan te overtuigen dat ze echt zelf niet schuldig zijn aan de narigheid die ze meemaken. Toch bloeiden ze onmiddellijk op, wanneer de boodschap overgekomen was. Ik weet ook al heel lang dat mijn praktijk pas goed gaat lopen, wanneer ik die schade eindelijk weet te repareren.

 

Alles zit vast op woorden, mijn hele leven.

 

Ondanks mijn talenstudie en talent in talen heb ik nooit geloofd in ‘de kracht van het woord’. Het was een blinde vlek, weet ik nu – met woorden kun je álles! – veroorzaakt door de klappen op mijn hoofdje als baby’tje en peuter. Omdat ik zelf nooit exact de juiste woorden kon vinden om me uit te drukken, drukte ik me soms wat onhandig uit, zogezeid. En ik dacht dat ik een dwars mens was. Opstandig, onhandig, grof, te direct. Dat werd me immers mijn leven lang met zoveel haat verweten. Heel veel dingen durfde ik daardoor helemaal niet te zeggen, bijvoorbeeld wanneer ik het niet leuk vond als een vriendin bepaalde dingen zei of deed. Heel simpele dingen. Want het klonk gelijk zo grof uit mijn mond, dacht ik. Maar ik had geen goede vriendinnen die tegen een simpele opmerking konden. Het waren vrouwen die het leven uit me zogen en als ik die kritiek gaf, zeiden ze gelijk: “jij hebt ook altijd kritiek op iedereen hè”. Het riedeltje van die ouders en dan hield ik mijn mond maar weer. Wat ze deden, was mij constant neersabelen en zichzelf verheerlijken hoe geweldig ze wel waren en hoe zíj dat mooie leventje wel zó eerlijk hadden verdiend (met stelen van mij!). Als ik er wat van zei, werden ze gelijk boos. Het feit dat ik nu voor mezelf opkom en ijskoud een sneer teruggeef, is het beste bewijs dat ik geen laag zelfbeeld meer heb en dat mag je van me leren!

 

Geloof maar in jezelf.

 

Ieder woord van die vreselijke mensen was een mes in mijn rug. Nee, ik ben geen dwars, koppig of rebels mens. Niet excentriek, onhandig, verkeerd of te intelligent. Zij zijn degenen die zó heftig misbruik van mij maakten om me nóg verder de grond in te boren, zodat zij lekker omhooggingen in het leven en het zelf leuk hadden. Over mijn letterlijke lijk. Een nicht van me die zogenaamd zo wijs was, doet nu ander werk om aan inkomen te komen. Tja, ze kan niets meer uit míj trekken. Daar heb ik een stokje voor gestoken. Het verbergen van hun ware aard gaat voor dit soort mensen steeds krampachtiger en niet alleen bij haar, maar bij iedereen die op mij heeft geleefd. De mensen vinden háár nu koppig en excentriek en dat klopt. Maar ik ben er wel heel verdrietig om. Hoe kunnen mensen zo intens gemeen zijn? En waarom zóveel en zó erg? Waarom kan mijn nicht niet gewoon een fijne persoon zijn?

En dan die Kinderbescherming en dat Veilig Thuis, dat is pas erg. Eerst mij niet gunnen dat ik in een degelijke familie kom, daarna het 16 jaar lang verdommen om te komen bij ernstige meldingen van mishandeling bij ons ‘thuis’ en dan mijn eigen gezin ook nog even tot diep in de grond toe verwoesten. Ja, mensen verstoppen hun misdaden. Zo diep dat zelfs ik er niet altijd bij kan komen. Als je bij jeugdzorg werkt, moet je uit je doppen kijken. Je haalt echt niet de waarheid naar boven met een leuk gesprekje met de juf van school of met de huisarts. Als je dat werk toch 20 jaar doet, dan weet je toch wel een keer dat mensen van scholen ongenadig hard liegen om zichzelf maar goed te praten?? Om te weten of er ergens een kind mishandeld wordt, moet je ten eerste geïnteresseerd zijn in dat gezin en de wil hebben om überhaupt je werk te doen. Dát ene kleine dingetje heb ik nog bij niemand van die hele Jeugdzorg gezien, mijn hele leven lang niet.

Lieve mens, wees maar lief voor jezelf. Schenk jezelf maar een kopje thee in en neem rust. Iedereen is getraumatiseerd en weinigen hebben nog de kracht om iets voor een ander te doen. Als jij weer beter in je vel zit en zéker weet dat jij goed bent zoals je bent, heb jij jezelf terug. En dan heeft de wereld weer één persoon erbij die zich kan inzetten voor anderen. We moeten de wereld weer goed en leefbaar maken en dat kan alleen als jij weer in jezelf gelooft. Anders geloof je toch ook niet in het wonder dat we moeten gaan verzetten om de wereld weer een mooie plek te maken? Kamillethee helpt trauma’s verwerken. Honing is ook geneeskrachtig, dus doe het er maar in. Ik dacht dat je er dik van werd, maar het valt erg mee!

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu
%d bloggers like this: