En toch geboren in Griekenland

En toch geboren in Griekenland

Al een paar weken ben ik bezig om mijn geboorte opnieuw te regelen. Rebirthing en dat soort dingen, want ik ben zelf immers de therapeut en dan moet je al je trauma’s en je zootjes opnieuw beleven. Ik denk trouwens dat dat in dit geval bij iedereen wel had gemoeten, want letterlijk alles is foutgegaan. Nu ik vandaag eindelijk met een hoop heisa en getrek mijn geboorte helemaal zo opnieuw kon doormaken als ze bedoeld was, weet ik het zeker: ja, ik zou in Griekenland geboren worden en er was een plan. Dat ging helemaal fout, doordat een mispunt van 18 uit Nederland met occulte troep bezig was en me naar haar toetrok, bij mijn echte vader en moeder weg. Vooral voor hen is dat zeer triest afgelopen met een echtscheiding en alles. 

Dus het zat als volgt in elkaar: ik zou deze kant op komen om nou eens eindelijk af te rekenen met het kwaad. Wat daarvoor nodig was, was dat mijn man die voor de helft in het hiernamaals zit en voor de helft een aantal levens op aarde heeft gehad, de keuze zou hebben: of hij zou in dit leven met mij gaan of met dat kreng dat hem zo per se moest en zou bezitten. Dat was ook degene die het kwaad lang geleden bedacht heeft, je weet wel die Eva uit de bijbel (van Adam), die in het echt Delilael heette. Een gebed zonder end, dat mens. Reken daar maar eens mee af, met iemand die zichzelf zó opgewerkt heeft met trauma’s en toestanden, dat ze in miljarden stukken was die overal op de loer stonden om te zorgen dat we er met z’n allen niet onverhoopt toch een feestje van zouden maken hier op aarde. Toch moest het, want wij wilden juist wél dat het leven een feest is en wel voor iedereen. Niet alleen voor een paar elitaire smeerlappen, die een ander niets gunnen.

Dat wat ze perrrr se moest, dat was mijn man en ja, wij hebben door dat wijf óók trauma’s gehad! Dus ze kon heel gemakkelijk een getraumatiseerd stuk van mijn man graaien, gevangen nemen en daar een nieuwe mens van maken. Dat deed ze dus: ze mengde hem met stukken van zichzelf, waardoor hij niet in staat was veel goede dingen te doen, terwijl hij maar één ding wilde en dat was wél een goede mens zijn. Met het door haar in elkaar geflanste gedrocht van een lijdende man probeerde ze steeds naar de aarde te komen. Lukte alleen niet zo best, want wij waren óók in het hiernamaals. Wij konden lang niet alles wat het mens deed, voorkomen, maar dit lukte haar toch mooi even niet. Op een gegeven moment kregen we een idee: we kúnnen haar ook wél erdoor laten en dan zou ik er gewoon achteran om mijn man bij háár weg te kapen in plaats van andersom. Zo deden we het een paar keer, maar we moesten een regelrechte confrontatie hebben. Mijn man moest dus haar en mij voor zich hebben en dan moest hij mij kiezen. Zo niet, dan maakte ze de hele wereld kapot en zoals het nu gelopen is, had ze dat op een haar na ook voor elkaar. De kernramp in Fukushima en de alsmaar dreigende derde wereldoorlog waren daarvoor bedoeld.

Nou, in dit leven zou het er dan eindelijk van komen. Hij propte zichzelf in een oerhollandse familie en ik ging naar Griekenland om in een artiestenfamilie geboren te worden. Ik zou dan op een of ander Grieks feest in Nederland optreden, waar zij ook zou zijn en dan ‘ns kijken of hij een intelligente en stijlvolle Griekse artieste als vrouw wilde of een domme, lelijke Grunningse boerin, die zich voordeed als schilderes. Dat je even niet denkt dat ik niet van Groningers hou: ik ben er, zoals het leven nu gegaan is, opgegroeid, kan nog altijd Grunnings praten en hou veel van Groningen. Maar dít mens is een boerin in de negatieve zin van het woord, al kwam ze uit New York. We deden er alles voor om te zorgen dat het zou slagen en dus zou ik geboren worden bij de twee grootste artiesten van Griekenland op dat moment. Dan zou ik perfecte artiestengenen krijgen en die negatieve mensen hebben in Griekenland geen mentale krachten, waardoor ze ons plan niet konden verpesten.

En toen ging alles mis en werd ik bij dat abracadabrakind geboren in Utrecht. Wel van een Griekse vader en daarom blijf ik altijd zeggen dat ik helemáál Grieks ben. Dat ben ik van binnen ook. Door alle ziektes die dit mens had en die ik mocht erven van d’r, zag ik er niet Grieks uit, wist ik ook niet dat ik het was, had ik intens gemene adoptieouders gekregen en kon ik mijn man niet opeisen toen ik hem op mijn 16e, helemaal gehavend, tegenkwam. De confrontatie met hut mens lukte, maar hij had óók van alles meegemaakt en hoewel hij míj wilde, was haar magie gewoon sterker en moest hij verplicht met haar mee. Zij brandde zowel hem als mij tot de wortels toe af en alleen ik bleek een feniks. Hij stond niet meer op, nadat hij na 8 jaar eindelijk bij d’r weg kon. Ik woonde toen in mijn eigen land, waar ik tot mijn grote spijt niet kon blijven, omdat er nergens op papier stond wie mijn vader is en ik geen Griekse papieren kreeg. Miljoenen anderen die na de val van de Berlijnse muur uit Bulgarije, Joegoslavië, Georgië en Rusland vluchtten en lang niet allemaal Grieks waren, kregen ze wel, maar ik die echt Grieks ben en zoveel voor mijn land heb gedaan, kreeg niets. Misschien snap je nu wat magie is.

Hier heb je een prachtig lied uit Griekenland uit de tijd waarin ik geboren werd van Marinella, de beste zangeres en show woman ooit. Voor jou zou ik mijn aderen kunnen doorsnijden, een leprapatiënt kussen en nog doen alsof het feest is. Dat is nog eens karakter. Niet de mensen die ik om me heen heb en die nog te beroerd zijn om een heel klein beetje steun te bieden in mijn moeilijke tijden.

 

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: