Zo werken de hersenen van kinderen – leerstoornissen

Zo werken de hersenen van kinderen – leerstoornissen

Συγγνώμη,αυτή η εγγραφή είναι διαθέσιμη μόνο στα Ολλανδικά. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Nou, ik heb een nieuw dier ontdekt: de steenmarter. Die heeft mijn auto ontdekt en even vet geruïneerd. Niet zómaar, o nee: gestuurd met die pakketjes waarmee je iemand ongeluk kunt bezorgen, net zoals de post je de nieuwe laarzen van Zalando bezorgt. Dat moet ik nog even beter uitleggen, want het is best lastig allemaal. Vandaag over hoe kinderhersentjes werken en waarom je niet zomaar met geweld je wil mag opleggen aan een kind. En waar leerstoornissen zoals dyslexie, dyscalculie en andere vandaan komen.

 

Je wil opleggen en iemand éven verwensen

Als je iemand even verwenst, heb je niet gelijk een halsmisdaad begaan. Zolang je er geen kracht op zet, waardoor het echt gebeurt en dat met boosheid, is alles best. Als je je zoon even verwenst van “ga éven koken, ja? Ik ben even bezig”, dan raakt hij niet gelijk getraumatiseerd! Dit even voor mensen die misschien bang zijn dat ze een ander kwaad gedaan hebben. Nee, ik vind alléén mensen terug die echt iets met opzet gedaan hebben. En anderen die er slachtoffer van zijn. Voorbeeldje vers van de pers: ik vond zonet een moeder, die door iemand van de Kinderbescherming onder OTS (voogdij) is gesteld, omdat haar zoon moeite op school heeft en ongelukkig thuiszit. Dat gebeurt momenteel heel veel, want kinderen missen hun linker hersenhelft – hun studievaardigheden – en kunnen dan niet goed leren.

Dit komt doordat ze op kleuterleeftijd en nog eerder al naar regeltjes moeten luisteren, in een kring moeten zitten wachten en dat soort ongein meer, die hun hersentjes op die leeftijd eenvoudigweg nog niet kunnen. In Griekenland zijn er stoornissen sinds er een kleuterschool is vanaf 5 jaar. Even als voorbeeld van hoe kinderen stoornissen krijgen. In Rusland kennen ze helemáál geen stoornissen, want school begint daar op de leeftijd van 7 jaar. Dit weet ik niet door mijn helderziende werk, maar gewoon door op te letten wat er in de wereld gebeurt. 

Deze mevrouw was terecht woedend op de dame van de Kinderbescherming en had haar toegewenst dat ze ‘erin zou verzuipen’. Echt met boosheid en de intentie dat het ook daadwerkelijk zou gebeuren. Geen slecht mens hoor, helemaal niet en ze had van haar kant gelijk ook. Wat vond ik dus? Jawel: de vrouw van de Kinderbescherming meermalen bijna verdronken en happend naar adem in een bak met water. Nu is deze instelling beslist niet mijn favoriet met hun torenhoge arrogantie en leugencampagnes, maar iemand vervloeken mag je niet zomaar doen. Het heeft ook niet zoveel zin, want jouw situatie verandert er niet door en zo’n jeugdwerker is tegen de volgende klant dan nog kwaajer. Zoonlief heeft ondertussen zijn studievaardigheden teruggekregen. Ik wens hem toe dat het hem nu goed gaat op school en overal. En dat Jeugdzorg hen loslaat.

Dus: als roddels over iemand ‘alleen maar’ woorden zijn, werken ze niet zo ongelofelijk krachtig. Dat is hoe het werkt. Als bijvoorbeeld Jeugdzorg of iemand van de school van je kinderen ‘alleen maar’ over je praat (niet dat dat niet erg is!), dan zijn de gevolgen niet zo groot. Maar zodra mensen kracht op hun woorden leggen en echt gaan kwaadspreken met boze intentie om jou zwart te maken, dán raakt het slachtoffer getraumatiseerd (de dader ook trouwens). Niet alleen dat: in zo’n geval hebben de roddels ook veel meer impact op jou als slachtoffer. Dan gaan ze echt helemaal rond en blijven ze hangen. Dan blijven de mensen steeds maar weer zeuren over dat je psychisch niet goed zou zijn, dat je geen goede ouder zou zijn, dat je je werk niet goed zou doen en vul maar in. Plus meestal willen die mensen dan ook niet dat hun daden uitkomen en verstoppen ze wat ze over je hebben zitten roddelen en liegen. Met dezelfde kracht als waarmee ze je hebben verwenst, zie je. Dat is de reden waarom roddelcampagnes zo ontzettend moeilijk weg te krijgen zijn.

 

Zo werken de hersenen van kinderen

Wat kinderen betreft: weet je hoe iemand in Griekenland reageerde, toen ik uitlegde dat men hier in Nederland vindt dat er drie R-en in de opvoeding horen – rust, reinheid en ritme? “Hoe komen ze erbij? Drie keer de L moeten ze hebben: liefde, liefde en nog eens liefde!”. Ik wil even ingaan op wat er op school met kindertjes verkeerd wordt aangepakt. Wat het verschil is tussen een kinderopvang en een school, want dat is hier in Nederland totaal niet duidelijk, omdat ze van de kinderopvang ook een school hebben gemaakt. Op school moet je op je plek zitten, mag je alleen praten als je aan de beurt bent en moet je wachten op de pauze of om te plassen totdat de juf of meester klaar is met iets uitleggen. Normaliter begint een school dan ook niet als kinderen 2 zijn of net geboren. Dan zóú je eerst de kinderopvang moeten hebben, die dan een fijne speelplek zou zijn. Helaas is dat hier in Nederlang niet het geval en daar valt absoluut niet over te praten met de leidsters. Zich aan regeltjes conformeren kúnnen de hersentjes van kleine kinderen jonger dan gemiddeld 6 jaar nog niet en dat is volkomen bekend in de wetenschap. Kinderen onder die leeftijd of bij wie je met je ogen gewoon ziet dat ze dat nog niet kunnen, dien je te respecteren en lekker te laten spelen!

 

Je mág kinderen geen gedrag aanleren, want dat laten ze vanzelf zien op het moment waarop ze daar klaar voor zijn.

 

Dat is helemaal perfect onderzocht en iedereen is het ermee eens dat kinderen absoluut niet gedwongen mogen worden om te zitten, te wachten enzovoort en al helemáál niet om te leren lezen en schrijven, voordat hun hersentjes er klaar voor zijn. Hier in Nederland wordt er desondanks op de kinderopvang van baby’s al verwacht dat ze zulke dingen kunnen!! En zo niet, dan krijgen ze straf, zo klein als ze zijn. Ze moeten per se allemaal in de kring – pfff wie heeft die nonsens toch verzonnen?? – en dan op elkaar wachten om te eten of drinken, om maar een voorbeeld te noemen. Dat kúnnen kleine kinderen eenvoudigweg niet en je doet hun hersentjes geweld aan als je dat toch van ze eist. Het is zeer onpedagogisch en zou strafbaar moeten zijn. Kinderen zíjn niet vervelend als ze dat allemaal niet kunnen: ze zijn KIND en zodra hun hersentjes eraan toe zijn om dat alles wél te kunnen, doen ze dat uit eigen beweging. Je mág kinderen geen gedrag aanleren, want dat laten ze vanzelf zien op het moment waarop ze daar klaar voor zijn. Ik herinner me opeens hoe mijn oudste van 4 uitgemaakt werd voor ‘slecht opgevoed’ (door mij!!), omdat hij op die leeftijd nog niet maar liefst anderhalf uur stil kon zitten in de katholieke kerk, die bij de school hoorde waar hij toen op zat en waar ik hem gezwind van afgehaald heb. Het is abnormaal dat die andere kindjes dat wél konden en het betekent dat hun ouders hun wil aan ze hadden opgelegd op die manier waarop ik net uitlegde. Door zo te bullebakken, pak je kinderen hun studievaardigheden af – door de schrik – en zorg je ervoor dat ze niet meer kunnen leren!

Weet je wat zo erg is en waarom ik het zonet had over iemand met kracht verwensen? Omdat mensen dit ook bij kinderen doen! Ouders doen het, omdat ze te veel kinderen nemen en ze dan niet opgevoed krijgen zoals ze het zouden willen; maar leraren op school en medewerkers in de kinderopvang zijn er ook heel bedreven mee. Ik had er vroeger toen ik zelf nog lerares was, ontzettend veel last van, want bij mij doet het stukje hersenen waarmee mensen dit doen, het niet en als ik dan in het lokaal van iemand die zulke krachten had losgelaten op de leerlingen, les moest geven, hing die sfeer van die andere docent er nog en kon ik de leerlingen niet rustig krijgen. Maar voor de kinderen zelf is het nog veel erger, want die doe je geweld aan als je met zoveel autoriteit tegen ze praat en bepaald gedrag van ze eist. Ga liever eerst eens bij jezelf na waarom je dat gedrag zo per se wilt, in plaats van met kracht af te dwingen dat ze zich koest houden. De beste leraren die ik gekend heb, kregen de leerlingen rustig door ze even gewoon te laten en dan kalm aan de rust op te bouwen. En met kleine kinderen mag je dit ab-so-luut nóóit doen! Met zoveel geweld je wil opleggen. Zo creëer je zelf stoornissen bij je eigen kinderen of die van anderen waar je op past of waar je les aan geeft.

 

Gedrag doe je vóór en kinderen kopiëren het, zodra ze dat kunnen en dat is hoe het werkt!

 

Gedrag doe je vóór en kinderen kopiëren het, zodra ze dat kunnen en dat is hoe het werkt. Gezinnen nemen ook vaak te veel kinderen. Ouders die ‘maar’ één of twee kinderen hebben, worden al gauw als incapabel gezien. Nee, je bent juist héél capabel als je rustig aan doet in het leven – dus ook met kinderen. Anders is het thuis immers ook een soort school met regels en toestanden! Tenminste: dat is wel waar het vaak toe leidt, hoe gezellig het ook kan zijn. Doe rustig aan, lieve mensen, laat je kinderen kind zijn en dwing ze nergens toe. Ze hoeven ‘pas’ met 5 jaar naar school, dus misschien wil je ze tot die tijd liever thuishouden of ergens anders heen brengen om lekker te spelen. Een speeltuin, een binnenspeeltuin, op bezoek bij vrienden of familieleden die er net zo over denken als jij, bijvoorbeeld. Neem ze niet mee naar mensen die dit niet begrijpen, want dat brengt alleen maar stress en daar heb je niets aan. Als je een stoornisvrije wereld wilt, moet je helpen pleiten voor net zoals vroeger een school, die met 6 jaar begint, waar ook meesters zijn en niet alleen maar van die tangen van juffen (er zijn gewoon bijna geen aardige meer tegenwoordig) en waar ze rustig aan doen met leren. In Griekenland leren kinderen véél meer dan hier in minder weken per jaar school en kortere dagen. Hoe kan dat? Nou, omdat het er pedagogisch aan toegaat!

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Close Menu
Αρέσει σε %d bloggers: