header
Een rotsblok op je weg

Een rotsblok op je weg

Okee, het wordt een miniserie over problemen oplossen. Niet erg, want we hebben er meer dan zat hier op onze mooie, blauwe planeet en oplossingen of strategieën om die te vinden zijn hard nodig en daarom altijd welkom. Problemen worden veroorzaakt, doordat ergens een uitdaging is: een rotsblok op de weg, bestaande uit een netelige situatie, waarbij een blokkerende persoon de oplossing in de weg staat. Het woord pro-bleem is Grieks en betekent letterlijk ‘iets wat [door de goden] op je weg gegooid wordt’: προ-βάλλω, naar voren gooien, oftewel op je pad. In het moderne Grieks betekent ‘-vlima’ dat tot ‘-bleem’ is verworden, kogel. Duidelijker kan haast niet!

Als het nou eens zo zou zijn dat er níet steeds weer iemand de poot dwarszette, dan konden we z’n allen heel wat meer problemen de baas dan nu het geval is. Ik heb een mooi voorbeeld van iets wat voor een eerste klein stukje is opgelost deze dagen: in Oostenrijk zijn hoofddoeken sinds vandaag (denk ik) verboden op basisscholen. Hoe hebben ze die wet erdoor weten te jassen? Door te stellen dat het onderwerping betekent voor een vrouw (of meisje) om zoiets te moeten dragen. Dat is gewoon waar en je vous tire chapeau, Oostenrijks parlement. Een eerste obstakel dat je tegenkomt, wanneer je je een weg baant door een probleem heen, is namelijk dat degenen die eronder lijden, vaak gehecht zijn aan hun probleem. Net zoals gegijzelde mensen het soms opnemen voor hun gijzelaars volgens het Stockholmsyndroom, zijn ook anderen op een soortgelijke manier helemaal verwrongen, helemaal één met hun probleem.

Het is een soort verslaving eigenlijk, een probleem. Je kunt je namelijk breeduit aanstellen als je rijk gezegend bent met zo’n geval en heel veel mensen kunnen die aandacht eenvoudigweg niet missen. Die werkt verslavend en tegelijkertijd ook verlammend, want als je op een gegeven moment je probleem toch eigenlijk de deur wel eens uit wilt hebben, sta je jezelf daarbij in de weg. Ik weet zeker dat je dit kent en ja, ook ik ken het. Je bent bang om je probleem weg te sturen, want dan moet je weer op eigen benen staan en je weet niet zeker of je dat wel redt. Helemaal niets om je schuldig over te voelen, want het ís ook eng om helemaal op eigen benen te staan. In het begin mag je je nog even lekker aanstellen, want iedereen begrijpt wel dat je je best doet om je leven weer op te pakken en alles weer zelf te doen, maar na een tijdje, ja dan stá je! Door al die stadia moet je heen en dit gaat alleen nog maar over een persoonlijk probleem. Een ziekte, een echtscheiding, een traumatische gebeurtenis, een ongeluk … noem het maar op. Plus in dit voorbeeld sta je jezelf in de weg. Hoe lastig is het dan wel niet als het een ánder is, die z’n voet tussen je deur heeft gezet en je er niet langs laat?

flevoland-oostvaardersplassenDaarom noem ik nu een maatschappelijk probleem: het milieu. We houden allemaal van de natuur en willen het milieu zo onaangetast mogelijk houden. Dieren willen we zo lief mogelijk behandelen, bomen moeten er in overvloed zijn en bloemen voor de bijen. De lucht moet schoon zijn, het water en de grond ook en daarom doen we al ons best daarvoor. Dus wat deden we in al onze liefde voor de natuur? We zetten allemaal van die prachtige runderen, wilde paarden en herten uit in de Oostvaardersplassen op Flevoland. Oh wat waren ze mooi en wat deden ze het goed! Ja, totdat er een lange winter kwam en er niets te eten was voor ze. We hadden met elkaar afgesproken dat we die dieren zouden uitzetten en dan met rust laten, want natuur is natuur. Ze mochten niet bijgevoederd worden om die reden. Maar mensen deden dat natuurlijk toch, want ze hielden immers van die prachtbeesten en wilden ze in leven houden. Ik weet zeker dat ik het ook gedaan zou hebben, als ik daar had gewoond.

De hele politiek was in rep en roer, want de winter duurde lang en erg veel dieren overleefden het niet. Iedereen had wat te zeggen: waarom zet je dan niet ook wolven neer voor het evenwicht in de natuur? Of: hoe kun je nou denken dat hier in Nederland dieren helemaal zelfstandig kunnen leven, als we niet eens één bos hebben dat niet door ons zelf is aangeplant? Het probleem is na twee jaar nóg niet opgelost, want iedereen heeft zóveel liefde voor dat stuk Flevolandse natuur dat ze stevig vasthouden aan hun eigen kijk erop. We staan allemaal met de voet dwars en blokkeren een oplossing.

Zo gaat het met alles! Of we het nu hebben over politieke en maatschappelijke problemen of over persoonlijke: altijd staat er iemand in de weg, want anders zou het gewoon een uitdaging zijn en geen probleem. De dwarsliggers willen we de mond snoeren, uitschakelen en soms moet dat ook. Als iemand bijvoorbeeld over je roddelt, je kleineert of stalkt, dan moet die aan de kant. Omdat dat maar al te vaak niet eens bespreekbaar is, kun je niet anders dan afscheid nemen van zo iemand. Ook in de maatschappij moet je sommige groeperingen de macht ontnemen om zich te organiseren en zo druk uit te oefenen op de rest. Neo-nazi’s zijn een voorbeeld van zo’n groepering. Je ontneemt ze veel macht door te blijven vertellen over wat het fascisme gedaan heeft met de wereld tijdens maar liefst twee enorme wereldoorlogen in de vorige eeuw. Soms moet je ze even een demonstratie laten houden, waarbij je weet dat ze alles kort en klein gaan slaan, om de burgers weer even te laten zien hoe gewelddadig deze mensen zijn. Hoe belangrijk het is dat je kinderen zich daar niet bij aansluiten, want je komt niet maar zo weer bij zo’n groep weg ook.

Er is toch ook nog een ándere manier van in de weg staan: het verhinderen dat er überhaupt een oplossing komt, door degene die dat wil doen, eruit te gooien. Veel mensen zijn ongelofelijk onzeker dat ze gepakt worden op hun niet zo goede prestaties en zullen met alles wat ze in zich hebben, proberen te voorkomen dat een probleem op bijvoorbeeld de werkvloer wordt opgelost. Als het weg is en iedereen weer duidelijk zicht heeft op wat die werkvloer eigenlijk aan werk verricht, wordt immers óók zichtbaar wat die ene persoon daar zit te klungelen. Dan is het over en uit met diegene en zo had ik eens iemand in mijn praktijk, die een opdracht om een bedrijf te reorganiseren niet kreeg. De baas wilde wel, maar het personeel lag dwars en het feest ging niet door!

Zelf ben ik al een decennium bezig om mijn leven weer in beweging te krijgen. Daarvoor moest een half miljard mensen dat mij persoonlijk in de weg stond, aan de kant. Die kon ik niet rechtstreeks confronteren, want daarvoor was hun macht veel te groot. Je ziet dat ze mijn hele leven om zeep geholpen hebben, dus ga maar eens na wat ze gedaan zouden hebben als ik op ze afgestapt was en ze had geconfronteerd met hun daden! Zodra ik weer vrij ben, gaat er heel wat veranderen op de wereld, want ik laat me niet meer klemzetten in een baantje of in een praktijk die niet loopt. Mensen die wel aanvoelen dat hun eigen wanprestaties aan de orde zullen komen met mij erbij, vallen mij altijd aan op mijn intelligentie: “Ja jij bent zo intelligent hè?”. Ik: “Huh??” (weet alweer hoe laat het is). “Ja, je bent wel heel slim, maar [en dan komt het] … we willen toch niet met je in zee”. Want ik heb zogenaamd niet genoeg ervaring, ik praat te veel – ook zo’n dooddoener van mensen die zichzelf willen horen praten – of: eh, er kwam toevallig net iemand die we al kenden en die die functie óók heel graag wil en meer van die kolder. Het is dan niet zo dat ík iets mankeer, waardoor ik niet word aangenomen of iemand niet met me wil werken, maar juist dat ik zo capabel ben en dat zíj dan denken dat ze bij mij in het niet zullen vallen. Of dat ze me niet zullen kunnen overheersen, ook zoiets. Ik vertel het omdat je het vast ook kent.

Los je problemen gerust op, maar wees tactisch. Heb geduld met dwarse poottypes, want ik heb al zó vaak gezien dat mensen dit soort wormen van repliek dienden en dan vervolgens het lid op de neus kregen. Dit soort mensen is achterbaks, gaat roddelen bij de minste confrontatie en dan verlies je van ze. Jammer toch? Rustig aan dus en neem de tijd om tegenwerkers de deur uit te zetten. Hier heb je nog een prachtig nummer van de Italiaanse artiest Angelo Branduardi: La pulce d’acqua (het stromen van water) uit 1983 nog helemaal.

 

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu