Een positieve ervaring in werk, hulpverlening en vrije tijd

out of the box thinken

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Zelfs een vis zit liever in een grotere kom!

Je hebt winkels en winkels

Het valt me altijd weer op, als ik door een winkelstraat loop: de ene winkel trekt je aandacht en een andere, die exact dezelfde dingen verkoopt, helemaal niet. Ik heb wel eens getest waarom ik zoiets voel. Dan liep ik beide winkels even in en kocht ik er iets. Wat viel op? Dat ik me minder welkom voelde in de winkel waar mijn aandacht niet naar toe getrokken werd en dat er ook minder mogelijkheden waren. Als ik een grapje probeerde om het ijs te breken, kreeg ik een boze blik terug. Ze vonden me eigenlijk maar een vreemde eend in de bijt: heel anders dan ze zelf waren. Dat gevoel was wederzijds.

Het kan zijn dat je nu denkt: mens Sophia, wat loop je nu te ouwezemelen over een wínkel? Een winkel loop je binnen, je koopt er iets en voilà: daar loop je alweer naar buiten. Wat kan jou de sfeer schelen?

Je hebt gewoon gelijk als je dit denkt, daar kan ik niets tegen inbrengen! Maar ik blijk een gevoelsmens te zijn, die houdt van een goede sfeer. En niet alleen dat: ik heb altijd het gevoel (ja, alweer dat gevoel!) dat een winkel waar ik me niet lekker voel, ook iets met me doet. Het is een negatieve ervaring en ik heb al zoveel negatieve ervaringen achter de rug. Waarom zou ik het mezelf aandoen om er nog méér van te verzamelen? Als ik uit een gezellige winkel kom, heb ik een positieve ervaring gehad en voel ik me opgelucht. Dat is toch best een tegenargument, niet?

 

Fora, sportclubs, hulpverlening en je werkplek

Hetzelfde geldt op heel veel andere plekken waar ook mensen bijeenkomen. Feesten, fora op het internet, voetbalclubs, sportscholen, hulpverleners en ook werkplekken. Toen mijn zoon bijvoorbeeld graag wilde gaan voetballen, zijn we naar een club gegaan, waar voetballen spórt was en sámenwerken. Niet zo’n harde club, waar voetballen rauwdauwen was en vechten om te winnen. Als ik een groep op Facebook of LinkedIn zoek om me bij aan te sluiten, wil ik geen groep waar iedereen me de hele tijd gaat zitten bekritiseren of aanvallen. Discussie is prima, maar ik wil me er wel welkom en geaccepteerd voelen.

Ik wil er mogen zijn zoals ik ben.

En dat is waar dit gesprek over gaat. Even terug naar dat voetballen. Als de sfeer in een club je niets doet, maakt het niet uit waar je zit. Je voetbalt en klaar! Maar aangezien iedere club een andere uitstraling en een ander type mensen aantrekt, kun je concluderen dat mensen elkaar opzoeken. Dat zie je zelfs bij beroemde voetballers. Die wisselen soms van club en dan moeten ze een tijdje wennen. Niet alleen omdat ze in een ander land en klimaat zijn en misschien een nieuwe taal moeten leren, maar ook omdat het gevoel van de nieuwe club, de mentaliteit zou je kunnen zeggen, er anders is. Soms ervaren ze de nieuwe club niet als fijn en gaan ze terug naar de oude.

Waar kies je dan voor? Het is misschien maar een vrijetijdsbesteding, maar als je je iedere week zo bekritiseerd moet voelen, zo klein en zo incompetent, is het wellicht tijd om je horizon eens te verbreden! Sfeer doet echt iets met je en dat is belangrijk. Als je zelfvertrouwen wordt geschaad, ben je een stuk minder gelukkig. Het leven is al zo kort, dus is dat waar je voor wilt kiezen? Of heb je liever zoveel mogelijk positieve ervaringen?

 

Voor welke hulpverlening kies je?

Als je in een wat lastige tijd zit en het fijn zou vinden om even met iemand wat dingetjes op een rijtje te zetten, is er het maatschappelijk werk. Tenminste: zo was dat vroeger. Tegenwoordig heb je wijkteams (of gebiedsteams als je geen wijken maar dorpen om je heen hebt). Het maatschappelijk werk daar is gelijk stigmatiserend en als je één woord een beetje onhandig uitdrukt, heb je binnen de kortste keren jeugdzorg op je dak. Of andere zuigende organisaties, die je leven op een ontzettend nare manier op de kop komen zetten. Schuldhulp bijvoorbeeld, WMO of ggz.

Dat komt doordat al deze instanties tegenwoordig een meldplicht hebben. Als ze denken dat jouw gezin eventueel niet veilig zou kunnen zijn, dat je er financieel mogelijk niet uitkomt, dat je misschien wel een psychologische stoornis, depressie of psychische problemen zou kunnen hebben of je huishouden niet redt, denken ze niet na en doen ze zomaar zonder dat ze dat met je overleggen, een melding bij een ‘hulporganisatie’. Dat is helemaal niet wat die meldplicht inhoudt en nadenken over wat zo’n melding met jouw leven doet, doen ze ook al niet. Ze vergeten dat mensen een familie hebben en een vriendenkring, waar ze al hulp en steun van kunnen krijgen. Niet iedereen hoeft gelijk z’n kinderen uit huis geplaatst te hebben of aan de psychiater!

Als je iets positievers wilt, zou je eens kunnen kijken bij Stichting Humanitas. Daar werken vrijwilligers en ze vragen om hen financieel te steunen. Dat betekent dat je daar waarschijnlijk meer kans hebt om echte steun te krijgen. Er werken immers geen mensen die op een vaste baan en carrière uit zijn of die een modeshow houden op hun werk, zoals bij de meeste andere organisaties. Als deze mensen heel veel werk krijgen, kan ook hun financiële positie verbeteren. Dan openen zich mogelijkheden om zonder in een onmogelijke positie gestopt te worden, toch hulp te bieden. Als je op hun website kijkt, zie je dat ze bij héél veel vragen kunnen helpen.

 

Conclusie

Je hebt je denkvermogen, maar ook gevoel. En je gevoel bepaalt veel meer dan je misschien op het eerste gezicht zou denken. Als je lange tijd op een werkplek zit waar je niet gewaardeerd wordt, stomp je af. Je voert op een mechanische manier je taak uit en verder sluit je je af. Als je een vrolijke klant treft die een grapje maakt, ga je dat vervelend vinden. Die persoon heeft iets om om te lachen, maar jij zit daar maar dag in, dag uit hetzelfde werk te doen en waardering krijg je ook al niet.

Op een negatieve werkplek heb je ook collega’s die het not amusing vinden als jij creatiever of leuker in je werk bent. Ik hoor heel vaak van mensen die bijvoorbeeld in de zorg zitten en dan hun uiterste best doen om hun cliënten echt goed te helpen, dat die dan een manager op hun dak krijgen. Die verbiedt het hun om anders te werken dan hun collega’s, want zij mogen niet méér gewild zijn bij de cliënten dan een ander. Uiterst jaloers en kinderachtig gedrag is dat, maar wel realiteit en niet alleen maar in de zorg. In het onderwijs, in de medische sector, op kantoor … waar maak je zulke dingen eigenlijk níet mee? De vraag is: kies je daarvoor of verbreed je je horizon?

Een nieuwe baan of een andere functie brengt natuurlijk onzekerheid met zich mee, maar kan toch best een goede stap zijn. Je kunt in ieder geval eens rondkijken hoe het elders eraan toegaat. En die vrijetijdsclub waar je lid van bent, maar niet veel plezier hebt, kan ook best vervangen worden! Of de groepen op Facebook waar je in zit, het forum waar je lid van bent of welke groep mensen ook. Kies voor positieve ervaringen!

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction