Schuif je problemen af of los je ze op?

Schuif je problemen af of los je ze op?

Leider ist der Eintrag nur auf Niederländisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Jassentechniek, tegenwoordig Body Mind Release: sinds jaar en dag is het een razend populaire manier om van je nare eigenschappen en zelfs ziektes af te komen. Hier in Nederland ontwikkeld ook nog. Lekker makkelijk, want je schuift ze gewoon af en dan ben jij ze kwijt. Eh ja, maar wat gebeurt er met jou en wat gebeurt er met een ander als jij zomaar je afval ergens in de ether dumpt? En wat is er mis mee om je scherpe kantjes ouderwets onder de loep te nemen en ze op een meer integrale manier naar iets moois om te buigen? Uri Geller boog theelepeltjes toch ook om; hij gooide die toch niet weg? Maar we gaan ook de andere kant van de therapie bekijken: helemaal verdwaald raken in je eigen schaduw.

Ik dacht: ik zoek even de ontwikkelaar van dat Body Mindgedoe erbij op, Hans de Waard. Hartstikke aardige man volgens mij, maar toen las ik het: hij schrijft letterlijk dat je al je ‘ballast’ zo huppetee kunt afpellen als een ui. Zelf was hij overgevoelig, ook wel hoogsensitief genoemd en in plaats van uit te zoeken hoe dat nou kwam dat hij zo gevoelig voor z’n omgeving was, schoof hij zijn gevoeligheid af! Niet alleen dat: hij raadt iedereen aan dat ook te doen, want ja, je voelt je zo lekker licht zonder die nare eigenschappen. Vervolgens zet je jezelf lekker op slot en daar ga je! We gaan er eventjes nader naar kijken vandaag en ik heb een voorstel om het mijns inziens beter aan te pakken. Shall we?

Ik denk dat ik eerst maar eens inga op dat overgevoelige of hoogsensitieve met een positievere benaming. Het is hártstikke lastig om last te hebben van je medemensen, want je hoeft maar éven in de rij te staan bij de supermarkt, in een volle tram te zitten of op je werk te zijn en je hoofd knalt bijna uit elkaar. Daar heb ik alle begrip voor, dus daar hoor je me echt niet over. Maar ik heb al echt héél vaak verteld dat je zo gevoelig wordt, doordat je vitamine B12 te hoog staat – lokaal of algeheel – en je lichaam daardoor extra histamine aanmaakt om weer van die B12 af te komen. Die histamine is een zenuwachtig stofje, waar je niet meer zo snel vanaf komt en daar word je geprikkeld, overgevoelig van en ook ziek in onder andere maag en darmen. Vitamine C wil wel eens helpen, maar uit een pot helpt het niet zo erg. Het moet echt in voeding zitten. Vooral citroenen zijn er goed in om korte metten met histamine te maken. Dit weet de medische stand wel hoor en daar heb ik het ook van geleerd, maar ze dóén er niks mee. Dat is altijd weer het probleem: men weet zoveel dat men problemen niet meer opgelost krijgt. Nou, hiermee je hoogsensitiviteit opgelost!

Nu kun je hoogsensitiviteit – laten we maar bij dit voorbeeld blijven – oplossen via voeding, maar je kunt er ook een psychologische methode op loslaten. Dat is dan die van Carl Gustav Jung, want als je ergens last van hebt, is dat je schaduw. Zo zei hij 80 jaar geleden al en zo zegt de hele psychologie tegenwoordig met hem mee. In dit geval zou dat dan als volgt gaan: je wordt overspoeld door gevoelens en gedachten, die van mensen om je heen [lijken te] zijn. Dat betekent dat die overgevoeligheid je schaduwzijde is of daar in ieder geval deel van uitmaakt. Je hebt last van anderen, want eigenlijk zouden die hun eigen zwarte gat eens in moeten duiken om daar schoon te maken, maar dat doen ze niet en daarom vang jij alles op. Eigenlijk zeg je dat diep binnenin je en volgens de schaduwmethode van het onderbewuste van de mens betekent dat dat jijzelf je onderbewuste eens moet gaan schoonmaken. Want jij bent zélf degene die anderen met jouw ‘vuilnis’ opzadelt! Niet aardig, ik weet het, maar lees maar even door. Het komt allemaal goed.

Laten we dat maar eens doen dan! Ik neem als voorbeeld dat er een gedachte steeds door je hoofd speelt, wanneer je naast je collega Jan zit: Oh man, ik wil hier weg, lekker in het zonnetje buiten zitten en niks werken. Omdat dit steeds voorvalt wanneer je naast Jan zit en anders niet of veel minder, neem je aan dat Jan met deze gedachte in zijn hoofd zit, maar die onderdrukt. Of dat waar is, kom je niet te weten, want je durft zoiets natuurlijk niet te vragen. Nou, dan ga je je eens concentreren op die gedachte, want dat is jungiaanse therapie. Ik ben het er niet mee eens om gelijk jezelf de schuld te geven van allerlei eigenschappen die je storen in anderen, maar als je de therapie uitspeelt, kom je er toch vanaf. Je gaat nu die gedachte van niet werken en in het zonnetje zitten, binnen en ziet jezelf daar lekker zitten genieten. Wat je vervolgens ook allemaal probeert om jezelf weer aan het werk te krijgen, het lukt niet. Je gaat weer uit de concentratie, kijkt op de klok en … wat dacht je? Jawel: het is al 1 uur in de middag en je hebt nog geen minuut pauze genomen vandaag. Gauw ga je dat doen en daarna ga je expres nog weer even naast Jan zitten om te zien wat er met die gedachte is gebeurd. En? Ja hoor: hij is weg!

Het kan wel zijn dat Jan zichzelf had voorgenomen om op tijd pauze te nemen, omdat hij dat zo vaak vergat. En dat had jij gevoeld met al die histamine in je. De jungiaanse methode is hartstikke mooi, maar als je op die manier echt je héle onderbewuste door moet spitten om van je hooggevoeligheid af te komen, heb je drie levens nodig! Het lukt zeker, maar die methode is gewoon niet altijd de snelste en zo is het wel vaker met methodes. Ik vind deze methode van de hele psychologie en psychiatrie wel degelijk de beste. Bovendien krijg je er niet zo’n vet ego van, wat voor veel mensen ook wel goed is. Een vet ego krijg je immers als je diep van binnen heel onzeker bent en met de jungiaanse therapie schep je daar evenwicht in. Weet je wanneer je trouwens óók een vet ego krijgt? Als je je (hoog)gevoeligheid afschuift! En als je je zootje afschuift, uittrekt, afpelt of weet ik veel hoe je het allemaal wilt noemen, dan kun je dus ook niet meer genezen van je ziektes. Daarvoor moet je juist alle stukken van jezelf bij je hebben en wat ik in mijn behandelingen doe, is onder andere jouw stukken bij mekaar rapen. Dán ga je weer genezen: dát is het echte geheim al die jaren geweest.

Toch ga ik even terug naar deze Body Mind Releasemethode, want daar is nog meer mis mee. Ik denk zeer zeker niet dat de uitdenker ervan een slecht mens is – integendeel. Hij weet alleen niet wat anderen met zijn methode uithalen en dat kan ik wél zien! Ik heb eens een YouTubefilmpje opgezocht, waar je mee kon doen met zo’n sessie. Nou, eerst lijkt het geweldig allemaal, want je ziet dan een leuk park met een bruggetje dat je over moet steken. Eenmaal over het bruggetje ziet niemand meer iets, maar ik dus wel hè. Ik zag Hans de Waard daar staan met een enorm scheepstouw in zijn handen. Het was een geprogrammeerd “exemplaar”, dat bij iedereen hetzelfde deed. Dat dikke touw zie ik ook bij mensen die Reconnectiontherapie hebben ondergaan en het verbond je met twee plekken. Van boven met een enorme hoop door trauma’s kwijtgeraakte talenten van allerlei mensen en van onderen met de ondergrondse krochten van het Vaticaan. De Rooms-Katholieke kerk wil(de) nu eenmaal altijd de grootste zijn en alle macht over alle mensen bezitten. Psychologische macht wel te verstaan: zij wilden uitmaken wat de mensen wel en niet deden. Het is inmiddels al jaren opgeruimd allemaal, maar dat is wat ik zie bij mensen die deze “therapie” hebben gedaan alvorens bij mij te komen.

En nog iets: de uitvinder van deze ‘techniek’ had zichzelf daar niet neergezet! Dat hebben anderen gedaan. Die hebben verkeerde methodes op hém losgelaten, waardoor zij niet, zoals de methode bedoeld is, hun vervelende eigenschappen uitzetten (ook niet goed hoor!), maar dat ze die echt helemaal los kunnen laten. Ik heb die meneer zelf nooit ergens in de bovenwereld gezien, want zijn methode is niet zo verkeerd als ze nu is geworden. Wat ik wél zie, is dat hij zichzelf in een donkere ruimte heeft gezet, waardoor hij niet meer zo’n last van zijn overgevoeligheid heeft. Ook dát is niet genezen, maar als alternatieve oplossing vind ik dat zeker niet iets verkeerds. Als alle mensen die bij hem kwamen zoiets hadden gedaan, was het een veel minder foute therapie geweest. Je problemen kun je beter op z’n jungiaans bekijken: dan maak jevan je narigheden iets moois en word je juist weer heel als mens. Als je iets afschuift, neem je er helemaal afstand van, zet je jezelf op slot en dan kun je dat niet meer terugkrijgen. Ik heb dus echt honderden zulke mensen gezien daar in die energetische bovenwereld, waar ik op mijn zondagmiddagen wel eens wandelingen maak. Dan lagen overal allemaal mensen helemaal in slaap, op apegapen, dubbelgevouwen en in de kreukels enzo. Die waren letterlijk van de rest van zichzelf uitgetrokken, net zoals je dat met een trui doet. Ongelofelijk! Dan moest ik ze wakkermaken, want ze lagen mij of een cliënt van mij in de weg daarboven. Lekker makkelijk!

Wat wáren dat nou voor delen van de mensen, die ze afgeschoven hadden? Wel … ze wilden niet vloeken en niet schelden! Oh echt, dat kwam het meeste voor van alles. En dan had je van die mensen die de neiging hadden om van die pinnige rotopmerkingen te maken tegen anderen. En ziektes! Die lieten ze ook achter in die bovenwereld en nog een heleboel meer, maar ik zwéér je dat dit de top drie is. Overgewicht was goed voor een vierde plaats. En wat gebeurde er dan met die eigenschappen die achtergelaten werden? Heel simpel. Er zijn ook mensen die stukken – eigenschappen en talenten of gezondheid – buiten hun schuld kwijtraken door trauma’s. Díe mensen liggen daar óók tussen op de grote hoop. Als nou iemand een eigenschap of talent zóékt, vindt diegene dat en dan gaat zo’n eigenschap, die eruit ziet als z’n eigenaar zelf, aan diegene kleven. De persoon in kwestie zoekt hoogstwaarschijnlijk tijdens een “therapie”sessie zijn of haar eigen verloren eigenschap, maar als hij of zij die van een ander tegenkomt, kleeft die aan hem/haar en zo komen mensen door elkaar te zitten. Mensen zien immers niks daarboven en doen maar wat. Mensen raken door elkaar en beïnvloeden elkaar door deze toestand. Je moet gewoon niet zomaar op stap gaan in de energetische wereld en daar van alles meenemen voor jezelf wat je er tegenkomt! Het kan immers een ander toebehoren!

Gooi bovendien niet zomaar ballast van jezelf weg, want je ballast is je kracht! Schuif geen ziektes af, want ten eerste krijgt een ander daar last van en ten tweede moet je dat zieke deel van jezelf juist helen in plaats van het weg te gooien. Je gooit je hond, je kat of je kind toch ook niet zomaar weg? Of je geld, je huis en je partner? Je acteertalent of je zwemvaardigheden? Dan ben je als een koffiekopje waar het oor van afgebroken is, terwijl een ander z’n arm openscheurt aan het oortje. Is dát wat je wilt zijn? Ik heb die laatste vraag alvast voor je beantwoord, door ervoor te zorgen dat niemand meer delen van zichzelf – of ja nog erger: van een ander, want dat deden sommige mensen ook! – kan afschuiven, afpellen of uittrekken. Ik zie immers wat er dan gebeurt en dat gun ik niemand. Waarom mensen het dan nog steeds doen? Groepsenergie, aandacht … niks mis mee, maar stop in ‘s hemelsnaam met programmeren en afschuiven!

 

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Diese Website verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre mehr darüber, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden.

Menü schließen
%d Bloggern gefällt das: