Professionele, wetenschappelijke traumaverwerking zonder bijwerkingen

Professionele, wetenschappelijke traumaverwerking zonder bijwerkingen

Leider ist der Eintrag nur auf Niederländisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Zo, mijn trauma’s zijn eindelijk na wel 40 jaar hard werk tevoorschijn gekomen. De eerste vijf jaar van mijn leven: daar ging het om. Daar zijn dingen gebeurd die het daglicht bepaald niet konden verdragen en daarvan draagt de Raad voor de Kinderbescherming (in Assen) voor de volle 100% de schuld. Omdat deze instelling mij bovendien nooit eens eerlijk heeft verteld wat ik wel allemaal moet weten over mezelf, ben ik schijnbaar ongeneeslijk ziek geworden. Dat gebeurt immers als je je trauma’s niet kunt verwerken om een of andere reden en ja, dit is allemaal wetenschappelijk bewezen! Gelukkig trof ik op mijn ouwe dag nog een topmens, die me heeft bijgestaan om mijn herinneringen, die toch mijn eigendom zijn, terug te halen. Traumatische ervaringen dienen immers verwerkt te worden en dat dient daarbij op de correcte manier te geschieden. Pas dán kun je verder met je leven en hetzelfde geldt voor je nageslacht. Ziektes geef je immers via je DNA door.

Ik weet redelijk zeker dat zij ook gewoon de gegevens van mijn biologische vader hebben. Ze willen ze niet aan mij geven, waarschijnlijk uit een valse loyaliteit aan verkeerde normen en waarden, waardoor ze de eis van mijn biologische moeder, die voor haar eigen ego niet wenst dat ik weet wie mijn vader is, boven mijn leven stellen. Maar haar leven gaat niet kapot. Zij hoeft mijn leven en dat van mijn nageslacht niet nóg langer de sloot in te werken! Het probleem met onverwerkt leed is dat het ervoor zorgt dat je hersenen bepaalde voedingsstoffen niet meer correct door je lichaam sturen. Gevolg: op latere leeftijd auto-immuunziektes. Precies zoals het bij mij is gegaan en zolang je die trauma’s niet weet op te vissen, blijf je maar steeds ziek worden. Steeds erger en niet alleen dat: je leven gaat steeds verder de afgrond in. Dat kun je onmogelijk sturen of tegenhouden, omdat je traumatische ervaringen in de weg zitten. Zoals ik al eerder heb verteld, geef je die ellende erfelijk door aan je kinderen, waardoor die óók geen leven kunnen hebben. Daarom is het zo ingemeen om aan iemands geheugen te zitten, vooral als je weet dat diegene narigheid heeft meegemaakt. Wat de Kinderbescherming heeft gedaan met mijn geheugen, is erger dan moord!

 

Trauma’s en psychische problematiek

Weet je trouwens wat je NIET krijgt door trauma’s? Psychische problemen! Leuk hè? Wel kun je er een hechtingsstoornis door ontwikkelen. Dat is wel iets wat in je geest gebeurt, maar het is geen geestelijke ziekte. Zelf heb ik dat niet zozeer, maar ik vind het wel moeilijk om bij een groep te horen. Echt helemaal erbij. Het komt wel degelijk door mijn verleden, maar niet doordat ik geen ouders gehad heb. Het komt doordat ik mezelf razendsnel ontwikkel. Dan pas je nog niet in een groep, want tegen de tijd dat je je er lekker gaat voelen, ben je er al weer uit ook. Omdat je verder moet en verder: je wortels terugvinden, zodat je hopelijk ergens wortel kunt schieten en bloeien. Je kunt je pas hechten aan anderen, wanneer je zelf je eigen plek gevonden hebt: je identiteit en alles wat je bent kwijtgeraakt in je verleden. Dan pas kun je een plek zoeken waar je wilt blijven en komen er ook mensen om je heen, die bij je passen. Een hechtingsstoornis is dus eigenlijk geen psychische problematiek, maar gewoon een teken dat je verder moet zoeken naar je verloren delen.

Mensen met PTSS – posttraumatisch stresssyndroom – hebben ook eigenlijk geen psychische klachten. Zij zien vaak hun trauma’s terug in dromen of mensen waar ze bang voor zijn. Of hun leven is stuk door een trauma. Je zult me nu wel héél vervelend vinden, maar dat zijn niet echt psychische klachten: het is een seintje van je hersenen dat er een traumatische ervaring in je leven is geweest, die fatsoenlijke verwerking en genezing behoeft. Als je die vervolgens niet zoekt, gaan je hersenen steeds harder alarm slaan dat je NU dat trauma moet verwerken. Dáár kun je je dan weer depressief of geblokkeerd door voelen, maar je bent dan niet geestesziek. Het is gewoon tijd voor genezing.

 

Zó verwerk en genees je trauma’s volledig en fatsoenlijk

Dit stuk schrijf ik om je te laten zien hoe je een trauma op fatsoenlijke wijze geneest. Ik heb je al meermalen overduidelijk verteld dat jezelf op slot (laten) zetten of programmeren niets oplost. Nou, je ziet het bij mij: mijn geheugen werd ongevraagd even gewist (!) en wel door iemand van de Raad voor de Kinderbescherming, die niet eens therapeut was of anderszins bevoegd om mensen te ‘behandelen’. Dus als je bij die tent werkt, mag je gewoon alles doen waar je zin in hebt, maar als je de échte weg hebt ontdekt naar genezing, ben je opeens een oplichter. Wat wél werkt om weer mens te worden na een nare tijd, is een degelijke behandeling en die ziet er wel even iets anders uit dan die van de huidige reguliere én alternatieve ‘therapeuten’.

Dan heb je hier dus de werkwijze van een heuse traumaverwerking:

  • eerst haal je je trauma’s helemaal tot in details op. Dat is ontzettend moeilijk, vooral als er iemand is die niet wil dat je ze ziet. Als er dingen zijn gebeurd, die het daglicht niet kunnen verdragen en in een doofpot zijn gestopt, zul je merken dat het ontzettend zwaar is om je herinneringen helemaal goed boven tafel te krijgen. Ook als je je schuldig voelt, omdat je denkt dat je iets verkeerds hebt gedaan, kan het omhooghalen van herinneringen loodzwaar zijn. Daarom zijn mijn helende gave en mijn uitgebreide kennis zo noodzakelijk, want ik haal het naar boven zonder dat het je pijn doet. Meestal blijkt overigens dat je helemaal niets fout hebt gedaan.
  • Als het complete verhaal boven is, moet je het waarschijnlijk even verwerken. Misschien ook de stukjes van het verhaal aan elkaar plakken, zodat het een goedlopend verhaal wordt dat bovendien klopt. Als je hersenen niet meer al te hard protesteren om te accepteren dat de dingen die je gezien hebt, blijkbaar echt gebeurd zijn, kun je verder.
  • Vervolgens vraag je je af wát er nou nodig geweest zou zijn, waardoor dit trauma niet plaatsgevonden zou hebben. Misschien miste je bijvoorbeeld een eigenschap, zoals dat je degene die je kwaad gedaan heeft, doorzág. Of je miste zelfvertrouwen, waardoor diegene niet bij je had kunnen komen om je pijn te doen. Enzovoort. Dan moet je op zoek in de energetische wereld om die eigenschappen weer terug te halen. Of je moet je familie bij langs om te achterhalen waar die eigenschap verloren is gegaan en het hele DNA helen van de hele familielijn. Verrekte handig als je dan medium bent!
  • Als je alle eigenschappen die je nodig had gehad, maar waar je destijds niet de beschikking over had, bijeen hebt, kun je je verhaal nog eens doornemen. Je zult zien dat het trauma dan niet voorvalt. Als je namelijk meer zelfvertrouwen had gehad, dan had die ander je niet durven aanranden of belazeren. Als je alerter had kunnen zijn, was je niet gevallen of had je geen botsing gehad. Enzovoort!
  • Als je dit gedaan hebt, zul je merken dat het trauma begint te vervagen.

 

De door mij ontwikkelde methode is professioneel, wetenschappelijk en niet alternatief

Carl Gustav Jung
Carl Gustav Jung, de grootste psychiater én psycholoog uit de 20e eeuw

In therapieën die tegenwoordig als ‘normaal’ beschouwd worden, moet je je herinnering gelijk laten vervagen, zonder dat je het verwerkt en genezen hebt. Dán krijg je dus dat het leven tegen je gaat werken. Hoeveel mensen die dit gedaan hebben, heb ik niet teruggezien? Honderden! En allemaal hebben ze repercussies gehad na die zogenaamde geweldige therapie van ze. EMDR meestal, zoals je wellicht weet. Ze kregen dan geen levenspartner meer; ze werden ontslagen en konden geen baan meer vinden; ze zaten bommetje vol met stress, allergieën, woede of agressie en kwamen daar niet meer vanaf; ze raakten aan de drugs of werden ziek. Enzovoort! Dit is wel degelijk ook uitgezocht door de wetenschap én overduidelijk bewezen. Ik heb meer onderzoeken voorbij zien komen de laatste tijd, maar heb deze hier weten te vangen voor je. Ze zijn van een meneer die veel weet over jeugdzorg en dan vooral over pleeggezinnen en adoptie. Hij heeft een paar onderzoeken van Weinberger, Gresser en Doyle op zijn website uitgespit. Die vind je hier en hier. Het is nogal warrig beschreven, maar het staat er in ieder geval. Dan weet je ook gelijk dat ik niet uit mijn nek klets, als ik vertel dat je trauma’s doorgeeft aan je nageslacht. Ze nestelen zich namelijk in je DNA, precies zoals ík zie en meneer Weinberger op zijn manier onderzocht heeft. Mijn manier van trauma’s verwerken, door ze uit je DNA te halen, is dus allesbehalve alternatief of onbewezen! Het stamt uit de Jungiaanse methode en die is zo ‘regulier’ als het maar kan.

 

Auto-immuunziektes als gevolg van trauma’s uit de kindertijd.

thymusklierIn het vorige artikel stipte ik al even aan dat je grote kans hebt om op latere leeftijd, vaak na de 30, auto-immuunziektes op te lopen. Daar heb ik nog verder over nagedacht. Ik kon mijn herinneringen – achteraf bezien – al die jaren niet naar boven halen, omdat ik niet wist waar ik ze moest zoeken: in mijn thymusklier! Deze klier bevindt zich midden op je borst, rechts van je hart en is de plek waar witte bloedcellen na in het merg van je botten gemaakt te zijn, liggen te rijpen net als een vat goede wijn. Je thymusklier is het centrum van je verdediging tegen (infectie)ziektes en daarom vind je dáár je herinneringen aan traumatische ervaringen en ander onrecht, waartegen je je niet hebt kunnen verdedigen. Kindermishandeling. Een uithuisplaatsing als kind en allemaal narigheden, waar je geen verdediging tegen had. Een ongeluk, een verkrachting, nare mensen om je heen die je constant de moed uit handen sloegen enzovoort.

Dit soort ervaringen worden ook wel toxische stress genoemd. Het betekent chronische stress, die (kinder)hersenen vergiftigt en beschadigt. Als je constant wordt opgejaagd in je leven, doordat de pech en het ongeluk je achtervolgen en er mensen achter je aan zitten om je kapot te maken. Om je bij je ouders vandaan te halen – of je kinderen bij je weg te kapen – bijvoorbeeld, of dat je iedere keer weer naar een ander adres moet, omdat je nergens mag blijven om in alle rust op te groeien. Iedere keer moet je dan je hersenen weer aanwenden om je veilig te voelen op een nieuwe plek en vaak heeft dat een negatief effect op je studieresultaten en/of andere factoren in je leven. En zoals ik eerder al zei, krijg je er op latere leeftijd dus auto-immuunziektes door. Dan is het zaak om helemaal naar de allerdiepste wortel van je klachten te gaan en die op bovenstaande degelijke wijze te genezen en niet te laten wissen. Dat is geen hekserij, het is geen abracadabra of alternatieve geneeswijze, maar wetenschappelijke traumaverwerking! Als je kraan lekt, ga je ook eerst degelijk onderzoeken waar het lekken vandaan komt en niet zomaar onderdelen kopen? Waarom mag dat in het geval van je kraan wél en in het geval van je ziekte níet? Dat moet je mij eens uitleggen, want dat begrijp ik niet. Het is nergens voor nodig om ziek te zijn en zeker niet chronisch!

 

Andere lichamelijke klachten en ziektes ten gevolge van ernstige trauma’s uit de kindertijd

Grappig. Toen ik dit artikel had gepubliceerd, dacht ik: toch wil ik graag die andere informatie die ik voorbij heb zien komen over lichamelijke klachten door trauma’s, terugvinden. Ik op zoek … en ja! Ik vond de informatie. In 1998 is hier een heel groot onderzoek naar geweest in de Verenigde Staten: ACE, Adverse Childhood Experiences, door Felitti en zijn vrienden. Aan de hand van een ACE-vragenlijst kun je zelf zien hoe erg (of juist hoe goed!) het met jou of iemand anders in je omgeving gesteld is. Zij hebben het over klachten als diverse auto-immuunziektes dus, diabetes, ernstig overgewicht, lichamelijke inactiviteit (wat dat ook moge betekenen) en hart- en vaatziektes. Verder noemen ze depressie – waarvan we al hadden vastgesteld dat dat eigenlijk een seintje van je hersenen is van: hé je hebt iets te verwerken, ga aan de slag! – verslavingen en een laag zelfbeeld, een lager inkomen (dan wie?), poging tot suïcide en riskant gedrag om maar iets te voelen (bunjeejumpen, experimenteren met drugs en andere gevaarlijke dingen). Hier kun je er meer over vinden.

Hoe bijzonder is het, dat we deze kennis dus al meer dan 20 jaar hebben en dat de hele wetenschap nog steeds niet verder is gekomen met therapie dan een beetje je lastige neigingen op slot zetten! Lees die website hierboven maar, waar je die vragenlijst kunt downloaden en haal er tig andere websites en boeken bij: alles gaat erover wat je allemaal kunt en zult meemaken, als je als kind mishandeld bent, maar niemand die een therapie voorstelt die gewoon werkt. Ongelofelijk, niet? Het enige dat ze kennen, is dat EMDR, waarbij je jezelf op slot zet, zodat je geen ‘gekke’ (ongewenste) dingen meer doet en dan heb je nog integratieve therapie. Dat is ietsjes beter geloof ik, alhoewel ik nergens informatie kan vinden over dat dan werkt. Daar schijn je in ieder geval te leren om weer meer één met jezelf te zijn. Gedragstherapie dus! En je weet het: je kunt sleutelen aan je gedrag of andere uiterlijke dingen zoveel je wilt, maar het effect is nooit blijvend. Al die mensen die nare dingen hebben meegemaakt, moeten hun leven lang aan de antidepressiva en ik weet niet wat jíj daarvan vindt, maar ik vind dat schandalig. Dat ál die mensen die zoveel weten, nog nooit eens een fatsoenlijke therapie in elkaar hebben gedraaid en als ík dat dan doe, ik voor schut gezet wordt. Ik ben zeer zeker niet verkeerd daarvoor opgeleid: ik ben afgestudeerd op de relatie tussen taal, cultuur en bewustzijn. Nou en als er íets op slot zit na een trauma, dan is het wel je taalvaardigheid. Vijfentwintig jaar geleden wist ik al hoe je trauma’s op een degelijke, effectieve manier door je hersenen laat verwerken.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Diese Website verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre mehr darüber, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden.

Menü schließen
%d Bloggern gefällt das: