EMDR: een openhartig persoonlijk verhaal

EMDR: een openhartig persoonlijk verhaal

Leider ist der Eintrag nur auf Niederländisch verfügbar. Der Inhalt wird unten in einer verfügbaren Sprache angezeigt. Klicken Sie auf den Link, um die aktuelle Sprache zu ändern.

Steeds weer schrijf ik over degelijke traumaverwerking en de enorme impact daarvan op je gezondheid. Ik ben nu 9 jaar genezer en daarvoor ook al tientallen jaren bezig met traumaverwerking, omdat ik ontzettend veel trauma’s geleden heb in mijn leven door de schuld van de Kinderbescherming. Pas toen ik leerde hoe je ze écht weg krijgt, verwerkt en wel door je hersenen, begon ik ook lichamelijk te genezen en weet je wat? Ik ben lang niet de enige bij wie het zo werkt! Traumaverwerking is een enorme stap op je pad naar werkelijke genezing, die door artsen ook wordt gezien en gemeten, van zelfs chronische en als ongeneeslijk bekend staande ziektes. Niet je herinneringen op slot zetten, geen pillen nemen en iets leuks gaan doen om je goed te voelen, wanneer je trauma’s in je hoofd opkomen, zoals ik Lady Gaga laatst tot mijn schrik hoorde vertellen bij Oprah! Nee, ze verwérken en ja, dat is mogelijk. Lees maar hoe en lees wat foute methodes van traumaverwerking met je doen.

Ik kreeg de afgelopen week een beetje steun van een mevrouw, waarvoor mijn dank. En het was fijn om eindelijk eens over de 200 likes te krijgen voor mijn artikel over ISS, de internationale baas van Jeugdzorg. Het artikel moet een miljoen likes krijgen, dus blijf het alsjeblieft delen op geschikte plekken daarvoor, maar 200 heb ik nog nooit gehaald en dus ben ik blij met de vooruitgang. Het betekent dat het slot een beetje van mijn leven afgaat en dat ik weer een beetje mag meedoen met het leven. Ik begin mijn verhaal bij de kabbalisten, want het bizarre idee om je hersenen te programmeren, komt bij hen vandaan. Als álles op een dag openligt en we hun boeken kunnen inkijken zoals het hoort, zul je je lam schrikken, omdat ik je alles al over hen verteld heb. Alles houden ze geheim en zoals ik eerder vertelde, liegen ze je zelfs voor, wanneer je ze inschakelt als “therapeut”. Je betaalt ze en zij berokkenen je nog schade ook, door dingen expres verkeerd te vertellen. En zo is het met iedere therapeut en therapie die programmeert. Om überhaupt te kúnnen programmeren, is een voedingsbodem nodig. Het is immers abnormaal om je hersenen te programmeren. Het is toch geen computer? Die voedingsbodem heb ik verwijderd en daarom werkt het nu allemaal niet meer. Niemand doet nog de MIR-methode, niemand doet nog Reiki, andere ‘healing’ of Touch for Health: allemaal programmeermethodes, want het werkt eenvoudigweg niet meer. Hoe kan een therapie zomaar niet meer werken als die integer is? Leg me dat eens uit, als je wilt.

Iets wat al jarenlang razend populair is bij mensen met trauma’s, is EMDR. Mensen denken: dit is een officieel erkende therapie, dus dan is het wel goed. Het is trouwens een heel slecht onderzochte methode, die helemaal niet als een huis staat, zoals de promoters ervan wel beweren. Het brengt alleen geld in het laatje, want je zet even de mensen op slot tralala en dan heb je vette centen verdiend. Vooral als je er ook nog lekker wat antidepressiva bij verkoopt. Mensen wachten maandenlang en soms wel jaren om een serie behandelingen te mógen krijgen van deze drogmethode. Sommigen voelen zich daarna ook inderdaad eventjes wat beter, want ja: er is even rust in je hoofd en ik weet ook wel hoe fijn dat voelt. Maar ik heb in mijn kindertijd mogen ervaren wat EMDR doet: je hersenen op slot zetten. Mijn héle geheugen van de eerste 5 jaren van mijn leven en alles wat daarin is voorgevallen, is door EMDR verdwenen. Ik heb alleen nog een klein handjevol losse en korte herinneringen. Weet je wat er óók op slot is gezet door die vrouw van de ISS die mij op slot zette? Mijn intelligentie, mijn zelfstandigheid en alles wat mij eigen is. Mijn hele persoonlijkheid was verdwenen en omdat alles via Jeugdzorg door de kabbalisten, die mij kapot wilden hebben omdat ze de illusie hadden dat ik ze hun macht zou afnemen, strikt geheim is gehouden, kon ik er nú pas bijkomen en kan ik heel langzaamaan weer stukjes van mezelf terugkrijgen. Dit vertelde mijn biologische moeder me, dus mocht je nog denken dat ik het zelf verzin: nee dus.

 

Zo is het om op slot te zitten

Wat ik nog niet heb verteld, is hoe het eigenlijk ís als je zo verschrikkelijk op slot zit. Nou, ten eerste dus dat je niet over je angsten kunt praten! Het zit immers op slot allemaal. Daarom is het ook nog niet in mijn hoofd opgekomen om dat te doen. Maar zonet kreeg ik het idee toch en daarom zal ik proberen het nu goed onder woorden te brengen. Het is zo dat je op een bepaald moment in je leven, wanneer je een keuze hebt tussen bijvoorbeeld twee banen, de minst handige uitkiest, als je brein op slot zit en je onverwerkte trauma’s hebt. Zo kon ik zelf in Griekenland, mijn vaderland waar ik zóveel van hou, promoveren na mijn studie. Ik kende half Thessaloniki en dat is een stad van anderhalf miljoen mensen, dus dat zijn héél veel mensen die je dan kent. Ik wilde ontzéttend graag promoveren en mijn hoogleraar had me ook nog wel naar Athene willen sturen naar een connectie van haar, omdat ze nog twee jaar vastzat aan een groep promovendi waarmee ze bezig was. Daarnaast kreeg ik een aanbod om les te geven op de school voor Griekse taal aan Griekse vluchtelingen uit onder andere het oostblok, zodat ik ook een inkomen had. Ach en mijn docente had ook nog wel een project over dyslexie dat toen spiksplinternieuw was, waar ik mocht werken en er waren nog meer mensen die me ook hulp aanboden om een baan te vinden voor naast mijn promotie.

Waarom deed ik het dan toch niet? Wel: angsten doordat ik op slot zat! Ik was gescheiden en zwanger, bijvoorbeeld. Bijna alle Griekse moeders werken fulltime en op de kinderopvang zijn de meiden enorm lief voor kinderen, dus dat was totaal geen probleem. En ik werd overal liefgehad en gesteund. Maar ik had al heel veel problemen meegemaakt met banen, omdat ik faalangst had en wegrende, zodra ik even iets fout deed. Dit was bovendien een ander geval, want voor deze baan werd ik voorgesteld door mijn docente fonetiek (mijn lievelingsvak) die me goed kende, ook mijn verdriet. En de allerbeste psychiater van Europa zat in mijn kennissenkring, mocht ik toch allerlei neigingen krijgen. Maar omdat ik dus mijn traumatische incestervaringen uit mijn jeugd niet mocht kennen en verwerken door de EMDR, was ik niet in staat de zaken op een rijtje te zetten en ook vooral eens goed te kijken naar wat de andere optie was: terug naar Nederland dat ik haatte, omdat ik er zoveel verdriet had gekend. Nederland, waar ik altijd miskend werd, met de nek aangekeken, waar er over me geroddeld en gelogen werd en waar ik niet veel mensen meer kende. Waar het altijd koud is en waar ik me nooit gelukkig heb gevoeld, behalve een beetje toen ik Griekse letteren studeerde in Amsterdam.

Ik koos er dus voor om naar Nederland terug te gaan, waar ik er nooit bij had gehoord. Waarom ging ik dan toch? Omdat ik dacht dat ik daar geen financiële problemen zou krijgen. Daar was ik zo panisch bang voor, want ik kon nooit een baan houden door alles wat ik had meegemaakt en niet mocht weten, dus ook niet kon verwerken. Nou, ik mocht voor een prikkie bij de NTI Griekse lesjes van mensen die thuis de taal leerden, nakijken. En eerst nog eventjes cursussen Frans aan vergevorderden geven bij de Alliance Française, totdat mijn kindje kwam. Toen mijn zoontje groeide en ik er klaar voor was om weer te gaan werken, kreeg ik een aanbod van mijn oude studie om daar Griekse les te geven of te helpen aan het schrijven van een Grieks woordenboek, ik mocht voor de NTI een nieuwe cursus Grieks schrijven of anders kon ik Frans gaan geven op de middelbare school. Ze zouden me helpen om in Amsterdam aan woonruimte te komen, maar ik was wéér bang en liet de kans om Grieks te geven aan de universiteit lopen. Bij de sollicitatie voor het woordenboek zei ik allemaal domme dingen, gewoon omdat ik bang was dat ik het niet kon en mijn oude hoogleraar die me zó graag in het team wilde hebben, kon toen niet anders dan verdrietig vaststellen dat ik het toch maar niet moest doen.

Ik was óók bang om in mijn uppie een hele cursus Grieks te schrijven, terwijl al deze dingen geweldige uitdagingen waren en ik ze allemaal perfect had gekund. Wat deed ik dus? Ik ging me inschrijven voor de cursus didactiek aan de universiteit van Groningen om eerstegraads docent te worden, wat ik al was. Ik had dat helemaal niet nodig, omdat wij in Griekenland al didactiek gehad hadden en ik ook al jarenlange leservaring had. Nou, de sociale dienst, waar ik toen tijdelijk een uitkering had, werd furieus omdat ik initiatief toonde (!) en verbood me die cursus. Ik vond toen een cursus NT2, Nederlands aan anderstaligen, ook voor jongeren, maar kon niet op tijd een stageplek vinden. Toen kwam er een baan, waar ik het ontzettend goed deed. Maar het is hier Nederland en dus was er toch weer een jaloerse collega die haar mond opendeed over me. Ik werd ontslagen en op mijn allerlaatste dag, toen ik de overdracht voor de volgende docent aan de directrice gaf, rezen de haren haar te berge: ik had mijn werk bijzonder goed overgedragen, gigantisch goede toetsen gemaakt en allemaal uittreksels uit het lesboek gemaakt voor de leerlingen, omdat het boek totaal onleesbaar was en ik toch graag wilde dat ze iets leerden. Ze kon mijn ontslag niet meer ongedaan maken, maar racete gauw naar de winkel voor een boekenbon en een enorme bos bloemen. Toch was het een nare ervaring en lesgeven op een middelbare school is veel te zwaar werk voor mij, dat ook niet bij me past. Vijf jaar later moest ik dan ook stoppen met een enorme burnout en begon ik mijn eigen talencentrum. Dat alles omdat ik vol met trauma’s aan een incestverleden zat, dat expres geheimgehouden werd voor me.

 

Een vol en gelukkig leven in Thessaloniki, de stad waar mijn hart lag en nog steeds ligt, liet ik schieten doordat mijn hersenen op slot zaten door de schuld van de Kinderbescherming, die mij “behandeld” had met EMDR.

 

Een vol en gelukkig leven in Thessaloniki, de stad waar mijn hart lag en nog steeds ligt, liet ik schieten doordat mijn hersenen op slot zaten door de schuld van de Kinderbescherming, die mij “behandeld” had met EMDR. Nooit kon ik meer terug, want met een kind moet je dan geld hebben en mijn kennissen waren verwaterd. Het ijzer smeed je als het heet is en wat was het heet! Als het moeilijk was geweest op die taalschool in Thessaloniki en ik naar die psychiater was gegaan voor hulp, had hij me zéker onder hypnose gebracht. Dan waren mijn herinneringen boven water gekomen, had ik álle hulp gehad om de hele Nederlandse staat aan te klagen om wat mij aangedaan is en waren alle schandalen van de ISS, de kabbala en het farmabedrijf die achter me aanjoegen, uitgekomen en had ik alles bovendien op de goede manier kunnen verwerken. Plus dan had ik het Griekse burgerschap gekregen als pleister op mijn wonden. Nu krijg ik dat niet, omdat mijn biologische moeder en de Kinderbescherming halsstarrig weigeren me te vertellen wie mijn vader exact is, zodat ik hem kan vinden. Deze psychiater werkte echt niet met zoiets belachelijks als EMDR hoor! Die ging de diepte in en haalde al je pijn naar boven, om die vervolgens te verwerken.

 

Wat een incestverleden echter met je doet, dat is dat je gaat denken dat je al die mooie keuzemogelijkheden niet verdiend hebt.

 

Wat een incestverleden echter met je doet, dat is dat je gaat denken dat je al die mooie keuzemogelijkheden niet verdiend hebt. Dat je ze niet waard bent en dat je ze niet kunt waarmaken. Verdriet en pijn steken in je hoofd en daardoor kun je de mogelijkheden niet rustig doornemen, zodat je een weloverwogen keuze kunt maken. Als iemand toch probeert er met je over te praten, wijs je dat gelijk af, omdat je in de angst en paniek schiet. Dát doen onverwerkte trauma’s met je. Ik had de keuze niet, want het was míj verboden om te weten te komen wat er met me was uitgespookt in mijn kindertijd. Dat is de directe schuld van de Kinderbescherming, maar hier in Nederland kun je niet zomaar naar een goede psychiater om de bewijzen boven water te krijgen. Dat doen ze ook niet: die doen gelijk EMDR, want dat is goed voor hun beurs en zo’n goeie als in Thessaloniki, die aan je kant gaat staan, vind je nooit meer. De Kinderbescherming en fouten toegeven dat zijn er twee. Inmiddels hebben zij in samenwerking met Veilig Thuis en alle gemeentes waar we gewoond hebben in dit land, mijn hele gezin uit elkaar geschroefd en dat komt nooit meer goed.

Ik begon een talencentrum, waar ik groot succes mee had. Maar doordat mijn oudste zoon moedwillig kapotgemaakt werd op school, omdat die stomme Kinderbescherming/ISS de hele tijd zonder enig bewijs over mij rondbazuint dat ik zogenaamd psychisch niet goed zou zijn en dat mijn zoon ook van alles zou mankeren, raakte ik verlamd: MS. Daar ging mijn bedrijf! Daar waar iedereen die ons kent, gelijk ziet dat dat dikke onzin is dat wij iets zouden mankeren, ging men op school mee met de leugencampagnes. Omdat er een plan was, maar ook omdat het lekker makkelijk is om een moeder die niet zo blaakt van het zelfvertrouwen en ook nog buitenlands is, in de haren te zitten en aan te vallen. En het is ook bijzónder lonend om een lief en slim kind bewust kapot te laten maken door een stel rotjongens in de klas, die op een zmok-school horen. Dan liggen álle problemen van de héle school aan dat “lastige” gezin, dat je dan even opoffert om zélf een goede naam te krijgen. En zo ging de afbraak van mijn gezin steen voor steen door, totdat ik er beu van was en naar Friesland verhuisde met de jongens. Toen had Jeugdzorg haar zin: ik had hier geen netwerk en ze konden mooi de gemeente, ggd, school én het gebiedsteam voorliegen hoe gek wij zogenaamd wel waren en dan mijn jongens afpakken, wat ze grif deden. Nooit krijg ik mijn gezin weer bij elkaar, al verwerk ik álle trauma’s vandaag nog van ons alledrie en krijg ik eindelijk eens een advocaat en een rechter die niet achter mijn rug tegen me opgezet worden door de kliek van Jeugdzorg en die hun werk eens gewoon doen.

 

Kies je ervoor om je leven vast te laten blijven lopen of wil je verder?

Dit is hoe het voor míj is, want ik moet altijd alles alleen doen. Maar jij, jij hebt de keuze om naar een goede behandelaar te gaan. Ik ben de beste, want niet alleen weet ik uit ervaring wat onhoudbare pijn is, maar ook ben ik helderziend en kan ik daardoor je trauma’s heel snel en pijnloos naar de plek in je hersenen sturen, waar ze verwerkt worden. Dan genees je van álles, helemaal van binnenuit. Ook van lichamelijke ziektes en dan heb je weer een leven. Dan durf je weer positieve keuzes te maken, want ik help je ook aan zelfvertrouwen en ik zet je op de been. Honderden mensen heb ik zo geholpen en dat kunnen er duizenden worden, waar jij ook bij zit. Als je toch een ander wilt, moet je dat zelf weten, maar neem alsjeblieft niet iemand die dat minne EMDR doet.

Dát is namelijk wat er met je gebeurt als je hersenen op slot zitten. Je herinnert je niet meer wat je hebt meegemaakt en kunt daar nooit meer bijkomen. Wil jij dat dat ook met jou gebeurt? Dat anderen macht over jouw herinneringen krijgen, omdat zij ze nog wel hebben, maar jij niet meer? Dat mensen misbruik van je maken, omdat je niet zoveel zelfvertrouwen hebt? Dat je bang bent om goede keuzes te maken in je leven, omdat je faalangst hebt en denkt dat je het niet kunt waarmaken op je werk en misschien wel in een goede relatie ook? Dat je chronisch ziek wordt, omdat je je trauma’s op slot hebt laten zetten in plaats van ze te verwerken? Jíj hebt de keuze om je pijn te verwerken! Ik weet van posttraumatische stress. Dat je beelden ziet van je trauma of zelfs van andere dingen waar je bang voor bent geworden. Dat ze je overal achternajagen, die beelden en dat je geen rust krijgt. Ik heb dat mijn leven lang gehad, want ík kon mijn trauma’s immers niet verwerken: die waren letterlijk uit mijn geheugen weggeroofd! Ja, de PTSS is in sommige gevallen weg als je EMDR doet, maar dat komt omdat je de herinnering feitelijk weggooit in de prullenbak. Je angsten zijn er echter nog wel! En zoals je in mijn geval ziet, is de PTSS ook lang niet altijd weg. Ik ken nog veel meer mensen bij wie die EMDR die niet verhielp.

Over die mensen die misbruik van je maken, gesproken: die haal ik voor je weg uit je systeem. Dat is namelijk onmogelijk zonder dat ik die mensen op zicht uit je lospluk. Ze zitten helemaal vast in je systeem en als je hen niet weghaalt, kun je niet genezen van trauma’s en ook niet van lichamelijke ziektes, die misschien wel door je trauma’s zijn ontstaan. Ik ben nu net aangekomen bij de (hopelijk) diepste oorzaak waardoor ik maar steeds ziek blijf worden en als ik gelijk heb, ben ik dan heel snel genezen. Ik begin bovendien eindelijk af te vallen, hoewel mijn overgewicht hermetisch op slot zat. Er is nu 6 kilo af, ik ben nog vergeten het te vermelden. Van trauma’s krijgen veel mensen overgewicht: dat komt door de liefdeloosheid die je hebt moeten meemaken. Ik was gegroeid tot maar liefst 92 kilo aan haat, verdriet en liefdeloosheid en sta nu op 85,9. Ja, het is waar wat ik zeg: trauma’s écht verwerken geneest alles!

Als er iemand een heleboel trauma’s had, maar wel geneeskrachtige muziek maakte, dan was het wel Michael Jackson. Hier The Earth Song voor je uit 1995 en door hem zelf geschreven:

 

 

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Diese Website verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre mehr darüber, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden.

Menü schließen
%d Bloggern gefällt das: