De ontkenning van je bestaan

paardebloem

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Gisteren vond ik een heel diepe wortel van mijn ziekte, die beslist niet alleen voor mij geldt. Vanochtend werd ik wakker met de gedachte dat ik dit wilde checken met mijn huisarts. Ik had geluk: ze had tijd. Ik neem je weer even mee in mijn werkwijze, zodat je begrijpt hoe ik problemen oplos. Zo ga ik ook met patiënten te werk: de bodem opzoeken van hun klachten en dan alles in één klap genezen.

En ik heb nog een geluk: die twee huisartsen hier in het dorp weten veel. Bij het checken van mijn verhaal bleek dat je niet van top tot teen kunt opzwellen door een ontsteking. Nee, ook niet als die heel erg is en verwaarloosd. “Niet in de reguliere geneeskunde”, voegde ze er nog achteraan. “Als het niet kan, dan kan het niet”, antwoordde ik lachend. Ik had het gewoon mis. Dat kan toch? Ik ben op zoek naar de waarheid om te weten waar mijn klachten vandaan komen. Dan kan het zijn dat ik er af en toe een keer naast zit in mijn reconstructies van het verleden.

*Latere aanvulling: het kan wél dat je helemaal opzwelt door een ontsteking. Kijk maar eens naar gebruikers van Prednison. Die zwellen soms helemaal op, van top tot teen. Een vriendin met veel medische kennis maakte me erop attent en toen ik wéér ging zoeken naar informatie erover, bleek dat het wel degelijk kan. Als je bloed- of lymfevaten ergens geobstrueerd zijn en weinig vocht (en andere zaken) meer doorlaten, kun je onder andere vocht gaan vasthouden.

Het heeft geen zin om om de brij heen te draaien. Je kunt nu wel pijnstillers nemen voor de pijn, een maagoperatie laten doen of het vocht laten draineren en hormonen gebruiken voor je huidklachten of wratten laten verwijderen, maar daarmee ben je niet genezen. Ik stá voor genezen, niet voor oplappen! Dus ik moet eerst de allerdiepste wortel hebben van alles waar ik last van heb en dan kan ik het onkruid – de ziektes, kwalen enzovoort – uit me wegtrekken. Net als een paardebloem uit de tuin.

Dat betekent wel dat er twéé klachten overblijven: mijn eeuwige rugpijn en mijn gigantische overgewicht c.q. obesitas. Die moeten ergens nog bij elkaar komen in één wortel. Ik vertelde de arts dat ik op één moment in mijn leven goed op gewicht ben geweest en helemaal kerngezond. Dat was toen er heel even een man in mijn leven was, die echt om me gaf. Toen zei de arts dat de oorzaak voor mijn overgewicht dan moet zijn dat ik vocht vasthou door verdriet. Een traan. Ze had gelijk.

“Moet je niet naar een psycholoog om erover te praten?”, vroeg ze bezorgd. “Mijn kind is me afgepakt en ik ben bang dat ze me stoornissen gaan zitten opplakken, die ik niet heb. Dan krijg ik mijn kind nooit meer terug”, reageerde ik bang. “Nee, dat is verleden tijd, dat gaan ze niet meer doen”, kreeg ik als antwoord. En ja, als er onverwerkt verdriet is, dan moet dat weg. Er is een praatmeneer in hun praktijk, dus ik ga het proces aan.

Het emotionele werk kan ik zelf doen en beter dan wie ook. Maar mijn probleem ligt in de ontkenning van mijn bestaan en dat moet dus opgelost worden door interactie met mensen, die me wél zien staan en die wél om me geven. Ieder vriendelijk woord dat tegen me gezegd wordt, al is het maar in een winkel, geneest een klein stukje van mijn levenspijn. Als ik daarvan een heleboel kan ontvangen in een paar gesprekken met iemand, dan is dat trauma sneller weg, zo denk ik erover.

Deze pijn heb ik nooit goed kunnen voelen, waarschijnlijk door alle haat en ontkenning en ook door alle voodoorituelen, die er op me losgelaten zijn. Nu kan ik erbij en dit is in ieder geval op dit moment de diepste wortel van al mijn klachten. Ik werd mijn leven lang de grond ingetrapt. Oh ik was dom, vergeetachtig, onverantwoordelijk (dat is een hele diepe wortel), onhandig, excentriek, raar, te intelligent en opstandig. Dáár ben ik ziek van geworden. Lichamelijk, omdat mijn linker hersenhelft goed emoties kan verwerken en ik dus nooit psychisch ziek kan worden.

Maar daarvóór is er nog iets geweest. Mijn biologische ‘moeder’ was van de ene op de andere dag vijfenhalve maand zwanger. Ze heeft me ooit eens verteld dat ze een of andere ster had ontdekt – ze deed aan astrologie -, die mijn geboorte zou aankondigen. Bla bla … en zo wist ze dat ik een bijzonder kind was.

In ieder geval schaamde ze zich voor haar zwangerschap. Ik mocht niet groeien in haar buik en toen ze me afstond bij mijn geboorte, heeft ze ook voorkomen dat haar ouders me zouden grootbrengen. Vanaf toen al mocht ik er niet zijn. Ik kwam bij ouders die ook niet wilden dat ik bestond. Ik moest keurig netjes en stil op de bank zitten en niet bewegen. Anders kreeg ik op mijn lazer en letterlijk álles wat ik deed, was verkeerd. Zíj deden nóóit iets verkeerd en ik was een vervelend en lastig kind volgens hen.

De Kinderbescherming dacht daar heel anders over, maar redde me niet bij die ouders vandaan. Mijn adoptieouders kregen ruzie met al hun kennissen en vrienden, omdat die zagen dat ze mij traumatiseerden. Er zijn er geloof ik ook een paar geweest, die een melding hebben gedaan bij de Kinderbescherming, maar die heeft nooit een poot naar me uitgestoken. Al die mensen hebben het nooit openlijk voor me opgenomen en zeiden soms tegen me dat ik ook wel een moeilijk kind was (wat absoluut niet waar was). Op mijn 16e kwam ik met een minderwaardigheidscomplex van hier tot Tokio en drie keer terug de wereld in.

Wat ik ook deed, ik kreeg mijn eigenwaarde niet opgekrikt en altijd weer waren er alleen maar negatieve mensen om me heen, die me nog weer erger en erger de grond intrapten. Toen de man van mijn leven er vandoor ging met dat vreselijke wijf, sloeg dat in als een bom. Zelfs mijn ontdekking dat ik inderdaad Griekse bleek te zijn, kon dat niet meer goedmaken en mensen gingen mijn Griekse afkomst zitten ontkennen. “Je bent hier opgegroeid en bent gewoon Nederlands, net als wij!”, zeiden ze ijskoud. Wéér werd ik ontkend.

In Griekenland noemen ze mensen die in het buitenland gewoond hebben, buitenlanders. Ze bedoelen daar alleen maar mee dat ze aan je merken dat je wat buitenlandse trekjes hebt gekregen door je verblijf daar, maar dat wist ik eerst niet. Ze horen een heel klein accentje, hoe goed je ook Grieks kent. Daar hoorde ik er dus ook nooit helemaal bij. Er was daar alleen wat meer saamhorigheid en de mensen waren niet zo koud en hard als hier.

Nu ik een praktijk heb met dé oplossing om weer gezond te worden, word ik wéér niet erkend. Ik mag niet degene zijn met de oplossing. Ik moet mijn hoofd buigen en naar anderen luisteren. Zíj weten alles beter dan ik en ik mag zelfs niet meedoen. Alleen maar aan de kant zitten en toekijken. Zo is het altijd geweest en zo is het ook nu. Dat is de énige reden waarom mijn praktijk niet vol zit. En omdat niemand geneest van welke ziekte of kwaal ook. Omdat mensen die ontkenning van mijn bestaan blijkbaar nog altijd bij me voelen en gewoon hardnekkig weigeren om mij als de specialist te zien.

Het is fout om mij niet de erkenning te geven die ik verdien. Als je liever op je bank zit te balen dat je je zo ziek en zo ellendig voelt, moet je het maar zelf weten. Ik doet dat níet, zoals je ziet. Ik los problemen op, met wortel en al en zo ben ik altijd geweest. Durf je maar eens voor te stellen dat je écht beter bent en dat je gewoon echt ten volste kunt leven. Dat is namelijk waar ik voor ga en waar ik jou mee kan helpen.

Kom op, geef eens een heleboel likes en deel mijn uiterst waardevolle artikelen overal waar je maar kunt. Overal zitten like-knoppen op mijn website: ram er maar eens op! Niet delen op plekken waar heel veel negatieve mensen zijn! Dat heeft geen enkel nut en dat kan zowel mij als jou schaden. Negatieve mensen accepteren de waarheid niet, omdat ze dan kwaad en jaloers worden dat ze die niet zélf hebben ontdekt. Bovendien kunnen zij zich niet voorstellen dat het leven niet uit één grote wirwar van problemen hoeft te bestaan.

Alvast bedankt dat jij mij in ieder geval de ruimte geeft om net als jij te mogen bestaan. En een fijn weekend.

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

6 Comments

  1. Hoi sophia, ik volg jou nog altijd.
    al jaren
    ik zie echt wat je doet
    en wat je voor mij betekent in ieder geval
    maar ik ben erg anti digi
    face book en al andere in mijn ogen digitale gevangenis
    dus doe niet aan likes
    ingrid

    1. Hoi Ingrid, ja ik herinner me jou nog wel :-). Leuk dat je er nog bent!
      Tja, ik ben ook niet verzot op sociale media, maar dat zijn wel de plekken waar je publiciteit moet behalen. Even op de like-knop hier op de blog rammen is toch niet zo erg? 😀 Voor mij is het een wereld van verschil als je dat doet en die aandacht heb ik meer dan dubbel en dwars verdiend!
      Lieve groet Sophia

  2. Bedankt Sophia, ik geef het door aan mijn zus.
    Inderdaad, nog even wachten tot alles opgeklaard is!
    Laat maar horen wanneer je er klaar voor bent!

    Fijne avond,
    Isabelle

  3. Lieve Sophia,

    Jij hebt eergisteren mijn zoon en mij behandeld en ik ben nog steeds onder de indruk van jouw manier van werken.
    Reeds na ons eerste gesprek voelde ik al onmiddellijk verbetering in mijn lever. Ik had niet meer die constante zeurde pijn in mijn lever die al mijn energie nam. Wat een verademing !
    Bij de behandeling van mijn zoon kreeg een verhelderend beeld over zijn problematiek, maar over ook wie hij werkelijk was.
    Hij klaagt momenteel ook niet meer over buikpijn en hij was vandaag en gisteren super blij en vol energie!
    En we nemen elke dag trouw vitamine C met sinaasappelsap in, hoor!

    Dus, ja, Sophia jij hebt alle recht om hier te zijn!
    Jij verricht fantastisch werk en gaat daarbij tot het uiterste om mensen werkelijk te kunnen genezen!
    Jij bent gewoonweg een zalig mens!

    Ik heb mijn zus verteld over jou en jou manier van werken en ze zou ook heel graag een consult bij jou boeken?
    En mocht je het overwegen en tijd vinden, dan zou ik heel graag een opleiding bij jou volgen?
    Want dit is zo mooi werk.

    Warme groeten

    1. Lieve Isabelle,

      Wat lief zeg, dank je wel! Ik ben er stil van … En wat verschrikkelijk fijn dat jij en je zoon je zoveel beter voelen na die behandeling van deze week! Het is een prachtjoch hoor!

      Natuurlijk is je zus van harte welkom! Uiteraard! En een opleiding ook ja, dat komt eraan. Nog heel eventjes denk ik, want zoals je hebt gezien, zijn er nóg steeds mensen die op je zitten en die eraf moeten. Daarvoor moet je helderziend zijn, want anders krijg je ze niet weg.
      Volgens mij kan ik je wel trainen om trauma’s en shocks weg te krijgen bij de mensen en voedingsstoffen aan te helpen vullen. En het coachen ook.

      Lieve groet terug
      Sophia

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

%d bloggers like this: