De nachtmerrie van een zieke vrouw

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Weet je dat wij eigenlijk met een hele planeet vol met beesten, planten en mensen in het hoofd van die gekke engel leven, die begon met kwaad doen? Noem ‘r Lilith, noem ‘r Eva, Delilael, Daradiya, duivel, satan, slang …. Het is allemaal hetzelfde. Ik heb het echte scheppingsverhaal verteld. Uitgebreider dan je waar ook kunt vinden.

Ook heb ik verteld wat er met haar is gebeurd. Er waren 32 mensen (of engelen als je dat leuker vindt)  en haar man gaf op een dag een simpele knuffel aan de buurvrouw. Gewoon omdat zij hun tuin mooi gemaakt had en er waren geen andere bedoelingen bij dan alleen een bedankje. Maar die Daradiya schrok en toen gebeurde dat waar ik altijd over vertel: als je een flinke shock krijgt, dan schiet er ongewild een gedachte door je hoofd. Ik wil nooit meer voelen, ik wil nooit meer leven, ik wil nooit meer liefhebben … Daradiya dacht op dat moment ik wil nooit meer een goede mens zijn en daar ging ze.

Schade aan de frontaalkwab, die haar teleurstelling over het leven niet meer kon verwerken, omdat die onbewust was geworden door de schade die ze ook aan het gebied van Wernicke had. Ze kreeg een splaakgeblek, omdat dat gebied van Wernicke een taalgebied is en je niet meer goed weet wat je zegt, als je daar schade hebt. Ze ging zichzelf Delilael noemen en dat werd later verbasterd tot Delilah en Lilith. In de bijbel en andere boeken werd ze Havá genoemd, of Eva: zij die in het licht leeft.

In haar hoofd verzon ze een andere wereld. Een boze fantasie, waar zij alles wél begreep, waar alles op haar niveau was en waar zij de baas was. Dat is het universum waar wij nu leven. Wij leven letterlijk in de nachtmerrie van een getraumatiseerde engel en we proberen al duizenden jaren daar weer uit te komen. Iedere keer mislukten die pogingen, maar deze keer lukt het. Ze bedacht namelijk in haar macabere fantasie dat ze mijn man wilde hebben. Maar toen ze dat eindelijk voor elkaar had, bleek ze hem seksueel niet te kunnen krijgen en gaf ze hem zelf op. Dat was het moment van ommekeer in 1992 en sindsdien vechten we om uit haar hoofd te ontsnappen.

Misschien dat je nu kunt begrijpen dat het vanuit ons perspectief miljarden jaren geduurd lijkt te hebben, totdat het universum überhaupt geschapen was en toen nog miljoenen jaren met dinosauriërs enzovoort. Terwijl het in haar hoofd vanaf het begin dat ze dit allemaal verzon tot aan Atlantis 25.000 jaar geleden ongeveer een jaar geduurd heeft. In je fantasie en in je dromen kun je immers met tijd spelen en dat is wat ze gedaan heeft. We zitten met z’n allen eigenlijk in het hoofd van een psychisch gestoorde vrouw en we zijn bezig ons daar weer uit te werken. Daarom is het leven zo raar, zo onrechtvaardig en grillig. Dit ís het echte leven niet. Dit is niet vrij.

Behalve die 32 mensen uit het paradijs, die ze ook dwong om in haar hoofd te komen leven, zijn alle andere mensen door haar bedacht. Maar je bent niet alleen haar fantasie: de oudste twee van die mensen uit het paradijs zijn nog goed bij en hebben je tot een echte engel gemaakt: iemand die het verschil tussen goed en kwaad kent, tussen leven en geleefd worden en die een vrije keuze heeft om zelf te beslissen wat hij of zij doet.

We zijn nú bezig om het leven weer normaal te maken. Het universum bevindt zich nog wel altijd in het hoofd van Daradiya, maar we breken haar zieke nachtmerrie millimeter voor millimeter af. Dan gaan we eerst weer normaal en echt leven, gewoon hier op aarde. Mensen die dat niet willen en die tegenwerken, mogen weg zodra dat mogelijk is. Iedereen die wél echt wil leven, mag blijven.

Misschien kun je alles wat je meemaakt en wat je doet op een dag beter van een afstandje bezien en relativeren, als je je bedenkt dat het allemaal de nachtmerrie van een boze vrouw is. Dan kun je je niet meer laten manipuleren of gek maken door mensen die dat nog níet door hebben en kun je weer jezelf zijn. Hoe minder mensen er naar Delilael luisteren, des te sneller we uit haar boze fantasie zijn. Laat je niet gek maken door haar of door wie ook. Eigenlijk zitten we gewoon in een badkuip, net als in die film The Matrix.

Zij kan nu wel van alles willen, maar ze is niet eens de baas geworden in haar eigen verzonnen wereld. Ze is een simpele schooljuf en heeft verder niets te zeggen over je. De duivel is niet een gestoorde freak die mensen vermoordt en martelt en die trucjes kan, maar een getraumatiseerde vrouw van heel lang geleden, die ons allemaal gevangen houdt in haar wereld. Trap er niet langer in en trek je eigen lijn. Creëer je leven zelf!

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

 

Tags, nachtmerrie, we leven in een nachtmerrie, lilith, eva

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction