De leugen van zogenaamd externe klachtencommissies

gouden weegschaal

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Sinds gisteren is het me geheel duidelijk waarom zogenaamde externe klachtencommissies níet werken. Het is niet dat ze niet onafhankelijk zijn of niet extern. Het is dat ze op dezelfde corrupte manier denken als de organisatie die je gegriefd heeft. Zij begaan hetzelfde soort miskleunen als de gedaagde medewerkers van eenzelfde organisatie en zij geven die uiteraard nooit ongelijk. Dat kun je zien op de website van de Kinderbescherming: minder dan 5% van de klachten wordt gegrond verklaard. De klachten die wél erkend worden, gaan alleen maar over wachttijden. Anders rollen ze immers allemaal om, hetgeen niet de bedoeling is. Van die commissie, wel te verstaan.

Kristalhelder is datgene wat ik nooit kon bevatten, nu voor me. Er waren twee vrienden van me mee naar mijn klacht tegen de Raad voor de Kinderbescherming. Die waren nog meer geschokt dan ikzelf door het onrecht dat daar plaatsvond, de schofferende manier waarop er met mij – met ons alledrie! – werd omgegaan en de respectloze, denigrerende en bevroren houding die ze tegen ons hadden. Zowel de commissie als de tegenpartij. Mijn vrienden hebben me beloofd er een soort verslag over te schrijven en dus wil ik niet het gereedschap uit hun handen weghalen, maar toch even iets korts.

Het begon al gelijk in het begin met regelrechte beledigingen tegen mij. En altijd datzelfde gezever weer over dat ik zogenaamd geen vertrouwen zou hebben. In het laatste “rapport” dat de Kinderbescherming uit hun duim heeft zitten zuigen, staan nota bene dingen die ik hun in vertrouwen heb verteld. Dit is gewoon even één voorbeeldje van hóé ver de onbetrouwbaarheid van dit soort organisaties gaat.

Ik had er een uurtje denkwerk voor nodig om te begrijpen wat dit betekende: dit soort mensen heeft verwachtingen van zo’n bijeenkomst. En dan willen ze dat er aan die verwachtingen wordt beantwoord. Ik niet en bij navraag aan mijn vrienden bleek dat zij ook nooit verwachtingen hebben van iets wat moet gebeuren. Ik weet niet of je de ontzéttend leuke serie Lucifer kent. Lucifer, de duivel dus, vraagt daar aan iedereen wat ze nou echt begeren (what do you truly desire?). Deze voorzitter vroeg feitelijk hetzelfde aan mij, maar ik begreep dat niet, net zoals de detective in die Luciferserie, die hij daar ook niet mee klein kreeg.  Het volgende tafereel speelde zich vervolgens af:

De voorzitter van die klachtencommissie begon gelijk tegen mij te sneren dat ik zijn commissie niet zou vertrouwen. Maakte ervan dat ik zijn integriteit zou aanvallen, waarop ik antwoordde dat het hier om mijn integriteit ging. Omdat hij gelijk aannam dat ik hén niet zou vertrouwen, antwoordde ik dat ik déze commissie nog niet kende. Maar dat ik nog nooit een dergelijke commissie had meegemaakt, die recht had gesproken. Dat ik zelfs heb meegemaakt dat ik tijdens zo’n klachtenzitting gelijk kreeg en naderhand in hun verslag héél andere dingen las.

Toen, opeens uit het niets, werd de man kwaad. Hij viel tegen me uit dat ík over het onderwerp wantrouwen begonnen zou zijn. Dus dat ik, voordat de zitting begonnen was, al mijn wantrouwen uitgeproken zou hebben en hij ging gewoon door met zijn tirade, toen mijn vrienden zeiden dat hij zelf begonnen was en ik alleen maar antwoord gegeven had. Ik zei: “De toon is gelijk gezet” en de tegenpartij verkneukelde zich.

Eigenlijk had ik op dat moment moeten opstappen. Maar ik dacht aan de lange reis die mijn vrienden hadden gemaakt om me bij te staan in deze zitting en hield me in. Vervolgens ging de uit drie types bestaande commissie zich zitten voorstellen, daarbij grappen makend over hun directeurschap ergens. Ik heb totaal niet opgevangen waar ze nu wel allemaal directeur van waren en toen ik het nog een keer vroeg, kreeg ik geen antwoord. Het doel van dat voorstellen was dat wij even heel goed moesten weten dat zij niet Miep en Sjonnie waren. Blijkbaar was dat erg geweest ofzo. Ik had het wel gaaf gevonden om de motorclub in de klachtencommissie te hebben. Die waren ook een stuk relevanter geweest. Laatst zag ik een vader met een zoontje, dat voor hem zat op een soort motorachtig vevoermiddel en ontzettend hard genoot van de rit. Maar deze types ontlenen dus macht aan hun directeur-spel.

Ik had moeten reageren met een langs mijn neus weg oh zelf was ik directeur van een onderwijsinstelling, totdat ik MS kreeg en inmiddels de enige daarvan genezen mens aller tijden ben. (Mijn ene vader was bankdirecteur, mijn andere vader directeur van een reisbureau, mijn beide moeders en een oma hadden een managementbaan in het onderwijs, mijn opa’s waren beroemd theoloog, beroemd advocaat, beroemd notaris en directeur van een transportbedrijf. Zo heb ik nog wel meer familie die dikkevette banen bezet en ook wel motorclubfiguren). Ik had óók even dik moeten doen over mijn vrienden, die bedrijfspsycholoog en verantwoordelijke bij het ministerie van Buza zijn (geweest). En die zelf ook niet uit de eerste de beste familie komen. Was leuk geweest, maar ik dacht er niet zo snel aan.

Het kwam erop neer dat de tegenpartij de hele tijd het woord kreeg en – nu komt het: die commissie hing aan hun lippen en er was een soort van flow voelbaar. Een sfeer van herkenning, omdat die jeugdzorgers een soortgelijke baan hebben als die commissie van dikdoende directeuren. Zij voelden zich allemaal in dezelfde positie zitten en konden zich voorstellen hoe de ander het had. Mijn vrienden en ik zaten daarentegen in een andere positie: die van onrechtmatig behandeld burger. Deze positie kent dit crème-de-la-crèmetuig niet, dat weet ik van mijn vader. Die nam ik ooit eens mee naar de woningbouw in Zwolle, zodat hij zou zien hoe niet-rijke personen overal geschoffeerd worden. Hij heeft begrepen, maar déze mensen hebben de zelfkant van het leven nog nooit gevoeld. Ik weet wat me te doen staat.

… en er was een soort van flow voelbaar. Een sfeer van herkenning, omdat die jeugdzorgers een soortgelijke baan hebben als die commissie van dikdoende directeuren. Zij voelden zich allemaal in dezelfde positie zitten en konden zich voorstellen hoe de ander het had in zijn of haar positie.

Ze deden ook huppakee gelijk uitspraak. Ze wilden sowieso al nergens anders over praten dan over de rechtszitting, waarin mijn zoon van me afgepakt werd, doordat die pief van de Kinderbescherming waar de klacht tegen was, mij in de rede was gevallen. Zwaaiend met het leugenpamflet van Onveilig Uithuis schreeuwde hij triomfantelijk dat ik helemáál geen goede relatie met mijn zoons school had (ik zat de rechter net naar waarheid te vertellen van wél). Kijk maar, het staat in het ‘rapport’!, schreeuwde hij en toen werd mijn kind middenin de enorm chaotische zitting zo van me afgepakt. De man zélf vond ook dat dat onterecht was van de rechter en dat zei hij nota bene gisteren tijdens de klachtbehandeling. Maar toen ik daarop reageerde dat hij het nú kon goedmaken door te zorgen dat ik mijn kind terugkrijg, schrok hij zichtbaar en trok hij zich gelijk terug. En dan mag ik hen geen tuig noemen.

“Mag ik ze slaan? Asjeblief??¨, vroeg Obelix smekend aan z’n grote vrind Asterix. “Toe maar dan!”, lachte die.

Nou, ik kreeg dus ongelijk van de dikdoeners. Mijn klacht tegen de Kinderbescherming ging niet eens alleen maar over die rechtszaak, maar over hun hele manier van werken. Maar ik kreeg de kans niet om dit te zeggen. Alles wat ik zei, werd onmiddellijk bekritiseerd, in twijfel getrokken en ík was wantrouwig. Jaja … Wat mijn vrienden vooral erg griefde, was een vuile opmerking die de voorzitter – zelf rechter, maar dan weer géén familierechter; wat hij wél was, zei hij angstvallig niet – tegen mij maakte aan het einde van de zitting. Hij zei dat ik “in een cirkel zat en dat ik daar maar eens uit moest komen”. Mijn vrienden reageerden er boos op, maar hij kapte ons gelijk autoritair af.

Na een nacht slaap – ik heb meer dan 9 uur aan één stuk door geslapen, wat sinds mijn kindertijd nooit meer is voorgekomen – snap ik wat de man met die cirkel van hem bedoelde: hij en zijn soort mensen hebben de macht en ik moet niet proberen hen omver te werpen. Het was een waarschuwing om niet door te gaan met dit toch trachten te doen. Ja, je snapt dus dat dat precies is wat ik wél ga doen. Dit dreigement betekent namelijk dat ik een gevoelige snaar van ze geraakt heb met meer dan een schampschot en dat is dé aanmoediging die ik nodig heb om door te gaan.

zijn soort mensen heeft de macht en ik moet niet proberen hen omver te werpen.

Gelukkig heb ik nu getuigen en sta ik heel stevig. Deze commissie heeft nog veel meer fouten begaan dan dewelke ik hier benoemd heb en mijn vrienden hebben dat nog een stuk scherper gezien dan ikzelf. Dit verhaal goes viral en je weet het: zodra ik dit gewonnen heb, ligt die hele overheidssector met hun vetbetaalde carrières, poppenkasten, oplichterij en diefstal van burgers op hun vette gat. En heb ik mijn gezin terug, mijn status en mijn inkomen.

Hier is de video die ik erover heb gemaakt:

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

2 Comments

  1. Lieve Sophy,

    Wat heb je toch weer een moed, meiske! En niemand helpt je weer om het te delen, zoals altijd. Als je aan letterlijk álle kanten wordt tegengewerkt en zelfs geen welwillende lezers hebt, die alle anderen wél hebben, wat kun je dan nog doen? Je hebt rond de 1000 vaste lezers en volgens de marketingtheorie moeten er dan tussen de 2 en 5% reageren en delen. Dat zijn 20 – 50 lezers. Jij hebt er 3 en die hebben allemaal geen enkel bereik.

    Twee vrienden kunnen toch niet alles voor je doen? Ze zijn al meegeweest naar je klachtbehandeling en hebben met eigen ogen nog weer eens gezien hoe jij overal geschoffeerd wordt en oneerlijk behandeld. Hoe waar het allemaal is wat je vertelt en hoe waar het óók is, dat jíj degene bent die de macht van die onzuivere overheidszuigende instanties moet breken.

    Aicha, Maarten en ik hebben even overlegd en besloten dat het je niet helpt om je artikelen via Facebook te delen. We zullen hier zoveel mogelijk reageren, dat lijkt ons beter! Dan heb je één plek waar je positieve feedback krijgt en waar is dat beter dan op je website?

    Wat wij óók alledrie weten, is dat je succes zult hebben bij dat wat ik je heb aangeraden. Jij hebt grote talenten en er zijn genoeg mensen op de wereld die daar wél belang in stellen en die jou wél zullen waarderen. Doe alsjeblieft als je even kunt, dat wat we je hebben geadviseerd. We weten dat je in vertwijfeling verkeert, ook al is de nieuwe privacywet ingegaan en heb je het recht om alles wat over je gelogen wordt, te laten wissen. Overal en altijd. Dat helpt je een beetje, maar je hebt ook inkomen nodig.

    Liefs en ontzettend veel sterkte. Ik weet dat je al weken niet op of neer kunt van de rugpijn. Het is de basis van al je klachten, ziektes en pijnen, meisje! Dat weet je he? Een beknelde zenuw die ontzettend ontstoken is en waar je geen hulp voor krijgt, omdat de hele wereld leeft op het feit dat jij die pijn hebt en machteloos staat. Daar ontleent iedereen een mooi leven, status en macht aan. Je weet dat er lavendelolie en eucalyptusolie op moeten met warm water en dat je je voedingsstoffen verder moet aanvullen, wat je ook doet.

    xxx Theo

    1. Hé Theo die zegt waar het op staat 🙂 ! Ja, ja en ja! Met die rug krijg ik inderdaad bewust geen enkele hulp en niets helpt. Ook lavendel- en eucalyptusolie met warm water doet helemaal niets en de pilletjes die ik nu neem om mijn vrouwenzaken te regelen, moeten nog opwarmen. Ik weet dat ze na 5 dagen gaan werken en we zitten op dag 4. Dus als het goed is, moeten er morgen wondertjes gaan gebeuren, zoals we al vaker hebben meegemaakt met het bessensap.
      Ik zal doen wat je me aanraadt, maar op dit moment kan ik niet rechtop staan van de pijn. Gisteren moest ik ontzettend lang wachten bij de supermarkt en ik viel bijna flauw van de pijn. Geen MS meer, maar de wortel van alle ziekte en onrecht. Belachelijk dat het zo in elkaar zit en ik wou dat ik gewoon alle mensen een enorme duw kon geven, zodat ze van me afgingen. Het kan pas genezen als iedereen eraf is en dat schiet weer eens geen bal op.
      Jij ook sterkte met je herstel! Je klinkt wel iedere keer krachtiger, wat me deugd doet
      Liefs, Sophia

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: