De legende van La Llorona

La Llorona

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Weer een nieuwe serie die ik moet bekijken: the Grimm. Het is een Amerikaanse detectiveserie met allemaal monsterachtige types als daders, die mensen op de meest gruwelijke wijze vermoorden. Afgehakte hoofden, armen, benen, martelingen in donkere, afgelegen kelders en mensen aan stukken gereten door wilde beesten zijn er onderwerp. Echt oergezellig op de zaterdagavond.

Ik moet het, ondanks dat ik een enorme hekel heb aan horror, bekijken. Er is namelijk weer eens zo’n dwaas geweest die deze serie bekeek omdat ze hem leuk vond en die mijn gezin ermee heeft vervloekt. Bedankt, Carla en: je wens is niet uitgekomen. Laten we het daar maar op houden. Om de vloek weg te krijgen, moet ik dus mijn avonden op Netflix doorbrengen, naar de meest affreuze monsters kijkend. Vijf seizoenen lang van elk 23 afleveringen. Je zult begrijpen dat ik laaiend enthousiast ben en die Carla die dit op haar geweten heeft, wel kan knuffelen.

Silas Mitchell en David Giuntoli uit The Grimm
Silas Mitchell en David Giuntoli uit The Grimm

In zo’n geval probeer ik maar interesse op te brengen voor iets in zo’n serie. Dat is niet zo heel erg moeilijk, want er speelt een ontzéttend goeie acteur in mee: Silas Weir Mitchell, zie links op het plaatje. Rechts is de detective die een ‘grimm’ is, maar geen enge dingen doet. De manier waarop ze over die monsterachtige types praten, is ongelofelijk grappig en zo heb ik toch nog een klein beetje plezier.

 

La Llorona

Verder kwam er een legende in voor over een soort geest van een vrouw, die kindertjes ontvoert en ze in de rivier verdrinkt. La Llorona wordt ze genoemd, de huilende vrouw en bij nazoeken bleek het een Mexicaanse legende te zijn. Er is ook een lied van en dat vind je hieronder. Het verhaal gaat over een arme, maar mooie Mexicaanse vrouw, die gezien werd door een rijke edelman. Die trouwde met haar en ze kregen kinderen. Daarna verliet hij haar en op een dag zag ze hem terug met een jongere, ook erg mooie vrouw. Van schrik verdronk ze haar kinderen in de rivier. Daarna kwam ze bij en zag ze wat ze gedaan had, waarop ze zichzelf ook verdronk.

Het verhaal gaat dat deze vrouw iedere keer als geest gekleed in een lange witte jurk verschijnt op plekken waar een rivier is en daar dan kinderen ontvoert. Die verdrinkt ze in de rivier en in Mexico zijn mensen daar behoorlijk bang voor. Nu kan een geest – als die er al is – niet zomaar fysieke kinderen ontvoeren en ze al helemaal niet verdrinken. Wat wél mogelijk is, is dat mensen hun kinderen te vrij laten en te laat nog buiten laten spelen, waarbij ze niet opletten. Dat er dan kinderen zijn, die verdrinken in de rivier waar ze vlakbij wonen. Dat is verschrikkelijk en een goede reden om wél op je kinderen te letten. Lijkt me beter dan enge verhalen vertellen en ondertussen je kinderen alleen laten.

Nog heel even: ik herinner me opeens dat ik in 2010, toen ik voor het eerst vaststelde dat ik helderziend ben en allerlei rare types in en rondom mezelf begon weg te halen, een vrouw in een helderwitte lange jurk zag, die stond toe te kijken, terwijl mijn kinderen in een kokendheet zwembad verdronken. Dit beeld – iedere keer net even anders – zag ik zeker 50 maal en het kostte me heel veel moeite om het weg te krijgen. Ik begreep toen niet wat het voorstelde, want dat het een vloek was van iemand die ik nota bene nog kende ook, was te erg om zelfs maar te verzinnen. Toch was het dus zo en je moest eens weten hoe blij ik ben dat ik het voor elkaar heb weten te krijgen dat mensen zulke gruwelijke dingen niet meer kunnen doen. Stel je voor dat het haar nog gelukt was ook om met die magie te zorgen dat mijn twee lieve jongens verdronken! Als je het niet weghaalt, gebeurt het namelijk en wel meteen. Het is me nu wel duidelijk waarom ik helderziend moest worden.

Ik heb een heleboel versies van het aloude volkslied over La Llorona beluisterd. Dit vond ik het mooiste. Het is een excentriek lied en dus is het ook een excentrieke versie door Lila Downs. Live, want ik vind het altijd leuk om artiesten echt te zien bewegen enzo:

 

© Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.