De gevoelsmatige autist

De gevoelsmatige autist

Het ging gisteravond laat even mis: het artikel werd al gepubliceerd voordat het klaar was. Ik drukte op de verkeerde knop en dan krijg je zoiets, nietwaar? Hier dus nog een keer opnieuw over de gevoelsmens-autist. Dit is voor mij veel moeilijker uit te leggen, omdat deze mensen zo heel anders zijn dan ikzelf, maar ik zal mijn best doen. Ik denk dat deze mensen ook niet vaak als autistisch worden herkend, hoewel ze het eigenlijk wel zijn.

Eerst nog even deze: als je een klassieke autistische persoon wilt zien, is er de oude film Rain man uit 1988. Je hebt ook nog een autistische moordcommisaris in Zweden, Saga Norén in de Zweeds-Deense detectiveserie The Bridge. Het is niet mijn favoriete detectiveserie, want haar tegenspeler is een ongelofelijk irritante Deen, die eigenlijk een hele goeie acteur is. Maar ik vond het zwaar interessant om die mevrouw te zien, die een ster is in het oplossen van moorden, hoewel je haar beter niet als ondervrager kunt treffen.

Ik heb een aantal mensen in mijn leven gekend, die net als ik een klein klapje van de autistische molenwiek hadden meegekregen, maar heel anders in elkaar staken dan andere autistische mensen. Van drie daarvan kan ik het me nog herinneren. Deze mensen waren alleen veel meer van het voelen, terwijl ik meer van het denken was. Wel waren ze sociaal onhandig, omdat ze een ander niet konden inschatten. Ze waren ook ongelukkig, omdat ze zich heel erg onbegrepen voelden. De sociale angst van een klassieke autistische persoon hadden zij echter niet. In plaats daarvan hadden ze een groot wantrouwen naar iedereen toe, dat maakte dat ze zich zo onbegrepen en eenzaam voelden. Ze wilden namelijk zó graag contact, maar dat ging moeilijk, omdat ze het niet zo handig wisten aan te pakken. Als ik omschrijf hoe zij in het leven stonden, kan het zijn dat je nog wel iemand kent die ook zo in elkaar zit en misschien begrijp je die dan iets beter. Het is zo moeilijk omdat ze ook weer niet over hun gevoelens kunnen praten en zichzelf vaak als slachtoffer zien van de maatschappij. Ze hebben iets sombers over zich en dat is hun verdriet omdat ze zich zo alleen voelen. Deze mensen hebben in tegenstelling tot ‘klassieke’ autisten een dominante rechter hersenhelft en voelen heel anders aan. Ik zeg af en toe ‘autist’, maar bedoel daar niet mee dat iemand die iets van autisme in zich heeft, gelijk een autist is!

Het meisje Anna, die ik even een andere naam gegeven heb, was het dochtertje van een collega van mijn vader in Hoogezand. Soms kwam hij op bezoek om zaken te bespreken met mijn vader en dan speelden Anna en ik samen. Twee totaal verschillende autisten bij elkaar waren we. Ik met een IQ van heb-ik-jou-daar en zij zwakbegaafd. Ik die niet kon voelen en zij die alles op haar gevoel deed. We deden vaak spelletjes samen en ik deed al mijn best om haar te laten winnen. Dat lukte lang niet altijd en dan voelde ik me ontzettend schuldig. Het was ook héél verleidelijk om vals te spelen, want dat had Anna niet in de gaten. Ik weet nog dat ik dat heel moeilijk vond en dat kwam doordat zij zich zo erg slachtoffer voelde. Het was verder een heel lief, zacht meisje, dat zeker niet autistisch overkwam. Maar die omgekeerd werkende hersenen, zoals ik dat beschreef in het vorige artikel, had ze wel. Alleen was ze niet zo diep ongelukkig. Ik denk door haar lage IQ, dat in dit geval eigenlijk een zegen was.

Dan had je Roland, een jongen die de hele lagere school en drie klassen gymnasium bij me in de klas gezeten heeft. Die kwam ook heel empatisch en gevoelig over, maar dat gevoel ging één richting op: alleen naar hemzelf toe. Dus hij kon een ander niet invoelen, maar zichzelf wel. Het was daardoor heel moeilijk om met hem om te gaan en hij ging dan ook meestal met mij om en met nog een jongen in de klas, die net als wij beiden hoogbegaafd was en ook wel een beetje autistisch eigenlijk. Roland kon soms enorm uithalen naar iemand anders, maar dat had hij totaal niet in de gaten. Hij voelde zich altijd buitengesloten, ook op momenten waarop hij er helemaal bij hoorde. Hij had het heel moeilijk met zichzelf en dat was verdrietig om aan te zien. Ik ken dat gevoel van buitengesloten zijn wel, alleen voel ik niet zo sterk. Voor hem moet dat gevoel moordend zijn geweest, omdat hij zo’n gevoelsmens was. Hij was ook tientallen jaren heel ongelukkig en zoekend in het leven, totdat hij trouwde en een eigen bedrijf startte. Toen voelde hij zich erbij horen en ging hij andere autistische mensen helpen. Omdat hijzelf zo gevoelsmatig was, is hij nooit te weten gekomen dat hij zelf ook autistisch is.

Dan was er nog Anton. Daar waar ik mijn rechter hersenhelft miste, miste hij zijn linker en moest hij helemaal varen op zijn rechter hersenhelft. Dit is de reden waarom ik zoveel te weten ben gekomen over wat de hersenhelften doen, want het is echt maar heel zeldzaam om twee zulke mensen bij elkaar te krijgen. De een met een perfecte rechter en de ander met een perfecte linker hersenhelft, maar allebei zonder de andere helft. Anton is ook autistisch, want ook zijn hersenhelften doen elkaars werk. Alleen moet zijn rechter hersenhelft ook z’n eigen werk uitvoeren, omdat hij gewoon geen linker heeft. Hij is nog veel hoogbegaafder dan ik, maar leert altijd alles uit zijn hoofd en mag van zichzelf niet creatief denken en nieuwe oplossingen verzinnen op problemen. Nog iets waar ik achter kwam? Hij kan stiekem alle talen verstaan! Dat is een leuke kant van autisme, dat je zo goed kunt rekenen of dus zomaar allerlei talen verstaan. Als ik hem vertelde dat ik juist wél vrij dacht, omdat er voor de grote problemen des levens meestal geen goede oplossingen zijn – anders waren ze er immers niet – en ik er een aantal had ontdekt, werd hij heel boos en vond hij dat ik zelfs heiligschennis pleegde. Ik was geen Grote En Beroemde Meester, dus ik moest maar eens bescheiden zijn, vond hij. Dat is de rechter hersenhelft!

Meestal was Anton heel erg vrolijk, maar hij kon ook enorm depressief zijn. Hij voelde zich altijd buitengesloten en onbegrepen. Als je het daar met hem over probeerde te hebben en probeerde hem het gevoel te geven dat hij er wél bij hoorde, voelde hij zich nog ongelukkiger. En daar hebben we het probleem van de rechter hersenhelft: die voelt alleen maar naar zichzelf toe en kan een ander niet leren begrijpen. Ook niet met regeltjes. Deze soort autisten kunnen enorm sneren, vooral als ze intelligent zijn. Als je ze daarmee confronteert, doen ze de zaak eenvoudig af met een verbaasd en verongelijkt: “maar het was mijn bedoeling helemaal niet om je te kwetsen” en “zie je wel dat niemand mij begrijpt? Jij ook niet”. Zeg je dan dat die opmerking dan ook wel héél erg hard is aangekomen, dan trekken ze zich terug in hun schulp. Heel moeilijk en alleen maar leerbaar als ze iemand durven te vertrouwen, zoals Roland. Dan kunnen ze anderen gaan helpen en zijn ze in hun element. Anton durfde mij niet te vertrouwen en daarom laat hij zichzelf helemaal kapot gaan aan drugs en alcohol. Dat is het probleem van de rechter hersenhelft: verslavingen.

Mensen met autisme en een dominante rechter hersenhelft zitten heel diep opgesloten in zichzelf. Ze kunnen heel sociaal lijken, maar zijn altijd eenzaam. Angsten kennen ze niet zozeer en ze voelen zich ook wel veilig, maar ze zijn ontzettend wantrouwig. Ik heb het geanalyseerd en geloof dat ik blij mag zijn, dat ik in ieder geval mijn linker hersenhelft nog heb. Daardoor kun je liefhebben en je hart openstellen voor anderen. Plus je bent in staat om jezelf in de spiegel te zien en aan je onvolkomenheden te werken. Toen het boek over EQ, je emotionele intelligentie, uitkwam, heb ik daar net zolang mee geoefend, totdat ik van een score van 0 naar een topscore van 10 punten was gegaan en het ook daadwerkelijk had geleerd. Ik ben helemaal genezen van mijn autisme en dat heb ik zonder enige hulp van buitenaf gedaan. Als je een dominante rechter hersenhelft hebt, is genezen in het algemeen een stuk lastiger, dus ook ingeval van autisme, maar onmogelijk is het niet!

 

© Vassiliou Empowerment

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: