Daarom vertrouwen getraumatiseerde mensen jou niet

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Damocles krijgt te horen dat er een zwaard boven hem hangt en schrikt zich het apelazerus

Ik zit me vandaag steeds weer te bedenken dat ik wel mensen ken, die écht last hebben van paranoia. Daar had ik in de hele heksenketel nog niet eens aan gedacht, maar dat is waar. Die mensen hebben inderdaad allemaal heel moeilijk te begrijpen gevoelens en gedachtes. Ik dacht dat het wel een mooi idee was om daar vandaag eens naar te kijken. Nieuwjaarsdag met nieuwe ideeën.

Niet alleen paranoia, want ik vind het toch maar een rotwoord. Eigenlijk zijn mensen die paranoïde gedrag laten zien, getraumatiseerd en daardoor angstig. Sowieso hou ik niet van het plakken van labeltjes op mensen. Liever kun je kijken naar hoe getraumatiseerde mensen reageren op situaties en op anderen en dan proberen of je ook ideeën kunt genereren om ze weer te helpen vertrouwen. Dat is toch veel nuttiger, zou je denken. Volgens mij had ik vandaag best een aardig idee.

Ik heb het over gewoon mensen die ik ergens van ken. Van mijn praktijk, via-via, uit familie, collega’s enzovoort. Ja, die kunnen opeens vanuit het schijnbare niets woedend worden. Of je opeens helemaal wantrouwen, terwijl je zelf niets gedaan lijkt te hebben wat daar aanleiding toe gegeven heeft. Een woord waar ze van schrokken, een snelle beweging, een net iets te harde stem, iets te hard lachen …of gewoon een associatie die ze kregen bij iets wat je zei of deed: er is toch iets geweest, al heb je het niet gemerkt. Als je er zo naar kijkt, sta je naast elkaar en ben je samen. Niet allebei op een apart eilandje. Dat is al een stap winst.

Mensen die veel pijn gehad hebben, zijn enorm gevoelig voor alles, omdat ze zo bang zijn dat ze wéér verraden zullen worden. Wéér een klap en deze keer van jou. Ze blijven hangen aan mensen die ze al verraden hébben, omdat die hen nooit nóg een keer zo hard kunnen traumatiseren als ze al hebben gedaan. Nieuwe mensen of oude bekenden (familie enzovoort) die dat nog niet gedaan hebben, zijn eng en gevaarlijk. Wanneer komt het moment dat bij hen de bom ook barst? Daarom komen getraumatiseerde – en daardoor angstige – mensen altijd uit bij de verkeerde vrienden. Die hébben het kwaad al gedaan en als ze hen maar goed aanbidden en ze niet tegenspreken enzo, dan heb je kans dat ze het niet nóg een keer doen. Bij mensen die het nog niet gedaan hebben, weet je dat nooit zeker. Bij hen hangt je een zwaard à la dat van Damocles boven je hoofd.

Dat is hoe angstige mensen denken. Dat is hun wereld: één van angst en verder niets. We noemen dat wel vaak paranoia, maar in feite is het gewoon een reactie vanuit angst. Dat is ook veel liever en warmer om te zeggen dan dat ze gestoord zijn of zoiets. Hoe kan iemand nou genezen als hij of zij gek genoemd wordt? Dus maar niet meer doen dan.

Dit vragen ze zich de hele tijd af: Op welk vlak ga jij me pijn doen? Wanneer? Hoe? Waar? Hoe erg gaat het me verwonden? Zal ik er ooit weer van genezen? Dat soort vragen stellen ze zichzelf aan één stuk door, wanneer ze bij iemand zijn die liefdevol is.

Komt gelijk deze gedachte in me op: als deze angstige mensen jou al heel lang kennen en je hebt ze al die tijd nog geen pijn gedaan … zou je ze er dan niet van kunnen overtuigen dat je dat waarschijnlijk ook nóóit zult doen? Het is immers al zóóólang niet gebeurd! Een angstige persoon kan niet op de gedachte komen dat er mensen zijn, die hen nooit pijn zullen doen. Gewoon omdat ze niet gemeen zijn en omdat ze van hen houden. Dat kán hoor!

Gepijnigde mensen maken zélf ruzie met goede mensen, omdat die het dan niet meer kunnen doen. De aanval is de beste verdediging. Misschien is het best mogelijk om dit eens met een angstige persoon uit je omgeving te bespreken. Vaak zijn die wel rationeel ingesteld, omdat ze niet durven voelen en dan kun je er zo eens rustig over keuvelen.

Je weet maar nooit of het werkt en je kunt ze vragen er eens over na te denken of dat een ware bewering zou kunnen zijn: iemand die je al lange tijd kent en die je nog nooit pijn heeft gedaan, zal dat hoogstwaarschijnlijk nooit doen. Niet iederéén is erop uit om je pijn te doen of is egoïstisch en laat je zomaar stikken … er zijn ook áárdige mensen. Of misschien een gesprek over waarin mensen die hen (nog) geen pijn gedaan hebben, anders zijn dan degenen die hen wél hebben laten schrikken. En of ze te herkennen zijn …

Dit was mijn gedachte van vandaag en ik ga kijken of er nog muziek bij te vinden is. Het eerste dat ik vind, is Stairway to Heaven van Led Zeppelin, gespeeld door maar liefst 100 gitaren. Echt heel mooi, maar na even verder grasduinen nog iets mooiers: David Gilmour en David Bowie die live het nummer Comfortably numb van Pink Floyd brengen. Dat is echt prachtig:

Oh PS: je mag mijn artikelen ook eens een LIKE geven hoor! Daar houden zowel auteurs als artikelen van en het laat zien dat je het gewaardeerd hebt. Dat is leuk voor mij en heb ik best verdiend!

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Twitter   –   LinkedIn   –   Pinterest   –   Youtube   –   Facebook

This message may be freely copied and shared including images, on the condition that my name and a working link to my website are present.

Dit bericht mag vrijelijk gekopieerd worden, inclusief afbeeldingen, op voorwaarde dat mijn naam en een werkende link naar mijn website aanwezig zijn.

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.