Chronisch ziek door een onverwerkt trauma

peace on earth

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Al heel lang vertel ik dat iedere nare ervaring die je meemaakt, zowel een fysieke als een emotionele component heeft. Ik heb mijn video’s daarover verwijderd, omdat er iedere keer nieuwe kennis komt en ik daarin mee moet. Ik ga pas weer nieuwe video’s maken, wanneer de kennis helemaal compleet is.

Als je bijvoorbeeld van de trap valt, heb je op zo’n moment heel snel een gedachte door je hoofd: dit wil ik nooit meer. Het is niet bij iedere val of bij ieder schrikje, maar wel als je er echt hard van schrikt. ik wil nooit meer sporten, ik wil nooit meer liefhebben en dat soort van gedachten schieten er dan pijlsnel door je hoofd. Afhankelijk van welke gedachte dat is, stopt er een heel klein stukje van je hersenen ermee, waardoor die minder toevoer van een bepaalde vitamine of mineraal krijgen. En dat veroorzaakt een fysieke of een mentale klacht.

Vorige week vertelde een patiënte me dat zij in haar opleiding geleerd heeft dat mensen lichamelijke klachten kunnen krijgen die heel moeilijk te diagnosticeren zijn, wanneer ze onverwerkt leed hebben. Ik ging het internet op om er meer over op te zoeken en vond dat een heleboel artikelen daarover. Daar bleek allemaal uit dat je door onverwerkt leed (trauma’s, shocks enzovoort) chronisch ziek kunt worden. Een heel scala aan klachten en die zijn inderdaad heel moeilijk te diagnosticeren. Dat is de reden waarom zoveel mensen de ziekenhuizen aflopen in de hoop op een diagnose, maar zonder resultaat. Artsen nemen dit soort klachten gewoon niet serieus en zijn ontzettend bang voor hun baan of hun goede naam. Ze begeven zich absoluut nooit op onzeker terrein door iemand te helpen, die volgens hen ‘vage klachten’ heeft.

Als je daarmee bij míj komt, blijkt het niet zo erg nodig te zijn dat je precies weet hoe een arts jouw symptomen zou omschrijven. Welk labeltje hij eraan zou hangen. Het gaat er meer om dat je het geneest en daarvoor moet je bij die shockervaringen zijn, die eraan ten grondslag liggen. Dit is geen spirituele of paranormale prietpraat, maar wetenschappelijk bewezen kennis. En met behulp van deze degelijke kennis heb ik mezelf kunnen bevrijden van MS. Ik ben nog niet helemaal beter, maar waar ik nog last van heb, dat is een laag ijzergehalte en nog wat mineralen die nogal laag zitten. Dat is eigenlijk de nasleep van de MS, niet meer de ziekte zelf.

Die kun je alleen maar opkrikken door nog meer shocks te laten verwerken door je hersenen. Verwerken moeten je hersenen doen, zoals ik altijd zeg. Dat kun je niet zelf! Het is bij iedere shock ook weer anders wat er gebeuren moet om ’em weg te krijgen. Bij sommige moet je ze net zolang omdraaien totdat het lijkt dat ze niet gebeurd zijn. Bij andere moet je de logica erin praten, zodat je patiënt begrijpt waarom het gebeurd is enzovoort. Daarna pas heeft het zin om met beleid je voedingsstoffen weer aan te vullen. Het is ook best opvallend dat die tekorten vaak pas zichtbaar worden op het moment waarop je leed verwerkt is.

Dit kwam ik vandaag even melden en verder wens ik je morgen een geweldige dag! Geef gerust likes en deel mijn artikelen! En geef een like voor mijn facebookpagina, daar houdt die van.

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction