Auto-immuunziektes na jeugd met kindermishandeling + genezing

Auto-immuunziektes na jeugd met kindermishandeling + genezing

Soms denk ik wel eens bij mezelf: mens, wat praat je toch altijd over zware zaken! Maar ja, ziektes, stoornissen en andere klachten in het leven zijn van nature niet vrolijk of licht van aard en als ik er niet over praat, weet je niet dat ze weer op te lossen zijn. Dus ga ik toch maar door met zwaar zijn. En dan het volgende: mensen die schrijven over een probleem zónder oplossing, krijgen altijd ladingen aandacht en worden de hemel ingeprezen. Want ja heus: ze hebben een probleem aangestipt. Kom je vervolgens vertellen dat er een cure is, dan kom je niet door de mensen heen. Onbegrijpelijk en laten we daar eens een einde aan maken! Problemen zijn er niet om over te ouwehoeren, maar om op te lossen! Dus liken en delen die hap, okee? Yes.

Vandaag dus een reuzegezellig verhaal over wat er met mensen gebeurt na een jeugd vol mishandeling en/of verwaarlozing. Het kan hierbij ook zijn dat je op heel jonge leeftijd lange tijd van je ouders gescheiden bent geweest, door ziekte of uithuisplaatsing. Ik heb het zelf ook mogen meemaken, dus ik mag er grappen over maken. Anders is het niet te harden en word je depressief, wat niet de bedoeling is, want dan hebben de beulen hun zin. Als je een echt vreselijke jeugd hebt gehad, waarin je geestelijk, lichamelijk en/of seksueel mishandeld werd en/of verwaarloosd, dan sta je heel zwak in het leven. Met één been op de grond en het andere been in de lucht bungelend en overal rondkijkend of je dat been óók ergens neer mag zetten, al is het maar tijdelijk. Bij je ‘ouders’ of misschien wel andere familieleden, een priester uit de kerk of ‘vrienden’ mocht je er immers niet zijn en daarom zit je niet goed in je lijf. Voor de buitenwereld kun je nog heel wat lijken, want meestal willen mensen met zo’n verleden graag heel hard presteren. Dan doen ze mokerhard hun best en daarom zijn er best veel artiesten met een achtergrond van kindermishandeling.

Het eerste dat eraan gaat, als je thuis niet geliefd wordt en er geweld is, dat is je concentratie. Hoe kun je leren, als je thuis niet veilig bent? Je kunt wel denken dat ik het toch nog tot de universiteit geschopt heb, maar ik ben wel hoogbegaafd en ik heb tot twee keer toe lange pauzes moeten nemen tijdens mijn studie om die überhaupt te kunnen voltooien. Ik kon me absoluut niet concentreren en dat is bij bijna iedereen met een geweldsverleden het geval. Wat er ook aan gaat, dat is je zelfvertrouwen. Mensen die kinderen mishandelen, geven die kinderen immers altijd de schuld? “Jij bent zo lastig dat ik je wel een pak rammel moet geven! Je maakt het er zelf naar!”, en dat soort dingen krijg je je hele kindertijd lang te horen. Op school weet niemand dat je mishandeld wordt, want het gebeurt in het geniep en als je het aan de meester of juf vertelt, krijg jij de schuld. Niemand ziet het immers en jij bent zelf niet zo’n leuke leerling, want je let helemaal niet op en haalt slechte cijfers. Jah … hoe zou dát nou toch komen hè?

Dit alles gebeurt als je wéét wat je overkomen is en je niets geskipt hebt. Als je wél dingen kwijt bent uit je geheugen of als je geheugen moedwillig gewist is zoals bij mij, ga je je gedragen naar wat je thuis meemaakt aan dingen die niet horen te gebeuren. Het kan zijn dat je bij een ander kind ook seksuele handelingen gaat verrichten of dat je gaat pesten of slaan. En later op de leeftijd waarop je een relatie krijgt, reageer je op je partner zoals je op je kinderverkrachter reageerde. Het gedrag dat die naar jou toe had, daar heb je geen verweer tegen en je kunt therapieën en oefenen totdat je een ons weegt, maar zolang je je herinneringen niet teruggehaald hebt, kun je dat verweer niet meer terugkrijgen. In sommige gevallen was de mishandelende persoon hard en agressief. Dan kun je als jongere en ook nog als volwassene niet met boze mensen en geweld omgaan.

Het kan echter ook zijn dat iemand héél poeslief tegen je doet en je manipuleert of chanteert. Dat is doodeng. In naam van de fluwelen handschoen heb je dan heel wat geweld en ellende meegemaakt in je leven, want je mocht dan per se niet weten wat er met je is gedaan toen je klein was. Daardoor kon je jezelf niet leren verdedigen. Mogelijk ben je dan lichamelijk ook niet zo sterk, zodat je niet kunt leren vechten enzo. Een sneer kun je zulke hypocriete types niet geven, want dan ben jij de kwaaie Pier. Dat is het gevaarlijke en giftige aan ze. Dit soort mensen is vreselijk lastig en kun je alleen maar stilletjes meter voor meter je leven uitschuiven. Heel zachtjes, heel voorzichtig en heel ongezien, want anders trappen er weer andere mensen in die jou de schuld gaan geven dat je niet met hen wilt omgaan. Nee, dat wil je zeer zeker niet en dat is je goed recht ook, maar hypocriete onderkruipsels (zoals mijn adoptievader bijvoorbeeld) moeten altijd per se een goede naam hebben en geliefd zijn. Als jij hen dan níet graag mag en ze wegduwt, word jij al gauw gezien als een nare persoon. Gevolg: roddels. Roddels maken je helemaal kapot en daar heb je geen verweer tegen, net als tegen hypocriete mensen in het algemeen, die met anderen erbij poeslief tegen je doen, maar je mishandelen zodra ze alleen met je zijn. En situaties waarin er iets heel ergs en schokkends gebeurt, waartegen je geen verweer hebt, zijn de oorzaak van auto-immuunziektes. Dat hoeft lang niet altijd mishandeling te zijn, maar wel een of meerdere flinke shocks. En uiteraard kunnen zulke ziektes ook nog erfelijk zijn. Dan is er niet zo heel veel voor nodig om er ook daadwerkelijk ziek van te worden. Maar vandaag gaat het over kindermishandeling in relatie tot auto-immuunziektes.

Er is veel onderzoek gedaan naar kinderen die mishandeld worden of volwassenen die dat als kind werden. Uit huis geplaatst zijn als kind hoort daar ook bij, want dat is óók heel beangstigend en traumatisch voor een kind. Hoe erg de ouders ook zijn, een kind zomaar weghalen met politie erbij ook nog, is onmenselijk. Je bent als kind toch altijd nog banger in een vreemde omgeving dan bij je ‘eigen’ (adoptie)ouders, die je in ieder geval kent. Bovendien is dat ook een situatie, waarin je jezelf niet kunt verweren. Dát is immers het criterium om op volwassen leeftijd auto-immuunziektes te krijgen. Natuurlijk is niet iedereen die zo’n ziekte heeft, mishandeld, maar als je dat wél bent, krijg je vrijwel zeker minstens één auto-immuunziekte en vaak wel meer over elkaar heen. MS, diabetes, COPD en de ziekte van Crohn spannen hierbij de kroon.

Dit zijn de grootste onderzoeken naar de relatie tussen kindermishandeling / uithuisplaatsing en chronische lichamelijke ziekte op volwassen leeftijd:

  1. Het grote ACE-onderzoek uit de VS in 1998 door dr. Vincent J. Felliti en collega’s. Omdat de meeste informatie hierover in het Engels is, link ik naar dit stuk uit 2018 door Annette van der Knaap. ACE staat voor adverse childhood experiences.
  2. Een Nederlands onderzoek naar aanleiding van het ACE-onderzoek uit 2012. De informatie erover is in het Engels en kun je hier vinden.
  3. Een serie verdergaande onderzoeken door dr. Daniel R. Weinberger en zijn collega’s over het DNA hierbij. Zo weet je dus zéker dat je de gevolgen van een nare jeugd doorgeeft aan je kinderen. Hier kun je het vinden.
  4. Nog meer onderzoeken door Weinbergers collegae dr. J.J. Doyle jr. en dr. Ursula Gresser. Die gaan ook over de verwoestende werking van jeugdzorg in het leven van kinderen en kun je hier vinden.
  5. De ACE-test. Op deze pagina kun je kijken hoe hoog of hopelijk laag je scoort op nare ervaring in je kindertijd en daar staat nog weer een keer te lezen wat je daar op latere leeftijd aan overhoudt.

 

Van een dergelijke jeugd kun je ook chronisch depressief raken. Niets lukt je immers meer, want je kunt je niet concentreren op school en in je privé-leven krijg je hoogstwaarschijnlijk constant weer allerlei narcistische gasten op je dak. Daar kun je heel gemakkelijk moedeloos door worden en dat is het ergst wanneer je zo’n fluwelen-handschoenfiguur achter je aan gehad hebt in je kindertijd. Depressie betekent immers dat je niet meer inziet hoe je moet vechten of jezelf verweren en dat je dan de moed maar opgeeft? Je krijgt het niet meer gedaan en stopt met vechten. Iedereen kan je vertellen dat je het wél kunt, maar als je lamgeslagen bent, moeten eerst de trauma’s die dat veroorzaakt hebben, verwerkt worden. Daarna kun je weer verder met je leven. Ik ga geen zwelgverhaal vertellen over hoe erg depressie is. Je hoeft het maar één keer meegemaakt te hebben of je weet het. Je bent dood van binnen, dat is het. Stel je dan maar voor dat anderen zóveel narigheid hebben moeten meemaken, dat ze hun leven lang depressief blijven en er niet meer uitkomen. Ik kan daarbij in ieder geval ook op afstand helpen.

 

 

© Sophia Vassiliou

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu
%d bloggers liken dit: