header
Als je nooit serieus genomen wordt, maar wel ziek bent

Als je nooit serieus genomen wordt, maar wel ziek bent

Tweeënvijftig jaar lang werd ik gekleineerd, uitgelachen en voor schut gezet. “Nee joh, jíj mankeert niets, Sophia! Jíj bent zo gezond. Je bent alleen altijd zo onhandig, je hebt een slecht handschrift, kunt niet gymmen, maar néé, bij jóú komt dat niet door een slechte motoriek of omdat er iets is met je. Jíj verzint je ziektes zelf en bent niet betrouwbaar. Eigenlijk ben je zelfs ook wel een beetje gek! Ja, je biologische moeder was ook gek, weet je en dus ben jij dat ook.”. Einde verhaal. Nooit een peut geweest die heeft gezegd dat ik psychisch iets zou mankeren. Integendeel; en nooit een arts die me heeft onderzocht. Allemaal aannames. Zíj mogen dat en als ík dan ook dingen aanneem, omdat ik te gronde ga aan de pijn en probeer die te genezen, ben ík gek en zij zijn goed … Mijn biologische moeder is trouwens hoogbegaafd en niet gek. Daar is nooit sprake van geweest.  En mijn biologische vader komt uit een hoogopgeleide familie. Ook geen gekken daar.

Dát is nou wat ik 52 jaar lang heb moeten aanhoren van iedereen. Een meisje uit mijn klas dat óók moeite met schrijven had, net als ik, kreeg fysiotherapie. Ík werd uitgelachen. Andere kinderen kregen een diagnose dat er iets met ze aan de hand was en kregen dan hulp. Ik werd niet onderzocht, maar kreeg te horen dat ik alles zelf verzon en dat alles prima met me was. Ja toch? Ik had alléén maar een ontzéttend slechte motoriek, zo slecht dat ik alles uit mijn handen liet vallen en gevaarlijk slingerde bij het fietsen. Ik kon nog geen poppetje tekenen, maar nee, dat kwam omdat ik mijn best niet deed. Ik was bleek als een geest, maar nee, ík had geen bloedarmoede hoor. Bij alle anderen was er wat, maar ik verzon het zelf. Zelfs toen ik niets meer kon zien op het schoolbord, werd me verteld dat ik me aanstelde. Een half jaar later, toen ik eindelijk naar de oogarts mocht, bleek ik gelijk -2 te hebben. Wie was er nou gek en een fantast?

Maar leerden mijn ouders en de onderwijzers er wat van? Neu. Toen ik op mijn 19e keihard door mijn rug ging tijdens mijn eerste baantje, lachten ze me vierkant uit. De huisarts schreef – zonder me te onderzoeken – op in mijn dossier dat ik een aanstelster en een fantast was, die aandacht wilde hebben. Die rug, daar had ik dus al last van sinds een paar dagen na mijn geboorte, toen ik maar liefst verkracht werd door een vent die in het ziekenhuis werkte, waar ik in de couveuse lag. En ook incontinentieklachten en later gigantische menstruatieklachten. Maar ja, ik stelde me aan! Natuurlijk. Alleen één opvoedkundige vertelde mijn adoptiemoeder, toen ik alweer een jaar of 3 was, dat ze aan me kon zien dat ik een trauma had meegemaakt. Ze dacht dat het gebeurd was voordat ik bij hen kwam en dat klopte dus. Dat heeft de kinderbescherming ergens genoteerd, voor de ongelovigen onder ons. Er was ook één gynaecoloog in Thessaloniki, die zei dat mijn geboortekanaal recht liep in plaats van gekromd en dat dat een oorzaak moest hebben. Ik wist toen nog niet van de verkrachting en heb het niet uitgezocht.

Het verhaal dat ik ze zogenaamd niet op een rijtje zou hebben, ging niet mee naar Griekenland. Dáár had ik intellectuele vrienden zoals ikzelf en werd ik door iedereen hogelijk gewaardeerd. Omdat ik niet alleen niet gek ben, maar een lieve, hartelijke, slimme en fijne vrouw. waar de mensen blij mee waren. Dus toen ik door omstandigheden terugkeerde naar dit land, was ik allang vergeten hoe ik hier altijd de grond in werd geboord en de les gelezen. In Griekenland had ik ook niet veel last van mijn rug gehad, want ik liep veel en het was droog en warm weer. Hier begon de pijn weer op te spelen en ik ging aan één stuk door weer keihard door mijn rug. Dan kon ik drie weken lang niet op of neer van de pijn en duurde het daarna nog maanden voordat de pijn minder werd. “Beetje spit”, lachte de huisarts me uit, want tja … dat dossier van vroeger he, dat was er nog.

Ik kreeg twee kinderen en werd loeizwaar. Had altijd pijn in mijn hele zenuwstelsel, maar ja dat was spit he. Ik kreeg MS en verlamde helemaal in armen, benen en longen, maar nee, ik had niets hoor! Dat ging wel weer over en anders ging ik maar dood. Dan gingen mijn kinderen wel naar een pleeggezin, hoefde ik me geen zorgen om te maken. Toen ik mezelf dus wist te genezen van de MS, werd ik wéér uitgelachen. De kwakzalverij lachte het hardst en gaf mijn praktijk voor genezing, waarmee ik zoveel mensen heb genezen van ziektes waar zíj niets mee kunnen, de doodsteek met een bijtend en leugenachtig stuk over mij als persoon. Nee, ik had het allemaal verzonnen hoor. Kijk maar: het staat in het medisch dossier van dat mens. Drieëndertig jaar geleden inmiddels, maar nog steeds geldig. Mijn ex en de directrice van de basisschool van mijn jongste kwamen erachter dat die leugen over mij rondging en zorgden dat íedereen het te horen kreeg: politie, jeugd & gezin, schoolarts, alle andere huisartsen, de school en uiteraard ook jeugdzorg. Die probeerde uit alle macht mij mijn jongens af te pakken, maar kreeg dat niet gedaan: het gestoorde mens was een excellente moeder en uiterst populair in haar hele woonplaats als moeder en keigoeie lerares. En er stond misschien niet op papier dat ik MS had, maar wel de ziekte van Lyme en de diagnose daarvan is gelijk aan die van MS. Ze konden me dus niet grijpen.

Dat konden ze pas, toen ik de schoolgang van mijn jongens poogde te beschermen door naar Friesland te verhuizen. Terwijl ik alles volgens het boekje had gedaan, loog mijn ex tegen alle bovengenoemde organisaties en personen dat ik “zijn zoon ontvoerd had”. Ik bracht hem ieder weekend naar hem toe en haalde hem weer op, wat duizenden euro’s aan geld kostte en een hoop energie die ik eigenlijk niet had. Nooit heb ik het kind bij hem weggehouden, hoe agressief en onhandelbaar hij ook is en hoe hij ook overal haatcampagnes tegen mij creëert. Ook ging er een leugen rond dat ik niet zou willen dat mijn jongens naar school gingen. Ik was namelijk zelf lerares en dan is het logisch om zoiets te denken, zie je wel. Bovendien verhuisde ik om hen naar school te laten gaan, maar nee, ik had het weer allemaal gedaan. Jeugdzorg sloeg zijn slag door hier in Friesland mijn zoons nieuwe school, het gebiedsteam (maatschappelijk werk), mijn nieuwe huisarts en de leerplicht voor te liegen dat ik zogenaamd aan vaderverstoting deed, dat ik psychische stoornissen zou hebben, dat ik mijn ziektes zelf verzon en dat mijn zoon onmiddellijk bij mij weggehaald moest worden, anders zou ik hem nog eens laten ontploffen …

Nou, mijn zoon zat dus op de havo en had hoogstwaarschijnlijk de ziekte van Pfeiffer. Maar ja, die nieuwe huisarts he … nu stond er van twee kanten in mijn dossier dat ik van alles zou mankeren. Dus er kwam geen onderzoek en toen was het heel eenvoudig om te liegen dat ik mijn zoon ziek zou maken, door ‘zomaar’ te verhuizen. Want ja, zich aanpassen in een nieuwe omgeving, nee dat moeten alleen ándere kinderen. Míjn kind mag dat niet, want zíjn moeder is gestoord. Staat immers in het dossier en dán is het waar! Nooit een psycholoog bij geweest, nooit bewezen en wel het tegendeel: ik heb een universitaire opleiding, ben een uitstekende moeder, ondernemer, docent en nu coach en raadgever. Dat kun je echt niet allemaal zijn als je een persoonlijkheidsstoornis hebt! Plus wij waren verhuisd, omdat de school in onze oude woonplaats de leerlingen niet goed begeleidt, erg instabiel is en ook nog onder financiële curatele van de onderwijsinspectie staat. Dat is een serieuze reden, die een gek niet kan verzinnen! Het gaat sinds mijn zoon bij zijn vader woont, veel slechter met hem op alle vlakken en hij is zijn mooie, lieve persoonlijkheid kwijtgeraakt tussen die haaien daar allemaal. Mijn oudste wil dolgraag zijn opleiding hervatten, maar werd opgestookt tegen mij en zit nu zijn erfenis op te maken tussen een paar verslaafde huisgenoten in een totaal vervuild huis, waar hij de hele tijd ziek wordt en zonder mijn hulp gaan studeren, krijgt hij niet gedaan. Zó gek ben ik, zie je wel.

sophy-afstuderen
Bij mijn afstuderen of ‘eed afleggen‘, zoals dat in het Grieks heet

Door het trauma van het weghalen van mijn kind werd ik wéér ziek. Even heel cru gezegd: ik vertel al járen dat je ziek wordt van trauma’s. Niet alleen psychisch, maar ook fysiek en daar is ook wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Dat is nu dus bewezen! Ach, het is iets wat iedereen gewoon weet. Vandaag sprak ik na jaren een verloren vriendin uit Griekenland, die in Bulgarije is opgegroeid en ook die zei dat dat algemeen bekend is. Ze stond stomverbaasd dat uitgerekend ík, het briljante jonge meisje dat zangles bij haar volgde en een goede vriendin werd, zo aangevallen word en zo’n slecht leven heb gekregen. Niets, maar dan ook helemaal níets wees daarop, toen ik daar woonde. Ik studeerde aan de universiteit, werd daar enorm gewaardeerd door iedereen, was zangeres in leuke muziekclubs waar ik óók gewaardeerd werd en had een hele vriendenkring van hoogleraren, advocaten, artsen en artiesten.

Als dat je overkomt, dat je niet mee mag doen en overal geweigerd wordt, kun je daar niet tegen vechten. Nederlanders zijn er sterren in om stiekem achter je rug om alles bij elkaar te liegen over je en dat aan allemaal instanties die belangrijk voor je zijn, door te gaan zitten geven, alsof het feiten waren. In andere landen zijn er wetten die de burgers beschermen en waar zij zich aan moeten houden, maar hier rotzooit iedere instantie maar aan zoveel ze wil. Dan kun je geen ouder meer zijn, want dan komt jeugdzorg je kinderen weghalen. Je kunt niet werken, want je was toch incapabel en onhandig? En je deed je best zogenaamd niet? Andere kinderen kregen ook in de jaren ’70 al een linkshandige pen of hulp bij het knippen. Ze kregen fysiotherapie om beter te leren schrijven en om handiger te worden. Stoornissen kenden ze nog niet zo toen. Alleen MBD: minimal brain damage, de voorloper van ADHD en hoogbegaafdheid. Als je hoogbegaafd was, moest je een klas overslaan, maar ík mocht dat allemaal niet. Ik moest die eeuwige slome lessen uitzitten en als ik me éven bewoog, was ik vervelend. Ik heb een evenwichtig brein, dus kan me ontzettend goed aanpassen, maar wat héb ik me verveeld op school! Plus ik raakte mijn zelfverzekerdheid kwijt, doordat ik zo de grond werd ingetrapt. Op mijn 16e was ik uit huis, met een gigantisch minderwaardigheidscomplex. Eén hoopje ellende, dat pas opstond toen ik eindelijk naar mijn land van afkomst, mijn innig geliefde Griekenland, kon gaan om daar te wonen.

En nu, vandaag, na ál die jaren van vernedering, kreeg ik eindelijk het eerste stukje erkenning: mijn rug! Dat is niet ‘een beetje spit’! Ik kan al zeker 8 jaar nauwelijks meer lopen van de pijn. Ik heb de afgelopen maanden mijn medische dossier laten vernietigen door mijn vorige huisarts, die daar laaiend om was en van alles probeerde om de vernietiging tegen te houden. Nee, nu was het míjn beurt om vol te houden en wat denk je? Toen het dossier weg was, vond ik een degelijke huisarts in een dorp verderop! Een hartstikke aardige, hartelijke vrouw, die het niet in haar hoofd zou halen om ooit één leugen over mij te vertellen. Sinds kort heeft ze een nieuwe collega erbij en die is ook precies zo. Vandaag onderzocht ze mijn rug, 33 jaar nadat ik erdoor was gegaan en 52 jaar na de eerste aanval erop. En wat zei ze?

Mijn SI-gewricht veroorzaakt de pijn en ze stuurde me door. Zowel naar het ziekenhuis voor een degelijke scan, ook voor de darmzweer die ik daar gezien heb, als naar fysiotherapie! En als klapper op de vuurpijl van vertrouwen krijg ik alvast medicijnen voor die darmzweer, voordat hij onderzocht is.

Dus nog even mijn herhaalde vraag:

  • wie is er hier nog maar psychisch niet in orde?
  • Wie is die domme charlatan die fantaseert dat ze ziektes kan genezen?
  • Wie is dat rare mens dat haar kinderen zogenaamd ziek maakt?

Niet ik in ieder geval! Ik ontdék ziektes en maak er kortemetten mee. Ik help de mensen om net als ikzelf hun zelfvertrouwen te herwinnen, om hun trauma’s op een humane manier te laten verwerken door hun brein en om dan te genezen van ziektes, waar je nooit van zou geloven dat je ervan kunt genezen. Yes, we can! Je kunt wél genezen, als je maar vertrouwen hebt in degene die ontdekt heeft hoe dat dan gaat. Degene die genoeg liefde in haar donder heeft en genoeg verstand in haar harses om dat allemaal voor elkaar te boksen. In mij!

Ik ga naar fysiotherapie en denk zelfs manuele therapie, ik ga een scan laten maken in het ziekenhuis en een second opinion vragen over een oude hersenscan en ik ga, zonder dat er een diagnose is, alvast medicijnen nemen tegen de ziekte van Crohn – de darmzweer die ik zelf zag en waarvan de huisarts gelooft dat die er ook inderdaad is. Omdat ik nu op mijn woord geloofd word. Omdat ik nu als de specialist gezien word, die ik ben. Omdat ik na een heel leven eindelijk de wortel bereikt heb van alles wat mijn leven hier in Nederland altijd maar weer vernietigde en ook zorgde dat ik niet in Griekenland kon blijven: mijn onderrug.

En als je nu nog altijd het recht meent te hebben om mij uit te schelden en voor paal te zetten, ga je je gang maar. Dan genees ík ondertussen alle andere mensen wel.

 

© Vassiliou Empowerment

 

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu