Als je een geliefde bent kwijtgeraakt

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Al vaker heb ik erover geschreven en ik heb diverse patiënten eraan proberen te helpen: mensen die afdrijven, die hun geliefden niet meer zien staan en zich vastklampen precies aan degenen, die hun verdriet of ander kwaad hebben gedaan. Ik probeer al jaren niet alleen uit te vissen wat er nou dan exact in de hersenen gebeurt, maar vooral ook hoe we die geliefden terugkrijgen.

Scar uit de film Lion King, die Simba zijn rug toekeert

Sommige mensen raken op die zo rare manier hun man of vrouw kwijt, anderen hun zoon of dochter. Hun vader, hun moeder, een broer of zus, een goede vriend of vriendin … En haal die maar weer eens terug! Ze luisteren niet meer naar je en keren alles om wat je tegen ze zegt. Degenen die hun pijn gedaan hebben, krijgen al hun liefde en trouw, maar degenen die echt van ze houden, hebben het nakijken. Zij moeten met lede ogen aanzien hoe zo’n geliefde persoon z’n leven zelf kapotmaakt, door met verkeerde mensen om te gaan, op straat terecht te komen, aan de drugs te gaan of ziek te worden … en ze kunnen er niets tegen doen.

Ik kon vannacht weer eens niet slapen, want een aantal dingen die ik al genezen had in de afgelopen maanden, zijn weer afgezakt na de rechtszaak over mijn zoon. Mijn stem, mijn ogen, mijn huid en haar en mijn slapeloosheid … Bij mij zijn het lichamelijke klachten, want ik kan geestelijke zaken geweldig goed verwerken. Maar bij mensen die daar minder goed in zijn, ontstaan in zo’n geval mentale klachten. Dat is hoe ons brein blijkbaar werkt.

Verdriet en zorgen om iemand van wie je houdt

Alles weet ik over het verdriet dat je hebt om iemand van wie je houdt, wanneer die niet meer naar je wil luisteren en zich laat wegdrijven. Wanneer ze zich boos van je afkeren en alles idioot vinden wat je zegt om ze te helpen. Mijn twee zoons hebben het in redelijke mate en de man die bij me hoort, heeft het zo erg dat we niet eens meer contact hebben. Mijn oudste zoon gaat ‘gelukkig’ niet verder dan zijn jaren voorbij laten gaan zonder dat hij iets doet. Het had veel erger kunnen zijn, al maak ik me nu ook grote zorgen.

Iemand anders die bij me kwam voor haar zoon, vertelde dat die op straat rondliep en nergens meer wilde wonen. Als hij thuis was bij haar, maakte hij alleen maar ruzie en de instanties die hem probeerden op te vangen, wisten het ook niet meer. Wat een zorgen heb je dan als moeder! Iemand anders vertelde over haar dochter, die een fout vriendje kreeg en toen niets meer van haar eigen familie wilde weten. Wat zij en haar man ook allemaal probeerden, hun dochter luisterde niet en als ze niet uitkeken, kregen ze ruzie en was het hele contact verbroken. Ze leek helemaal hard geworden te zijn en ging veel te vroeg trouwen met die jongen.

Nog iemand vertelde me hoe haar man afdreef en in de armen viel van een collega, die hij helemaal niet wilde. Hij wist die collega met heel veel moeite van zich af te slaan, maar naar zijn vrouw kon hij ook niet meer terug. En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen van mensen, die zorgen en verdriet hebben om iemand die ze verloren zijn op dezelfde manier.

Bewustzijn en begrip

 

Gebied van Wernicke

Toen ik het ging onderzoeken, dacht ik net als iedereen die bij me komt met zo’n probleem, dat deze mensen onbewust geworden waren. Zoeken dat ik deed in medische, psychologische en linguïstische onderzoeken om te weten te komen wat er nou toch met die mensen gebeurd was. Ik vond het niet, omdat ik het niet juist geconcludeerd had: het is namelijk niet zo dat deze mensen die afdrijven, onbewust zijn! Nee, het gebied van Wernicke in je hersenen gaat over het begrijpen van taal en over het begrijpen van wat je zelf wilt gaan zeggen of gezegd hebt. En als je daar schade hebt, ben je je niet meer bewust van de fouten die je daarin maakt. Niet van je hele leven, maar alleen maar van wat je zegt. Je gaat betekenisloze zinnen uiten en begrijpt niet meer wat er tegen je gezegd wordt.

Met andere woorden: ik heb niet voor niets wakker gelegen vannacht, want ik heb het eindelijk door. Vanochtend ging ik wéér onderzoeken bekijken en ik vond iets wat ik interessant vond. Een onderzoek naar een aantal patiënten, die in vegetatieve staat waren. Hun gebied van Wernicke is maandenlang bijgehouden en hier vind je een verslag van het onderzoek. Opeens schoot me te binnen wat er nou écht aan de hand is met onze geliefden, waar we ons zulke zorgen om maken: het is niet dat ze zélf onbewust raken, want een heleboel dingen doen ze nog volledig bewust en ze zijn vaak ontzettend bij de pinken.

Nee, het is dat ze ons niet meer begrijpen.

Zó zit het ongeveer in elkaar

Nu ben ik geen wetenschapper, want toen ik afstudeerde, kon ik geen boeiende plek vinden als promovenda. Als ik dít toen geweten had, weet ik zeker dat ik me erop gestort zou hebben, maar dat was niet het geval. Ik ben taalkundige en de rest van wat ik weet, heb ik hier en daar gelezen of gehoord en zo bij elkaar gescharreld. Plus ik maak het mee in mijn eigen leven en ik test alle informatie die ik naar me toe krijg, uit. Dus mijn verhaal is niet op wetenschappelijk niveau en dat is ook omdat ik dat minder belangrijk vind dan dat we nou eens gaan genezen en dat we onze geliefden terugkrijgen. Daar heb ik namelijk wél de antwoorden op gevonden.

Ik leg het zo uit als ik het kan en de kennis daarover is in ontwikkeling. In de psychologie, psychiatrie en taalkunde weet men dit helemáál niet, dus op zich ben ik nog een paar stapjes voor. En moet je nou eens zien hoe passend het uiteindelijk is dat ik juist géén medicijnen heb gestudeerd, maar taal, literatuur, grammatica en taalwetenschap! Hoe erg ben ik daar niet op aangevallen. Toch, om de wereld te helpen genezen, moet je juist taal en cultuur hebben gestudeerd. Het hele genezingsproces van – volgens mij – alle ziektes en van alles wat een vervullend leven in de weg staat, gaat om taal en niet om kennis van anatomie, fysiologie of medicijnen.

Als je daadwerkelijk wilt genezen van welke klacht dan ook, moet je iedere keer weer allerlei woorden en zinnen ontgrendelen. Die zitten op slot en ik snap sinds kort eindelijk waaróm: dat is wat er gebeurt, wanneer je schade oploopt aan je gebied van Wernicke. Dan begrijp je bepaalde woorden en zinnen niet meer correct. Het is een vorm van dyslexie.

Zo raakt je leven op slot, want de bijbehorende acties kun je dan ook niet meer uitvoeren. Je bewustzijn ís immers taal. Je bent afgedreven van de waarheid en de ware liefde, omdat je de woorden daarvoor niet langer kunt begrijpen. Daardoor kun je ook niet meer echt liefhebben of liefde ontvangen. Ik weet dat je dit herkent.

Iemand om wie je veel gaf, heeft iets tegen je gezegd, wat je gechoqueerd heeft. En daardoor kreeg je moeite met het verwerken van één of zelfs meerdere emoties: je liep schade op aan de linkerkant van je frontale cortex. Die zit vlak achter je voorhoofd. Zo blijven negatieve emoties hangen en die bestaan uit het verdriet dat je hebt gehad om de nare opmerking van die gemene persoon om wie je zoveel dacht te geven. Je kunt er ook niet meer over praten, omdat je naast schade aan je frontale cortex óók schade aan je gebied van Wernicke hebt opgelopen: de woorden om de pijn te verwerken, zitten op slot en je begrijpt ze niet langer inhoudelijk. Ik noem hier een paar voorbeelden van gemene opmerkingen, die mensen tegen je kunnen maken en die dit soort schade veroorzaken:

  • Jij hebt die prijs niet gewonnen omdat je mooi kunt tekenen, maar omdat de jury je tekening grappig vond
  • jij kunt niet naar Hongarije, want je kunt die taal nooit leren
  • jij kunt niet naar havo of vwo, want je weet helemaal niet hoe je moet leren
  • jij kunt niet zelfstandig wonen, want je kunt niet eens koken of schoonmaken en je hebt geen discipline om zelf naar school te gaan
  • Jij kunt je studie niet afmaken, want die is veel te moeilijk voor je
  • Jij kunt geen theologie studeren, want je gelooft niet eens in God
  • Jij kunt geen automonteur worden, want je bent onhandig

Gaslighting

Zie je wat ik zie? Deze opmerkingen vallen onder een valse psychologische truc, die we gaslighting noemen en waar ik kortgeleden over geschreven heb. Het zijn mensen met narcistische trekjes, die dit soort dingen tegen je zeggen. Zij willen jou naar zichzelf toehalen en dat doen ze niet door lief voor je te zijn, maar door de rest van je leven af te kraken. En wel zo erg dat je daar geen moed meer voor hebt. Dat je denkt dat je het niet meer kunt en dat je daarmee niet meer goed genoeg bent voor de persoon waar je van houdt.

En er is nog iets: je wilt proberen die kwaadaardige persoon goed te maken. Daarom blijf je bij hem of haar. Zo ben ik de man die bij me hoort, kwijtgeraakt en zo zijn heel veel mensen een geliefde verloren. Doordat een ander zich ertussen nestelde en jouw geliefde ging opeisen op deze akelige manier.

Dan loopt die weg met zo’n drol van een ‘partner’, die zijn leven helemaal met de grond gelijkmaakt. Ze laat haar studie of opleiding maar zitten, want dat kan ze immers niet? Hij zei het. Mensen voelen zich daarna niet meer goed genoeg om naar hun ouders, hun lief, hun familie of vrienden toe te gaan, want ze kunnen immers niet meer doen wat die zo graag van hen willen: dat ze hun opleiding afmaken, dat ze een fijne baan vinden, dat ze een liefdevolle relatie met hen hebben, een goede vriendschap, een vervullend leven …

Oplossing

Wat is nou de oplossing hiervoor? Niet datgene wat je gedaan hebt, namelijk met je hele hart vol met liefde de persoon aanmoedigen om toch zijn of haar opleiding af te maken. Niet toch naar Hongarije gaan. Niet toch naar de havo gaan of naar het vwo enzovoort. Je geliefde denkt dat hij of zij dat niet meer kan en daar is niet aan te tornen: het begrip van die woorden en zinnen is immers weg! De oplossing is dat je zegt dat je zo óók van hem of haar houdt. Dat hij zo ook goed genoeg is voor je, dat ze er zo ook mag wezen, dat je nog steeds van haar houdt.

En dan dat andere: je geliefde zoon, dochter, partner of vriend(in)  heeft zich erin vastgebeten om zijn/haar nieuwe partner goed te maken. Hij of zij is volkomen solidair met die persoon, want die moet en zal goed worden. Die gedachte zit zo vast, dat het bijna onmogelijk is om die los te weken. Het haalt niets uit om te zeggen: “Zie je dan niet wat ze met je doet?”, “Zie je dan niet dat hij je bedriegt?” en meer van dat soort dingen. Je geliefde wil (eist) dat die slechterik excuses aanbiedt, het goedmaakt en een goede mens wordt. Het Stockholmsyndroom is dat. En dat kan dus niet, want er zijn nu eenmaal behoorlijk wat slechte mensen op de wereld. Die worden echt nooit goed.

En dat is heel moeilijk, zo niet onmogelijk om doorheen te komen. Want hoe kun je wat voor soort relatie ook hebben met iemand die op straat rondloopt, die lelijk tegen je doet, die aan de drugs is, die je niet meer vertrouwt, die niets meer wil, alleen maar thuis zitten? Hoe kun je met zo iemand nog zelfs maar omgaan, als er constant ruzie is, omdat hij je niet begrijpt en zich daar bovendien niet van bewust is? Toch is dat de enige weg, als je die persoon ooit terug wilt zien. Onvoorwaardelijke liefde om de diepe kloof van oneindige onzekerheid, angst en wantrouwen, die in je geliefde persoon is binnengedrongen, te helpen dichten.

Als je mijn hulp hierbij wilt, vind je hier mijn contactgegevens.

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

 

 

Tags: gebied van wernicke, verlies van geliefde, geliefde terug, gaslighting, emotie verwerken