Afhankelijk van je omgeving door dictator jeugdzorg

Heil Hitler

Sorry, this entry is only available in Dutch For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Nu ik alweer anderhalf jaar lang voor de zoveelste keer de zwaarbewaakte gevangene ben van dictatuur jeugdzorg c.q. Kinderbescherming, zit ik er vaak over na te denken hoe ik dit voor eens en voor altijd kan winnen. Als ik win, winnen mijn kinderen immers. Ze krijgen dan weer toekomstperspectieven. En als jeugdzorg van míj af is, kunnen andere mensen hen ook kwijtraken. Dan is de manier hoe je dat doet, namelijk eindelijk duidelijk geworden.

 

Twijfelachtige ‘informatie’ van instanties

Al denkende bedacht ik iets: die jeugdzorglieden doen een zogenaamd ‘onderzoek’ naar jouw gezinssituatie. Dat doen ze omdat ze niet capabel genoeg zijn om jou in te schatten. Waar ze ook te incapabel voor zijn, is om je vrienden en familie in te kunnen schatten. Oplossing: ze vragen je huisarts, de schoolarts en de schoolleiding van je kinderen, de leerplichtambtenaar en andere instanties waar je mogelijk geweest bent voor hulp. Waarom die? Omdat die ooit eens een eed hebben moeten afleggen dat ze niet zouden liegen. Voor wat het waard is. Je moet weten dat dit een noodsprong is, omdat het hele jeugdzorg geen capabele mensen in dienst heeft en daarom van nature enorm achterdochtig is.

Probleem bij het ondervragen van mensen die je alleen professioneel of zakelijk kent: die kennen jou en je gezin maar zeer oppervlakkig. Juist daarom zijn ze bang om iets verkeerd te zeggen en zijn ze niet geneigd om iets fijns over je te zeggen. Stel je immers eens voor dat jeugdzorg daar niet voor niets zit? Nog een probleem: als jij met jeugdzorg te maken hebt, zijn gewone mensen bang om ook ‘lepra’ te krijgen. Daarom zijn buren of kennissen ook niet altijd geneigd om iets aardigs over je te zeggen: als ze zeggen dat jij een goeie ouder bent, maar je hebt wél jeugdzorg op je dak, wie garandeert hun dan dat zíj niet ook last zullen krijgen met die vuile stiekemerds van jeugdzorg? Straks zijn zij hun kinderen óók kwijt! Bovendien zijn heel veel mensen sensatiebelust.

Toch ben je extreem afhankelijk van wat je omgeving over je zegt én wat ze voor je doen. Zodra jeugdzorg ziet dat je er alleen voor staat, pakken ze je gelijk je kinderen af. En ik ga nu uitleggen hoe dit allemaal in elkaar steekt. Daarbij begin ik met hoe het op het persoonlijke vlak werkt en daarna kom ik bij jeugdzorg terug. Dus dat is de Raad voor de Kinderbescherming, Veilig Thuis, Jeugdbescherming, William SchrikkerGroep en alles wat daar nog bij hoort. En ook andere instanties kunnen daarbij horen. De hele medische wereld, jongerenwerk, onderwijs, de hele rechtswereld, gemeentes en dat is het geloof ik wel zo ongeveer.

 

Zo krijgen mensen macht over je

Goed. Terug naar jou als persoon. Jij maakt iets naars mee als klein kleutertje. Ik noem een voorbeeld van wat iemand die ik toen kende, meemaakte. Ik noem haar even Anna. Ze had per ongeluk van angst voor de horrorjuf in haar broek gepoept en de juf werd zo kwaad, dat ze haar in de w.c. opsloot. Na schooltijd vergat ze het hele meiske en toog ze naar huis. Annaatje kreeg het rond 6 uur ‘s avonds voor elkaar om te ontsnappen uit de w.c., klom uit een raam en rende naar huis. In het echt stonden haar ouders aan haar kant en heeft ze er niet al te erg onder geleden, maar laten we nu eens zeggen dat ze nare ouders had. “Je bent te laat voor het eten!”, snauwde haar moeder haar toe, “Hup zonder eten naar bed!”.

Nu is het meiske zwaar getraumatiseerd. Omdat ze dit tegen niemand kan zeggen en het ook niet kan verwerken, kropt het zich op. Haar hersenen kunnen niet bevatten dat dit haar écht overkomen is en dat is de reden waarom ze het gebeurde niet kunnen verwerken. Ze kan de woorden ook niet meer goed vinden om erover te praten en dat maakt dat het trauma op slot zit. Gedissocieerd, zoals dat heet. Ze vergeet het met de tijd, maar er zit wel een soort gat in haar: een stuk onzekerheid over zichzelf. Knagende twijfel bij alles wat ze doet. Ze heeft schade opgelopen op drie plekken in haar hersenen: de frontaalkwab (verwerken), het limbische systeem (seintjes naar hersenen) en het gebied van Wernicke (woorden vinden).

Dan ontmoet Anna een ander meisje, waar ze bevriend mee raakt. Het meisje is nogal dominant en speelt de baas over haar. Anna kan er niet tegenop, door dat gat in haar en haar ‘vriendinnetje’ groeit hiervan in zelfverzekerdheid. Zij krijgt alles voor elkaar door Anna naar beneden te werken. Zij krijgt goede cijfers, de sympathie van de leraren, zij is goed in gym en in van alles en floreert gewoon! Terwijl iedereen Annaatje maar een saaie en een slome vindt. Ze houdt haar hoofd altijd omlaag, krijgt geen andere vrienden, haar cijfers zijn maar gemiddeld en ze kan eigenlijk niks.

Volgens mij is dit een heel duidelijk voorbeeld van hoe negatieve mensen zich aan je kunnen vastknopen en je leegzuigen. Het vervelendste van alles is dat die mensen zich tot voor kort ook energetisch in je vastwurmden. Zó vast dat ze zelf niet eens meer los kunnen komen. Zelfs als ze overlijden, blijft dat stuk van hen dat zich in jou heeft vastgemanoeuvreerd, gewoon aan je plakken. Je kunt dat vaak wel voelen: dan droom je van die persoon, denk je daar opeens zonder aanwijsbare reden aan of je ziet die persoon opeens voor je geestesoog.

Als dat niet loskomt en als je de stukken van jouzelf die je bent kwijtgeraakt door de shocks die je hebt meegemaakt, niet terughaalt, kun je nooit meer zelfverzekerd worden. Je zelfherstellende vermogen doet het niet meer, waardoor je niet kunt genezen van welke nare ervaring, ziekte of klachten ook en het gaat eigenlijk steeds slechter met je. Mensen maken immers steeds erger misbruik van je.

 

Zó zit jeugdzorg aan je vastgekleefd

Nu weer terug naar jeugdzorg. Die héle club in z’n totaliteit bestaat door het naar beneden duwen van ouders en kinderen. Ze zijn niet in staat, noch qua capabiliteit noch qua middelen, om mensen die hun kinderen écht mishandelen aan te pakken. Het lukt ze echt wel eens een keer – af en toe of hier en daar -, maar ik denk dat jij net als ik een heleboel gevallen kent, waarin ze gewoon niet ingrepen of het gezin na een tijdje loslieten.

Precies zoals dat bazige vriendinnetje gaat Jeugdzorg daarna ook proberen om goede ouders te grazen te nemen. Ze hangen overal posters op met een gratis telefoonnummer in koeieletters: VERMOEDEN VAN KINDERMISHANDELING? BEL: 0800 – 2000. En wie denk je dat er gaan bellen? Instanties? Mwah, niet vaak. Die kennen gezinnen immers niet goed genoeg. Mensen die echt kindermishandeling zien? Mwah, ook niet vaak, want die zijn bang voor de agressieve ouders en ook dat jeugdzorg die mensen niet zal aanpakken. Ze willen ook geen anderen verraden en gaan liever proberen de mishandelde kinderen zelf wat op te vangen. Ze kiezen daarmee eigenlijk voor een vreedzame manier.

Wie gaan er wél bellen? Juist ja: die mensen die net als dat bazige vriendinnetje zijn. Jaloerse en boosaardige moeders, die het niet kunnen zétten dat er zo’n modelgezin bij hen in de buurt woont. Leuke ouders, gezellige en intelligente kinderen, die meer geliefd zijn dan hun eigen kinderen en meer getalenteerd … Díe mensen gaan bellen met een leugenverhaal over die aardige mensen. Die vader slaat z’n kinderen!, verzinnen ze. Dat jonge meisje van dat gezin loopt buiten op blote voetjes, terwijl haar moeder uitslaapt. Die ouders hebben altijd ruzie,; die moeder is een raar mens; het kind zit tussen twee ouders in door hun echtscheiding … Verzin het allemaal maar, want ze zeggen het!

Wie ook bellen? Boze exen, die de kinderen te weinig zien. Degenen die gelijk hebben, bellen nooit jeugzorg op, maar zoeken hulp via allerlei vreedzamere wegen. Indien nodig uiteindelijk de rechter. Degenen die géén gelijk hebben, bellen zonder pardon gelijk jeugdzorg op. Zij weten dat die toch altijd voor de verkeerde ouder kiezen en zo kunnen ze gemakkelijk bij een rechter afdwingen dat zij de kinderen krijgen. Kunnen ze die mooi kapot maken en / of ontvoeren naar het buitenland.

Weet je wie er óók bellen? Scholen! Ja, want heel veel leerkrachten kunnen maar op één manier lesgeven. Als er dan één of twee kinderen in de klas het niet kunnen volgen, omdat ze die ene manier niet begrijpen (we hebben allemaal wel ergens hersenschade!), gaan ze die kinderen gelijk zwart maken. Gooien met stoornissen en medicatie eisen … En hun ouders erbij, vooral als die pogingen doen om hun kind te redden. Ouders worden steevast als dwars en recalcitrant omschreven en uiteraard ook als wantrouwig richting school en daar komt jeugdzorg al aanzetten. Die is zélf incapabel, dus die zal nooit tegen een leerkracht zeggen dat die niet goed lesgeeft. Het ligt aan de kinderen en aan hun ouders. Punt uit!

 

Je gezin in gevaar

Als dit soort ouders geen enorm netwerk hebben dat hen ook daadwerkelijk met hand en tand verdedigt en met daden steunt, krijgen ze enorme last met jeugzorg. Ze raken binnen afzienbare tijd hun kind(eren) voor altijd kwijt. Een kind wordt zonder pardon bij z’n broertjes en zusjes weggehaald. Bij ouders, huisdieren, vriendjes en sport. Zomaar uit z’n vertrouwde huis weg en dan wordt het in een pleeggezin gepropt. Dan mag je het – áls je geluk hebt! – één keer in de drie maanden een uurtje onder toezicht zien. Zoek maar na als je me niet gelooft.

Toevállig levert zo’n UHP, zoals dat in ‘professionele’ termen heet: een uithuisplaatsing, een enorme bom geld op. Een pleeggezin krijgt heel veel geld om kinderen op te vangen en de rest maakt dat jeugdzorg onveranderd in stand blijft. Wat ze ook vaak doen bij jeugdzorg, is een gezinsvoogd loslaten op een gezin. Dat noemen ze OTS: ondertoezichtstelling. Dan mag je zelf niets meer doen of beslissen en moet je voor ieder wissewasje de handtekening van zo’n mens hebben. Het is hetzelfde type vrouw als die hele jeugdzorg: zo’n stevig wijf met haar op de tanden, dat zodra je even protesteert, gelijk autoritair wordt en haar voogdij nóg verder laat verlengen. Daar kom je héél moeilijk vanaf en áls het je al lukt, is je kind intussen al voor het hele leven verscheurd.

 

Is er een oplossing?

Tot een paar jaar geleden konden gezinnen zelf óók zoals jeugdzorg worden en een ándere zondebok zoeken. Daarop konden ze hun eigen probleem dan loslaten, waardoor zíj jeugdzorg kwijtraakten. Dat is wat mensen massaal deden, maar dat werkt sinds enige tijd niet meer. Het is nú tijd om het probleem voor eens en voor altijd op te lossen. Jeugdzorg dient zich bezig te houden met gezinnen waar geweld en kindermishandeling is. Niet met gezinnen waar alles gewoon goed gaat of waar een klein tijdelijk probleempje is. Dat mág ook niet, maar ze staan boven de wet en dat moet veranderen.

Zoals dat één van de gescheiden ouders verhuisd is met de kinderen. Dat kan prima met behulp van maatschappelijk werk of iets in die richting opgelost worden. Of dat de vader zijn baan is kwijtgeraakt en nu in paniek is, omdat hij niet zeker weet of er nog wel een nieuwe baan komt. Dat de moeder ziek is en wat thuishulp nodig heeft. Dat één van de kinderen gepest wordt op school of niet zo gemakkelijk mee kan komen met de les. Daar is állemaal geen jeugdzorg voor nodig met alle angst en paniek die daarbijkomen. En geen rechters.

Mijn vraag is hierbij: hóé afhankelijk mag je worden van je omgeving? Hoeveel hulp mag je vragen van vrienden, kennissen en familie? Als ik mezelf bekijk, dan heb ik geen familie (meer) en met al mijn vrienden is ook wel iets aan de hand. Ze zijn of chronisch ziek, zitten aan een verkeerde partner vastgehamerd, hebben een druk gezin met kleine kinderen of zijn naar het buitenland vertrokken om de een of andere reden. Nieuwe vrienden kan ik niet maken, want wie wil nou vrienden zijn met een vrouw die de ene ramp na de andere moet meemaken? Mensen zijn als de dood dat dat hun ook overkomt of ze hebben zichzelf aan mij vastgeklampt door al hun narigheid op mij af te schuiven. Zoals dat vriendinnetje uit het voorbeeld bij kleine Annaatje deed.

 

Dus de oplossing …

De macht die die instanties hebben opgebouwd door de mensen naar beneden te drukken, moet letterlijk gebroken worden. Met letterlijk bedoel ik niet door erop los te rammen, maar door de mensen die daar werken, zelf naar beneden te drukken. Je moet ze keihard en autoritair confronteren met hun incapabel-zijn en je moet open en bloot op het internet over ze schrijven, waarbij je hun namen gewoon ook noemt. Dat doen ze immers ook bij jou en dat mag net zo goed niet! Ze schrijven niet op het internet, maar nog veel erger: naar je huisarts, je schoolarts, de leiding van de school van je kinderen en alle andere instanties die je nodig hebt. Die stoken ze allemaal tegen jou op, waardoor je nergens meer hulp krijgt en verzwakt.

Het gif waarmee ze jou gevangen houden, moet je over henzelf uitgieten. Kijken hoe snel ze dan in de spiegel gaan kijken om te zien wat ze jóú (dus jou en je gezin) aandoen! Door in alleen maar woorden tegen ze te zéggen wat ze met jou en je gezin doen, raak je ze niet. Klagen helpt ook niet, want ten eerste zijn hun klachtencommissies níet onafhankelijk en ten tweede bestaan die uit hetzelfde type mensen als bij jeugdzorg zelf. Die gaan jou echt geen gelijk geven en als je me niet gelooft, kijk dan maar eens hier op de website van de Kinderbescherming. Bijna niemand krijgt gelijk met een klacht. Bij andere instanties van jeugdzorg of wat ook is het nog veel bedroevender en daar zijn ze zelfs niet transparant met achtergrondinformatie.

Wat mij nú net is overkomen, dat is dat deze nietsnutten een rapport van maar liefst 13 pagina’s met iedere keer weer dezelfde leugens over mij hebben zitten schrijven. Deze keer schrijven ze – naast een heleboel nietszeggende onzin – ongecensureerd dat ik een persoonlijkheidsstoornis zou hebben. Dat mag niet, maar daar hebben ze iets op gevonden: ze beweren zonder mij daar ooit iets over gevraagd te hebben, dat ik zogenaamd hulp en dus ook een ‘onderzoek’ zou weigeren. Als ik nu zelf een psycholoog zou zoeken om me te laten testen, zouden ze dat keihard ontkennen, want ‘zij hebben niet om die psycholoog gevraagd en dus is die partijdig’. Hun psycholoog heeft een eed afgelegd en die van jou opeens niet?? Er is geen woord van waar en nogmaals:

alléén een psycholoog of psychiater mag ná uitgebreid onderzoek zeggen dat je een stoornis hebt en ook dan heb je recht op een second opinion. Stoornissen zijn namelijk niet met objectieve criteria op te sporen en daarop is geen enkele uitzondering. Alle psychologen en psychiaters die ik ooit wel eens heb gesproken, hebben altijd gezegd dat ik geestelijk volkomen gezond ben en zo is het maar net.

Over mijn ex niets dan goeds, terwijl dat een enorme narcist is. Tja, dáár kijken zij niet doorheen! En heel eerlijk: ik ben er ook ooit ingetrapt. Ik had een stuk of 6 brieven van vrienden die ons goed kennen, aan ze gegeven. Die deden ze in één zinnetje af: vrienden onderschrijven moeders stellingen en ze kwamen er niet eens op terug in hun ‘conclusie’! Met zo’n rapport krijg ik mijn gezin nooit meer bij elkaar, want rechters geloven jeugdzorg altijd blindelings.

Mijn aanval gaat dus verder en ik heb ook al resultaat, want wat ik ook doe, is navragen bij degenen die zogenaamd iets over me gezegd zouden hebben, of dat wel klopt. Na één telefoontje met het gebiedsteam (het plattelandse wijkteam) kwamen er al twee leugens uit, die meer dan een jaar lang verhuld waren. Daardoor weet ik nu waar de wortel van de leugens zich bevindt en dat is niet bij degene die ik daar altijd voor heb aangezien. Interessante kennis dus!

 

Concrete actie:

Dus wat je onbevreesd moet doen, zijn de volgende dingen.

  • A. altijd alle communicatie in eigen hand houden en niet toestaan dat jeugzorg met andere instanties contact houdt. Dat doe JIJ als ouder! Jij geeft hun berichten door en jij heeft de reacties daarop weer terug aan jeugdzorg. Ze mogen dan nog wel contact houden met elkaar, maar het is een stuk moeilijker.
  • A2. als ze aan instanties over jou iets willen vragen, eisen dat jij daarbij aanwezig bent.
  • B. bijtende kritiek op ze geven, met als doel om ze te laten schrikken. Als ze niet luisteren, alles wat ze doen, publiceren. Pas wel op dat het in het voordeel van jouw gezin is, want het is heel gemakkelijk om jezelf in de vingers te snijden.
  • C. alles wat andere instanties of professionele mensen zogenaamd over jou zeggen, natrekken. Klopt het niet, vraag dan dat je ze mag mailen wat ze wél gezegd hebben tegen jeugdzorg en vraag dat ze daarop reageren met een ‘ja dit klopt’.
  • D. stuur na ieder gesprek met hen een bevestiging met daarin een samenvatting van het gesprek. Als ze niet reageren, is dat bewijs voor jou.
  • E. besef dat je in oorlog bent en bescherm je kinderen net als je zou doen als de Russen zouden binnenvallen.

Wat je liever niet moet doen:

  • A. gesprekken opnemen. Ze hebben er namelijk een handje van om jou af te schilderen als ‘wantrouwig’ en daarmee bedoelen ze dat je lijdt aan de persoonlijkheidsstoornis die ‘paranoia’ heet. Dat is dus oneindig veel erger dan het lijkt! In die kringen staat het woord wantrouwig gelijk aan paranoïde. Maak liever aantekeningen. Dat komt intimiderend op hen over en dan kijken ze beter uit wat ze tegen je zeggen.
  • B. ik weet niet of ik je moet aanraden om iemand van het AKJ of iets aanverwants mee te nemen. Die mogen namelijk niet aan jouw kant staan en meestal mag je maar één iemand meenemen naar een gesprek. Dit is bedoeld om te zorgen dat je nooit getuigen hebt en nooit van hen kunt winnen.
  • C. je bang laten maken door intimiderende opmerkingen van jeugdzorg. Je bent toch alles al kwijt, dus wat heb je te verliezen?
  • D. als je je kinderen (nog) niet kwijt bent, moet je uiteraard wél uitkijken wat je zegt en geen namen noemen op het internet.

We gaan kijken wie dit tuig als eerste voor altijd van zich af heeft! Denk er ook aan dat je wel een écht goede ouder moet zijn om jeugzorg weg te krijgen! Als je te streng bent of juist te los of echt fouten maakt, werk daar dan aan. Je kinderen zijn het waard! Van mij geven ze inmiddels gewoon toe dat ik een supermoeder ben en toch jagen ze op me alsof hun leven ervan afhangt. Echt alles is mogelijk, want zij willen blijven voortbestaan en daarvoor moet jij bloeden.

Het is net Adolf Hitler die wapens laat maken en oorlogen begint om de economische crisis op te lossen! Jeugdzorg is net zo machtig als Hitler ooit was, net zo dictatoriaal en net zo gevaarlijk.

Vriendelijk doch dringend verzoek: deel dit, geef zoveel mogelijk likes, geef mijn facebookpagina een like en help mee om allemaal samen het gezin weer de hoeksteen van de samenleving te maken! Zorg alsjeblieft met me mee dat dit artikel honderden, nee: duizenden likes krijgt, zodat jeugdzorg gaat begrijpen dat ze moeten veranderen. Ze moeten er wel zijn, maar ze moeten capabel zijn, goed georganiseerd en goed uitgerust om echte problemen aan te pakken. Normale gezinnen moeten met RUST gelaten worden en kunnen bij andere hulpverleners terecht, indien nodig.

 

©Sophia Vassiliou – Vassiliou Empowerment

6 Comments

  1. Hey Sophia, ik reageer maar weer, want ik zie dat verder niemand zelfs dat voor je doet! Je zei dat de vrienden die je nog over hebt, zelf allemaal kampen met moeilijkheden en ja, dat geldt hier ook. Het gaat wel veel beter met me door jouw behandelingen en de burnout is weg, maar daar zat nog zoveel achter. Dat zag ik eerder helemaal niet, maar voordat dat allemaal weg is, ben ik niet fit en in staat tot veel actie. Ik moet mezelf tot iedere, zelfs kleine, beweging dwingen en dat is heel vermoeiend.

    Eigenlijk heb ik iets anders om te vertellen. Normaal zou ik dat privé aan je doen, maar nu schrijf ik een stukje ervan hier in het openbaar. Jeugdzorg blijkt jouw blog stiekem te volgen! Ik ken namelijk ook wel wat juristen en weet je wat die aan mij vertelden? Dat rechters inderdaad, zoals jij suggereert dat met jouw zaak gebeurd is, best vaak geheim overleg hebben met één van de partijen die in een rechtszaak komen. Omdat die rechter in jouw geval verkeerd vertelde wat jouw zoon tegen haar had gezegd, zette dat me aan het denken. Die jeugdzorg heeft contact gehad met de rechter. Dat kan niet anders! Dat doet niet degene die dat rapport over je schrijft, maar de manager daarvan. De brief die je gisteren kreeg van hen, was ijskoud. Geen enkel woord van begrip voor jouw situatie en dat klopt niet! Het feit dat ze dat niet schrijven en ook nooit zeggen, betekent dat ze iets in hun schild voeren. Ze hebben hun gevoel op UIT gezet, omdat ze ergens van hogeraf opdracht hebben gekregen om jouw kind weg te halen. Dat kan niet anders, want ze hebben niets wat ze je verwijten. Alleen maar valse aantijgingen, maar niets concreets.

    Weet je? Je hebt me die zaak zo’n beetje helemaal laten zien en ik vond nog iets anders. Je had toch eerder last met die tent in Arnhem? AMK geloof ik. Daar was een vertrouwensarts die heel corrupt was. Vanochtend toen ik hierover nadacht, ging er opeens een flits door me heen; die vrouw is arts en die mag dus wél zeggen dat jij een stoornis zou hebben. Alléén als je positief getest bent en dat is bij jou niet gedaan. Maar zij maken ervan dat jij zogenaamd niet open staat voor een test en zij beweren heel schielijk dat jij een paranoíde persoonlijkheidsstoornis zou hebben. Dat is een ontzettend gemene val.

    Deze vrouw heeft eerder volgens het dossier van die schooldirectrice overleg met haar gehad over hoe ze jou te grazen zouden nemen. Het dossier opvragen levert je niets op, want hun geheime doen en laten sturen ze jou nooit op! Die directrice was heel erg tegen jouw praktijk, toch? Ik denk dat zij nog vaker overleg met die arts heeft gehad en dat die arts de kwakzalverij heeft gebeld over jou. Ze hebben echt álles gedaan om jou plat te krijgen, dat blijkt uit alles. Overal in alle dossiers en rapporten over jou staan kleine stukjes zin, die met elkaar samen bewijzen dat er allerlei mensen over jou zijn gebeld en dat er heel veel energie is gestoken in het zwart maken van jouw naam. Iedereen had overleg met elkaar, want in letterlijk ieder dossier staan weer diezelfde loze kreten zoals dat jij wantrouwig zou zijn (ik kan beamen dat dat NIET waar is), dat je je oudste zoon te vaak van school liet wisselen (ook niet waar gezien de dossiers en verhalen die ik van jou aan het bestuderen ben) en dat je oudste zoon en jij iedere keer weer andere stoornissen zouden hebben. Allemaal onbevestigd. Van geen enkele opmerking in welk dossier ook, is zelfs maar één zin bewezen. Ze hebben alleen flarden van verdenkingen en zelfs die slaan nergens op.

    Ik ga hiermee door en ben blij dat je al een paar leugens hebt ontmaskerd. We tellen ze op en wij blijven de feiten en de meningen aan elkaar verbinden, net zolang totdat het recht zegeviert. Je staat er niet alleen voor, al hebben je vrienden allemaal wel iets wat in de weg staat om meer te helpen en mee te kunnen gaan naar klachten enzo.
    Hou de moed erin!!
    Maarten

    1. Dank je wel Maarten! Ja, ja en ja en nog eens ja. Alles wat je zegt, is waar. Niet alleen ben ik niet gestoord, maar ik ben voor heel veel mensen een belangrijk raadsvrouwe en geneeskundig therapeute. Met een hoop papieren en onwijs veel kennis. Maar als jeugdzorg een of andere bewering liegt, dan is dat gezegd en álles wat zij zeggen, dat doen zij ook gewoon. Punt uit. Het maakt niet uit of je gelijk hebt, want je krijgt het toch nooit.
      Er komen nu leugens uit en wat dan nog? Het kan hun toch geen bal schelen, want ze staan boven iedere wet. Bij ándere ouders benoemen ze in ieder geval nog wat ze beweren, maar bij doen ze dat ook nog eens niet. Ik kan ze nergens echt keihard op pakken
      Groetjes en zoveel dank!! sophia

  2. Sophia, je hebt weer zó gelijk! Ik heb ook meegemaakt in mijn omgeving hoe kinderen bij hun ouders werden weggerukt door kinderbescherming ofzoiets. Niemand kreeg informatie, iedereen werd weggestuurd uit de hele straat van die mensen, niemand kreeg de kans om te zeggen dat het een goed gezin was en de politie kwam met sirenes en zwaailichten aan. Revolver bij zich en zo trokken ze drie gillende kinderen uit de armen van hun ouders weg. Die kinderen zijn nooit meer teruggeweest, ook niet voor even. Die vader is aan de drank geraakt, hoorde ik later van iemand die naast hen woonde en die moeder heeft zelfmoord gepleegd. En wat er van de kinderen geworden is, mag je niet weten. We leven in een politiestaat, waar het niet veilig is om een gezin te stichten. Soms denk ik wel eens: als ik kinderen wil, dan doe ik dat niet hier.
    Lieve Sophia, zeg maar wat ik kan doen om je kind terug te helpen komen. Volgens mij hebben rechters ook weleens geheim overleg met jeugdzorg. Ik vertrouw ze echt niet en ik ken ook niemand die er wel vertrouwen in heeft. Dat kan toch niet als ze zulke dingen doen! Sterkte, Aicha

    1. Aicha wat vreselijk he? Ik heb dit ook zó vaak gehoord! En achter de waarheid komen doe je niet, want ze misbruiken de privacywet voor ieder wissewasje om alles wat ze uitvreten, te maskeren. Wat verschrikkelijk om zoiets te moeten meemaken. Die kinderen, dat kan ik je zo wel zeggen zonder ze gezien te hebben, die hebben dit geskipt. Het líjkt van buitenaf goed met ze te gaan, maar ze zijn platgewalst en ze ontwikkelen allemaal bijbehorende klachten: huidklachten, oogklachten, depressies en burnouts, allemaal chronische klachten die door artsen niet met hun jeugd in verband worden gebracht, maar iedereen weet dat dat wél zo is.

      Ja ik weet ook zeker dat er stiekem overleg is geweest tussen de rechter en dat Onveilig Uithuis. Er klopt niets van die hele zitting en ze hebben nu een nóg arrogantere houding naar me toe. Ik krijg geen enkele informatie, overal loop ik tegen dichte deuren op: het klopt van geen kant. Je weet wat het is, maar zij hoeven nooit iets te bewijzen omdat voor hen de wetten niet gelden en jij moet zelf alles bewijzen, terwijl zij over letterlijk alles liegen.
      Dit meedenken helpt erg! Ik wou dat ik iemand had om nog een paar keer met me mee te gaan naar klachten en andere bijeenkomsten met dat tuig, maar helaas …
      Sophia

      1. Lieve meid, je hebt je bewijs nu bij elkaar. Je moet nog niet zeggen wat je precies hebt, want dan gaan ze er weer wat op verzinnen of de rechter beïnvloeden. Je hebt nu bewijs van hoe ze achter je rug om allemaal met elkaar hebben samengewerkt met als doel om jouw zwart te maken en je kind te hersenspoelen en af te pakken. Nu moet je je laten gelden en je niet meer uit het veld he! Je kunt het en we weten hier allemaal dat jij gelijk hebt en in je recht staat.

        liefs, Theo xxx

        1. Ja klopt! Ze krijgen van mij geen millimeter ruimte meer hoor! Nu ga ik hén eens in de weg staan. Kunnen ze zien hoe leuk dat is . O je hebt taalfouten! Kerel je bent doodop. Slapen met die handel. Nou ja ik slaap zelf ook niet

Geef gerust een leuke reactie / Please feel free to give a nice reaction

%d bloggers like this: